Categorie: Nieuws

Door Shahd Abusalama

Palestijnen zoals ik, die buiten ons land wonen, vrezen dat de coronapandemie de volgende nachtmerrie zou kunnen zijn die onze geliefden thuis zal overkomen. Op dit moment zijn er meer dan 12.000 bevestigde gevallen in Israël, ongeveer 350 op de bezette Westelijke Jordaanoever en 13 in Gaza, mijn geboorte grond. Ik ben opgegroeid in het vluchtelingenkamp in Jabalya en ik weet dat de preventiemaatregelen die in Europa of de Verenigde Staten worden opgelegd, niet kunnen worden toegepast in Gaza. “De overbevolking en een gebrek aan leefruimte kenmerken het kamp Jabaliya”, merkt de VN op. “Schuilplaatsen worden in de directe omgeving gebouwd en er is een algemeen gebrek aan recreatieve en sociale ruimte.” Grote families van meerdere generaties leven onder één dak. Huizen worden gescheiden door gedeelde muren of smalle steegjes. Bewoners zijn binnen gehoorsafstand van de gesprekken van hun buren en kennen hun dagelijkse routine. Sociale of fysieke afstand is bijna onmogelijk. Er wonen 114.000 mensen in het vluchtelingenkamp Jabaliya, maar een soortgelijke situatie is overal te vinden in Gaza, waar 70 procent van de bevolking vluchteling is. In totaal wonen twee miljoen Palestijnen in de Gazastrook, al 13 jaar onder een strenge Israëlische blokkade. De helft van de bevolking is kind. De levensomstandigheden zijn al schrijnend, na drie grote Israëlische militaire aanvallen sinds 2008, samen met de impact van de blokkade. Basisinfrastructuur en -diensten, waaronder elektriciteit, onderwijs en gezondheidszorg, zijn al verre van toereikend.
In 2018 waarschuwden de VN specifiek voor het risico van een epidemie in Gaza als gevolg van het aangetaste sanitatiesysteem en het feit dat 97 procent van de watervoorziening ongeschikt is voor menselijke consumptie.

Gezondheidsdeskundigen en mensenrechtenorganisaties luiden nu de noodklok omdat een grote uitbraak van COVID-19 catastrofaal zou zijn, en hebben Israël opgeroepen de beperkingen op te heffen om essentiële voorraden het grondgebied binnen te brengen.

Eeuwig durende noodsituatie
De huidige crisis biedt staten en bedrijven, gedreven door de wens om in de beste tijden macht te vergaren, een unieke kans om hun controle uit te breiden en te consolideren. Onder verwijzing naar de noodsituatie van het coronavirus heeft de Israëlische premier Benjamin Netanyahu toestemming gegeven voor de inzet van bewakingstechnologie die normaal gesproken wordt gebruikt voor “terrorismebestrijding.’’ Voor Palestijnen is de pandemie geen tijdelijke noodsituatie, maar staat het voor continuïteit. De bezettingsmacht heeft een eeuwig durende noodsituatie opgelegd die teruggaat tot 1948, toen tijdens de oprichting van de staat Israël 800.000 inheemse Palestijnen uit hun huizen werden verdreven. Tijdens die Nakba gingen onze grootouders ervan uit dat ze binnen een paar weken zouden terugkeren. Tegenwoordig zien we de geboorte van een vierde of vijfde generatie in vluchtelingenkampen. Bovendien is het gebruik van elektronisch toezicht door Israël om Palestijnen te bespioneren en te chanteren niets nieuws. Wat wel nieuw is, is het gebruik van op Palestijnen geteste technologieën tegen de geprivilegieerde Israëlisch-Joodse bevolking die voorheen grotendeels beschermd was tegen een dergelijke inbreuk.
En hoewel de pandemie een zegen is voor bedrijven en staten die hun macht willen uitbreiden, is het op korte termijn een blessing in disguise voor Netanyahu. Tot een paar weken geleden waren zijn laatste dagen als premier bijna geteld en dreigde hij veroordeeld te worden voor corruptie. Voor hem kon de pandemie niet op een beter moment komen: een noodtoestand die hij kan manipuleren en gebruiken om de macht te behouden.

Omdat alle focus op de pandemie ligt, wordt de aandacht afgeleid van Israëls voortdurende militaire repressie van Palestijnen. Alleen al in maart arresteerde Israël meer dan 350 Palestijnen op de bezette Westelijke Jordaanoever en Gaza, waaronder 48 kinderen en vier vrouwen. Ondertussen veranderen gevangenissen waar Israël zo’n 5.000 Palestijnse politieke gevangenen vasthoudt, net als gevangenissen over de hele wereld, in hotspots voor het coronavirus. Israëlische cipiers en ten minste één vrijgelaten Palestijn behoren tot de bevestigde gevallen. Minstens vier andere Palestijnen zijn tijdens ondervraging door een Israëlische gevangenbewaarders mogelijk aan het virus blootgesteld.
Dit heeft ertoe geleid dat gevangenen en hun verdedigers hebben opgeroepen tot dringende internationale actie om hen te redden van Israëls systematische beleid van medische verwaarlozing van zijn gevangenen. Het is duidelijk dat de corona crisis niet betekent dat de onderdrukking van Israël wordt opgeschort.

Nieuwe normaal?
Tijdens de crisis is het moeilijk om vooruit te denken. Het lijdt geen twijfel dat er veel maatregelen nodig zijn om levens te redden, want een derde van de wereldbevolking zit nu onder enige vorm van lock down. Maar beslissingen die in deze buitengewone tijden worden genomen, zouden in de postpandemische realiteit permanent kunnen worden. Naast het uitbreiden van de controle via mobiele telefoons, worden drones gebruikt om straten te bewaken en werken gewone mensen als informanten tegen degenen waarvan ze vermoeden dat ze de regels overtreden. Zal dit alles de nieuwe norm worden als de noodsituatie voorbij is?

Traumatische herinnering
Metaforen in oorlogstijd zijn in zwang. President Donald Trump heeft generaals benoemd in prominente functies in reactie op wat hij een ‘onzichtbare vijand’ noemt. De Franse president Emmanuel Macron heeft verklaard dat zijn land ‘in oorlog is’, terwijl Boris Johnson, de Britse premier, heeft beweerd dat ‘we ons moeten gedragen als elke regering in oorlogstijd’. Misschien helpt deze taal mensen te waarschuwen voor de ernst van de dreiging, maar zulke vergelijkingen klinken vreselijk voor overlevenden van daadwerkelijke oorlogen – inclusief oorlogen die deze leiders hebben gesteund of aangewakkerd. Hoewel veel landen en bedrijven fortuinen verdienen met oorlogshandel, is oorlog lelijk. Het vernietigt het leven en menselijke relaties. De wetten en conventies die mensen in vredestijd gewend zijn, zijn niet van toepassing in oorlogsgebieden. Daarom lijkt deze pandemie in niets op een oorlog.
Tijdens een recent Skype-gesprek met familieleden in Gaza en Europa, keken we allemaal met vreugde toe hoe mijn jongste zus Tamam, een vluchteling in Brussel, zich naar haar balkon haastte om zich bij haar buren te voegen om de inspanningen van gezondheidswerkers toe te juichen.
Dit voorval riep traumatische herinneringen op aan samen schuilen in ons huis in Gaza, met andere families die hevige Israëlische beschietingen in hun buurt waren ontvlucht. Terwijl de stroom was uitgevallen zaten we rond een batterij radio, de vloer trilde onder onze voeten, luisterend naar explosies, instortende huizen en stervende mensen. Toen waren we zelfs bang om uit het raam te kijken. Onze familie is gevormd door zulke herinneringen, waaronder die van mijn moeder die mij ter wereld bracht tijdens een militaire avondklok in het Jabaliya-kamp. Als je een Israëlische avondklok overtrad, riskeerde je je leven, niet alleen maar een boete.

Een kans om na te denken
Deze pandemie is een kans voor reflectie voor mensen die op veilige plekken zijn geboren en die gewend zijn hun rechten als vanzelfsprekend te beschouwen. Zelfs als ze in lock down zitten, hebben velen nog steeds toegang tot gezondheidszorg, huisvesting, onderwijs en vrijheden die anderen, geconfronteerd met dezelfde pandemie, niet hebben. COVID-19 maakt gebruik van en verergert bestaande ongelijkheden, wereldwijd en binnen samenlevingen. In de Verenigde Staten worden bijvoorbeeld zwarten en latino’s in veel grotere mate ziek en sterven dan blanke Amerikanen. Het virus biedt de mogelijkheid machtsstructuren zoals kapitalisme, kolonialisme en imperialisme, die deze ongelijkheid veroorzaken, in twijfel te trekken en aan te vechten. Hoewel sommige commentatoren hebben beweerd dat het coronavirus een geweldige equalizer is, is dit duidelijk juist niet het geval. Mijn familie in Palestina hoopt dat deze pandemie mensen eraan herinnert hoe verbonden we allemaal zijn.
We moeten leren van anderen die zo lang als ze zich herinneren geleden hebben onder de onzekerheden van het leven vanwege de door mensen gecreerde ongelijkheden die sommige mensen zichtbaar maken terwijl anderen onzichtbaar worden gemaakt. We moeten verenigd zijn voor elkaars welzijn, niet voor oorlogvoering. We moeten leren van het solidariteitsmodel van Cuba, dat dokters stuurt naar door corona getroffen landen, terwijl de VS de sancties verscherpt en landen onder druk zet om de hulp van Cuba af te wijzen.

Het virus leert ons dat ook al zijn we asymptomatisch wij toch dodelijk voor elkaar kunnen zijn , vooral voor de kwetsbaren. En we leren dat zolang het virus overal bestaat, geen enkel deel van de wereld echt veilig is. Kortom, elkaar verzorgen en helpen is niet alleen een waarde om naar te streven, maar een noodzaak voor ons collectief overleven.

Shahd Abusalama is een Palestijnse kunstenaar uit Gaza en de auteur van Palestine vanuit My Eyes blog. Ze is een PhD-student aan de Sheffield Hallam University en onderzoekt de Palestijnse cinema.

bron: electronic Intifada

Palestijnse vissers in Gaza moeten soms hun toevlucht nemen tot creatieve middelen om hun brood te verdienen onder de Israëlische belegering. Speervissen is een oude methode om te duiken en vissen te vangen met een scherp metalen voorwerp. Normaal gesproken worden tegenwoordig daarvoor vaak harpoengeweren gebruikt. Israël beperkt het visgebied tot zes zeemijl voor de noordkust van Gaza en tussen de negen en vijftien mijl voor de centrale en zuidelijke kusten.

In 2019 schoten Israëlische troepen 347 keer op Palestijnse vissers, die doorgaans boten gebruiken. Uitrusting voor freediving en onderwatervissers is moeilijk verkrijgbaar in Gaza. “Duikuitrusting is erg duur en is niet beschikbaar vanwege de Israëlische blokkade van de Gazastrook”, vertelde Mahmoud al-Housh, een speervisser in Gaza, aan The Electronic Intifada. Israël beschouwt deze materialen als “tweeledig doel”, wat betekent dat ze kunnen dienen als wapens – een voorwendsel dat wordt gebruikt om een breed scala aan goederen niet toe te laten tot het grondgebied. “Dus het is een groot probleem voor ons als duikers en professionals”, verteld speervisser Muhannad, die niet z’n volledige naam wil noemen, tegen The Electronic Intifada. Er zijn ook geen trainingscentra in de kust enclave. ‘Hier vertrouwen we op onszelf. We hebben geen trainingsclubs. We worden met veel moeilijkheden geconfronteerd, ‘voegde Muhannad toe. Om die moeilijkheden te omzeilen, doen vissers in Gaza het met wat ze hebben. Met oude geweren en hout maken ze hun eigen harpoengeweren om vis te vangen. “In het begin visten we met lichtnetten”, verteld Ashraf al-Amoudi, een visser die harpoengeweren maakt, aan The Electronic Intifada. ‘Daarna wilden we vissen met harpoengeweren. We zijn eerst begonnen met onderzoek op internet en YouTube. ” Veelvoorkomende vangsten door speervissers zijn onder andere zeebaars, harder en makreel.

 

Video door Mohammed Asad.

Op 21 maart zou de Palestijnse arts en activist Izzildin Abuelaish  Groningen met een bezoek vereren en hadden we een bijeenkomst  gepland waar hij zijn boek Ik zal niet haten zou toelichten. Helaas als gevolg van de corona uitbraak ging dat bezoek niet door. Onze oud voorzitter Jan Keulen was gevraagd om hem op die bijeenkomst te interviewen. Ter voorbereiding las hij het boek. Hieronder het verslag dat hij erover schreef en waaruit blijkt dat Abuelaish een zeer actueel verhaal te vertellen heeft: corona kan volgens Abuelaish een brug slaan tussen de Israeli’s en de Palestijnen  want een virus maakt iedereen even kwetsbaar.

_____________________________________________________

Zowel Israëli’s als Palestijnen worden getroffen door corona. Draagt de gemeenschappelijke wil de epidemie te overleven bij aan wederzijds begrip? Jan Keulen las Ik zal niet haten van een Palestijnse dokter, die gelooft in de geneeskunde als brug tussen de twee volken. Too good to be true?

Of je nu zwart of wit bent, rijk of arm, vriend of vijand, Israëli of Palestijn: voor God en corona zijn alle mensen gelijk. Aan God kun je wellicht twijfelen, maar niet aan de rol van corona. Het is een ellendig virus, dat het leven van miljoenen mensen beheerst, ontwricht en verwoest. Daarbij is één ding zeker: corona discrimineert niet en laat zich niet tegenhouden door checkpoints en grenzen.

Daarentegen is de nationale soevereiniteit juist wel een discriminerende factor als het om de bestrijding van het virus gaat. Elk land heeft zijn eigen strategie om besmettingen te voorkomen en de ziekte de kop in te drukken. Plotseling werd bijvoorbeeld onze landsgrens weer zichtbaar, met haastig door de Belgen opgeworpen grenscontroles, toen daar strengere quarantainemaatregelen van kracht werden dan in Nederland. Politieke verschillen en machtsverhoudingen worden zichtbaar bij de bestrijding van het coronavirus.

In sommige delen van de wereld toont de coronacrisis, of de dreiging daarvan, extra schrijnend situaties van onrecht en discriminatie. Hulporganisatie OxfamNovib liet deze week een noodkreet horen over een mogelijke uitbraak van het coronavirus onder mensen in een crisissituatie, zoals conflictgebieden en vluchtelingenkampen. Op deze plekken is geen adequate gezondheidszorg, leven mensen vaak dicht op elkaar en hebben ze weinig tot geen toegang tot schoon drinkwater.

Ook minister Sigrid Kaag van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking wees onlangs op de noodzaak tot een internationale aanpak van de coronacrisis, om verdere instabiliteit en onveiligheid in arme delen van de wereld te voorkomen. Dat is, volgens haar, ook in ons “verlichte eigenbelang”. Die uitspraak kwam haar op de nodige hoon te staan van uiterst-rechts, maar op haar theorie dat je ook “de zwakste schakel” moet versterken in een wereld waar we, door werk, handel en reizen zo verweven zijn, valt weinig af te dingen.

Als de coronacrisis de risico’s van ongelijkheid en onrecht scherper in beeld brengt, dan biedt de situatie in Israël en Palestijnse gebieden verhelderende inzichten. Tussen de Middellandse Zee en de rivier de Jordaan wonen grofweg evenveel joodse Israëli’s als Palestijnen. Van deze ruim veertien miljoen individuen wonen er een ruime negen miljoen mensen in Israël en vijf miljoen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza.

Medisch gezien zijn al die mensen, of ze nu joods of niet-joods zijn, vergelijkbaar kwetsbaar en even vatbaar voor virussen. In die zin zou het existentiële streven naar gezondheid kansen kunnen bieden voor wederzijds begrip, misschien zelfs een startpunt kunnen zijn van dialoog. Of je wilt of niet, je komt elkaar tegen als het om kwesties van gezondheid gaat. Je ontkomt niet aan de noodzaak naar elkaar te luisteren en beter te communiceren.

Dat is precies de theorie die de Palestijnse arts Izzeldin Abuelaish krachtig uiteenzet in zijn boek I shall not hate, dat vorig jaar in een nieuwe Nederlandse vertaling werd gepubliceerd als ‘Ik zal niet haten’.

“Als we de politiek even buiten beschouwing laten, leek de gezondheidszorg me het ideale terrein om vrede tot stand te brengen” schrijft dr. Abuelaish. “Ik beschouw al mijn patiënten als familie. Ik maak geen enkel onderscheid tussen Israëli’s, Palestijnen, Arabische, nieuwe immigranten of Bedoeïenen. Het is mijn taak ervoor te zorgen dat elke baby een zo groot mogelijke kans krijgt gezond ter wereld te komen. Maar kijk eens wat er gebeurt als die onschuldige kinderen groot worden. Wie vertelt ze al die verhalen waardoor ze elkaars vijanden in plaats van vrienden worden?”

Dr. Abuelaish, die in maart een aantal lezingen in Nederland zou houden, moest zijn reis in verband met de coronacrisis afzeggen. Ik zou hem op een openbare bijeenkomst in Groningen interviewen over zijn boek, zijn bewogen leven en over de rol van de gezondheidszorg in Israel/Palestina. Groningen heeft een informele stedenband met Jabalya, het vluchtelingenkamp in de Gazastrook waar Abuelaish werd geboren en lange tijd woonde en werkte. We keken er erg naar uit de “Palestijnse Luther King”, die nu in Canada woont, te ontmoeten en naar zijn verhalen te luisteren.

Het pleidooi van de Palestijnse arts voor vrede, zelfopoffering en verzoening is des te meer indrukwekkend omdat hijzelf het slachtoffer is van een enorme tragedie: drie van zijn dochters en een nichtje kwamen om het leven bij een Israëlische beschieting van Gaza in 2009. Hoewel Israël erkende dat de beschieting een “vergissing” was, werden nooit verontschuldigingen aangeboden.

Is Abuelaish’ discours over dialoog en niet haten too good to be true? Ik zou het hem zeker gevraagd hebben.

In epidemische tijden dringen vragen zich op naar de rol van de gedeelde gezondheid, zelfs in een gespleten samenleving, geteisterd door haat en vijandschap. De relatie tussen Israëli en Palestijnen wordt niet alleen gekenmerkt door ongelijke rechten en apartheid. Er is ook sprake van verregaande vervlechting van beide samenlevingen en economieën. In zekere zin is er in Israël/Palestina op minischaal sprake van het door Kaag genoemde “verlicht eigenbelang”: Israëli’s en Palestijnen zijn gedwongen samen te werken.

Israël heeft de Palestijnse werkers nodig. Vandaar dat na het uitbreken van de coronacrisis in eerste instantie Palestijnen die in vitale sectoren zoals de gezondheidszorg, de landbouw en de bouw werken, speciale verblijfvergunningen van een of twee maanden werd aangeboden. Dit om heen en weer gereis daarmee verspreiding van het virus te voorkomen. Voor de Palestijnse economie en voor individuele Palestijnen, die gemiddeld een dagloon van nog geen 60 euro verdienen, is het werken in Israël ook van levensbelang. Beide partijen hebben verder alleen maar te verliezen bij een verdere opmars van Covid-19.

Voor de rond 200.000 Palestijnen uit de Westelijke Jordaanoever die in Israël of in de illegale joodse nederzettingen werken, bleek de corona-coördinatie tussen de Israëlische regering en de Palestijnse Autoriteit in de praktijk uiteindelijk van weinig waarde.

Nadat het virus zich verder verspreidde in Israël in de derde week van maart en er binnenlands steeds meer reisrestricties van kracht werden, riep de Palestijnse Autoriteit alle Palestijnse werkers terug naar de Westoever. Aan die oproep werd massaal gehoor gegeven, ook al omdat Palestijnse werknemers in Israël vaak geen behoorlijk onderkomen werd geboden. Van al die duizenden werkers die terugkwamen naar de Palestijnse gebieden werd, volgens een reportage op Al Jazeera, praktisch niemand op corona getest.

Hoewel enerzijds de noodzaak om samen te werken duidelijk werd aangetoond blijkt anderzijds, zeker op korte termijn, het hemd toch nader dan de rok.

Dit geldt al helemaal voor Gaza waar een kleine twee miljoen Palestijnen zeer dicht op elkaar wonen, met slechte sanitaire voorzieningen, geen schoon drinkwater en grote tekorten in de gezondheidszorg. Israël heeft tot dusver geweigerd de illegale blokkade die sinds 2007 van kracht is, te verzachten of op te heffen en meer (medische) hulpgoederen binnen te laten.

Een uitbraak van het coronavirus in Gaza is een horrorscenario waar inmiddels mensenrechtenorganisaties in binnen- en buitenland voor hebben gewaarschuwd. Een explosie van de epidemie in Gaza zou daar een onvoorstelbare humanitaire ravage kunnen aanrichten en ook voor Israël verregaande levensbedreigende gevolgen kunnen hebben.

Izzeldin Abuelaish, die als eerste medicus uit Gaza in een Israëlisch ziekenhuis werkte, blijft ondanks alles hopen dat de geneeskunde een brug kan slaan tussen Israëli’s en Palestijnen. “Wie houdt de barrière in stand? We moeten contact met elkaar vinden door elkaars werkelijkheid te aanvaarden, door signalen van tolerantie in plaats van intolerantie en van genezing in plaats van haat te geven.”

Het is ironisch dat tijdens de huidige coronacrisis de levens van talrijke Israëli’s worden gered door Palestijns medisch personeel. In Israël zijn 17% van alle doctoren, 24% van de verpleging en 47% van de apothekers Arabisch. In de medische centra is over het algemeen sprake van respect voor alle werkers in de gezondheidszorg, of ze nu joods of niet-joods zijn. Maar, zoals de krant Haaretz opmerkte, buiten het ziekenhuis zijn eersteklas Palestijnse doctoren plotseling tweedeklas burgers.

De coronacrisis heeft de contouren van het Israëlisch-Palestijns conflict op andere manieren uitgelicht. Epidemieën zijn, in tegenstelling tot mensen, nu eenmaal immuun voor racisme, haat en bezetting.

Abuelaish, Izzeldin, Ik zal niet haten. Tielt: Kritak, 2019

door Sarah Algherbawi

Ik schrijf dit artikel in de tweede week van isolatie.

Het corona virus arriveerde op 22 maart in Gaza toen het nieuws kwam dat het was geconstateerd bij twee mensen die terugkeerden uit Pakistan. Sindsdien, zijn er nog tien gevallen gemeld – allemaal tot nu toe onder mensen in quarantaine. De Gazastrook is één van de meest dichtbevolkte delen van de wereld. Het gezondheidszorgsysteem is dodelijk ondermijnd door meer dan een decennium door Israël opgelegde sancties en blokkades. Mensen-rechtenactivisten en gezondheidsdeskundigen vrezen een humanitaire ramp als de pandemie hier zou plaatsvinden.

In Gaza begonnen we al met het nemen van isolatiemaatregelen nog voordat er gevallen waren bevestigd. Al ver voordat iemand ooit van dit corona virus had gehoord, waren we in Gaza al gedwongen om te oefenen in ‘sociaal afstand houden’ In ons geval van de rest van de wereld.
Israëls blokkade van Gaza is bijna 13 jaar oud. Meer dan een half miljoen van de twee miljoen mensen in Gaza – onze bevolking is zeer jong – heeft niets anders meegemaakt dan de ontberingen en isolatie die hen is opgedrongen door een overweldigende militaire macht die naar believen bombardeert en doodt. Als zodanig zijn we hier allemaal gewend om veel tijd binnenshuis door te brengen, omdat we niet naar buitengaan uit angst voor de dodelijke gevolgen. Tijdens de laatste grote Israëlische agressie in 2014 bleef ik 51 dagen thuis terwijl de bommen en raketten die dood en verderf zaaiden over ons heen kwamen .
Op dag 42 kon ik het niet meer aan. Ik vroeg mijn vader – ik woonde toen bij mijn ouders – om met mij een wandelingetje te maken, al was het maar voor een paar minuten. Eerst weigerde hij, uit angst voor onze veiligheid, maar toen ik sterk bleef aandringen, stemde hij met tegenzin in. We liepen misschien een kwartier door onze buurt, in het oosten van Gaza-stad. Ik wilde frisse lucht, maar het was vermengd met de geur van buskruit. De lucht was niet vrij van militaire vliegtuigen. Maar toch genoot ik van elk moment.

Deze keer is de isolatie anders. Deze keer is het stil.

Welkom in Gaza
Deze keer heb ik niet het gevoel dat ik de keuze heb om mijn isolement te doorbreken. Ik ben nu moeder van twee kinderen. Mijn verantwoordelijkheid is hoe dan ook thuis te blijven. En ik kan niet anders dan het gevoel hebben dat de afsluiting die het corona virus in grote delen van de wereld noodzakelijk maakt, iedereen een beetje laat zien hoe het leven in Gaza is. Kunt u het buitenland niet bezoeken of niet met het vliegtuig reizen? Welkom in Gaza. Ik ben bijna 29 en ik heb nog nooit gevlogen. Mag u zich niet meer dan een paar kilometer van uw huis verplaatsen met het risico om bij overtreding de toorn van de autoriteiten op te wekken? Welkom in het kleine Gaza, waar de land- en zeegrenzen worden opgelegd door een leger – legers, ook Egypte is erbij betrokken – dat geen enkel probleem heeft om dodelijk geweld te gebruiken om een dergelijke beweging te voorkomen. Ik kan niet naar een ziekenhuis omdat het gezondheidssysteem overstelpt is met noodsituaties. Welkom in Gaza, 2008-09, 2012, 2014. Nu. Bent u bezorgd over de levering van medicijnen, schoon water, voedsel en de stroomvoorziening? Welkom in Gaza, waar volgens het ministerie van Volksgezondheid de helft van alle vitale medicijnen gewoon niet beschikbaar is, en waarvan de andere helft volgens de VN minder dan een maand voorraad is. Welkom in Gaza, waar het meeste leidingwater ongeschikt is voor menselijke consumptie, waar ongeveer 70 procent van de bevolking voedsel onzeker is en waar slechts af en toe elektriciteit beschikbaar is.
Als de meest geavanceerde gezondheidszorgsystemen ter wereld de pandemie al niet aankunnen, stel je dan voor hoe het is voor de rest van de wereld, waar de gezondheidszorg niet zo ontwikkeld is. Voeg daar voor Gaza dan nog eens een militaire bezetting aan toe. Welkom in Gaza.
Voor mij is er echter één groot verschil tussen de blokkering veroorzaakt door het corona virus en die van de Israëlische bezetting: het virus is onzichtbaar, maar de gevolgen van de blokkade door Israël zijn voor iedereen duidelijk te zien. Let wel, het is te zien, maar niet te voelen. Het wordt alleen door ons in Gaza gevoeld. Tot nu misschien.

Voorbereidende werkzaamheden

De autoriteiten hier hebben geprobeerd zich zo goed mogelijk voor te bereiden. De weinigen die Gaza van buitenaf konden binnenkomen, werden al op 15 maart in quarantaine geplaatst. Degenen die positief hebben getest, zijn geïsoleerd. De rest van ons zit achter gesloten deuren. Maar het ministerie van volksgezondheid is zich pijnlijk bewust van de tekortkomingen.
De echte angst, verteld Ashraf al-Qedra, woordvoerder van het ministerie, aan The Electronic Intifada “is het gebrek aan middelen: medicijnen, beschermende uitrusting, ademhalingsapparatuur, laboratorium-benodigdheden en sterilisatiemiddelen.”
Volgens de VN is de capaciteit van het Palestijnse gezondheidsstelsel in het algemeen “ernstig beperkt”, om de verwachte verspreiding van de pandemie het hoofd te bieden, vooral in Gaza. Het ministerie in Gaza heeft een internationale oproep gedaan voor 23 miljoen dollar aan noodhulp. De VN heeft op 26 maart de Palestijnse behoeften voorlopig berekend op 34 miljoen dollar.
Omdat de scholen gesloten zijn, heeft het ministerie schoolgebouwen in beslag genomen om te gebruiken als quarantainecentra. Volgens woordvoerder al-Qedra zitten momenteel meer dan 1.700 mensen in quarantaine, waarvan bijna 1.000 medische zorg nodig hebben. Drie procent van de bevolking van Gaza is ouder dan 65 en behoort tot de meest kwetsbaren. Maar ook bijna acht procent lijdt aan hypertensie en diabetes, zegt al-Qedra.

Misschien wel net zo problematisch als de gezondheidssector is de algemene economische situatie in Gaza. Bijna 50 procent van de bevolking van Gaza was al werkloos, terwijl meer dan 50 procent onder de officiële armoedegrens leeft. Nu hebben de vele losse arbeiders in Gaza, die amper genoeg hadden om van te leven, hun inkomen bijna van de ene op de andere dag tot nul zien dalen.
Ook voormalige werknemers van de Palestijnse Autoriteit hebben het moeilijk. In 2017 heeft de PA de salarissen van deze mensen gehalveerd. Nu kunnen ze, net als een vriend die zijn naam niet wil noemen, nauwelijks eten betalen. “Wat er van mijn salaris overblijft, is bij lange na niet voldoende om in de maandelijkse behoeften van mijn gezin te voorzien.”

Ik behoor misschien tot de gelukkigen in Gaza. Ik heb tot nu toe voedsel, non-food artikelen en steriliserende alcohol en zeep kunnen kopen. En natuurlijk is er geen garantie tegen onverschilligheid of gebrek aan bewustzijn. Hoewel ik en iedereen die ik ken in zelf isolatie zijn, zijn sommigen dat niet. Eén blik op sociale media en ik zie velen die blijven vergaderen met vrienden of familie, of zelfs thuis bruiloften organiseren – het moet wel thuis plaatsvinden want de trouwzalen zijn allemaal gesloten. Ik kijk uit mijn raam en zie jongens spelen op straat alsof ze vakantie vieren. Een dergelijke nalatigheid – soms veroorzaakt door de noodzaak om te werken, in andere gevallen misschien alleen omdat deze onzichtbare vijand niet serieus wordt genomen in een gebied waar dodelijke bedreigingen gewoon zijn en een zichtbare vorm heeft – baart mij zorgen. Ik heb het gevoel dat we nog lang in isolement moeten blijven. Al in 2012 waarschuwde de VN dat Gaza in 2020 onleefbaar zou kunnen worden. Het lijkt erop dat het jaar 2020 zijn eigen plannen heeft, niet alleen voor Gaza, maar voor de hele wereld.

Sarah Algherbawi is een freelance schrijver en vertaler uit Gaza.

bron: the electronic intifada

Vandaag precies 2 jaar geleden gingen de Gazanen voor de eerste keer de straat op om te protesteren tegen de barre leefomstandigheden in de Gazastrook en tegen het feit dat de oorzaak de illegale blokkade al 12 jaar onafgebroken werd gehandhaafd. Ook wilde men met de protesten uiting geven aan de eis om te mogen terugkeren naar de dorpen waar men ooit uit was verdreven. Bijna elke vrijdag protesteerde de bevolking bij de grens waar ze werden geconfronteerd met gruwelijk geweld tegen ongewapende demonstranten met 260 doden en ruim 29.000 gewonden tot gevolg waarvan een flink aantal met blijvende handicaps. bekijk hieronder de video van de Britse Palestina solidariteits organisatie

 

Op 21 maart werden de eerste gevallen van COVID 19 in Gaza bevestigd. Op  26 maart kwamen er weer 9 gevallen bij. In een brief van woensdag 25 maart schrijft de Palestijnse ambassadeur in Nederland:

“….Bovendien verslechtert de situatie in Gaza, er is grote angst voor de verspreiding van het virus gezien de bevolkingsdichtheid en met name de bestaande onmenselijke levensomstandigheden; het gebrek aan toegang tot water en sanitaire voorzieningen en slechte gezondheids- en medische voorzieningen. Hierdoor blijven de Palestijnen die in Gaza wonen in een precaire situatie.”

Michael Lynk, de speciale VN-rapporteur voor de mensenrechtensituatie in het bezette Palestijnse gebied (oPt), zei: “Ik maak me vooral zorgen over de mogelijke impact van COVID-19 op Gaza. Het zorgstelsel stortte al in voor de pandemie. De voorraden essentiële medicijnen zijn chronisch laag. De natuurlijke bronnen van drinkbaar water zijn grotendeels vervuild. Het elektrische systeem levert sporadisch vermogen. In de hele Gazastrook heerst diepe armoede te midden van erbarmelijke sociaal-economische omstandigheden. Het is daarom van belang de blokkade te beëindigen en het beleg in Gaza op te heffen en alle noodzakelijke maatregelen te nemen die de toegang van alle goederen en medische apparatuur mogelijk maken die de uitbraak van het virus kunnen voorkomen en de gezondheid en het welzijn van de Palestijnen in Gaza kunnen behouden.”

Wij moeten aan deze oproep gehoor geven en onze Nederlandse regering vragen om Israël onder druk te zetten om, gezien de huidige omstandigheden, de blokkade op te heffen. Dat kan via het verzenden van onderstaande voorbeeldbrief, of via een eigen schijven.

post adres
Ministerie van Buitenlandse Zaken
Postbus 20061
2500 EB Den Haag

online

ga naar deze pagina en onderteken de onderstaande brief

of stuur een twitter bericht

Blok https://twitter.com/ministerblok
Kaag https://twitter.com/sigridkaag.
https://www.facebook.com/ministeriebz/

 

Wilt u doneren aan het Palestinian Medical Relief Society? klik op onderstaande banner

__________________________________________________________________________

Voorbeeld brief

Aan de minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok
en de minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking Sigrid Kaag

Groningen, … maart 2020.

Geachte minister Blok,

Geachte minister Kaag,

De eerste gevallen van COVID-19 werden deze week in Gaza bevestigd. Hoewel het virus wereldwijd een verwoestende impact heeft, zijn de meer dan 1,8 miljoen inwoners van Gaza bijzonder kwetsbaar. Het is van cruciaal belang dat Israël NU het beleg op Gaza beëindigt.

Het kwetsbare gezondheidszorgsysteem van Gaza is al belast tot het breekpunt. Dertien jaar van een illegaal opgelegde blokkade, herhaalde Israëlische bombardementen en het opzettelijk verminken van demonstranten van de Grote Mars van Terugkeer, hebben het systeem ondraaglijk onder druk gezet.
Functionarissen van hulporganisaties waarschuwen dat inperking en behandeling van COVID-19 onder de huidige Israëlische belegering onmogelijk zal zijn. Als de blokkade wordt voortgezet, betekent dat voor talloze Palestijnen een zekere en onnodige dood. Volgens het Palestijnse Ministerie van Gezondheid heeft de gezondheidszorg in Gaza dringend behoefte aan meer beademingsapparatuur, ict units, medicijnen, mondkapjes, veiligheidsbrillen en beschermende kleding.
Op verzoek van de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) heeft Israël weliswaar op 18 maart een beperkte hoeveelheid test kits, beschermende jassen en veiligheidsbrillen Gaza binnengelaten, maar veel te weinig. Voorts zijn er in de dichtbevolkte strook slechts 60 werkende beademingsapparaten en 2800 ziekenhuisbedden. Het is goed eraan te herinneren dat Israël als bezettende mogendheid, volgens artikel 55 en 56 van de Vierde Conventie van Geneve een primaire verantwoordelijkheid heeft de bevolking van Gaza te beschermen tegen de verspreiding van besmettelijke ziektes.
Palestijnen moeten toegang hebben tot gezondheidszorg en we hebben als Nederland de verantwoordelijkheid om hen te steunen door een einde te maken aan de Israëlische beperkingen.
Acht jaar geleden waarschuwde de VN dat Gaza in 2020 onbewoonbaar zou worden. De crisis in Gaza is niet nieuw, maar komt voort uit de onduldbare beperkingen die Israël aan deze kuststrook oplegt. De bevolking de toegang tot basismiddelen – inclusief medicijnen – ontzeggen, is een vorm van collectieve bestraffing en is in strijd met het internationaal recht. Nederland moet zijn verantwoordelijkheid nemen en erop aandringen dat de afsluiting van het gebied wordt beëindigd.

We hebben de macht om duizenden levens te redden, maar dit vereist dat u onmiddellijk actie onderneemt door erop te staan ​​dat Israël de illegale blokkade van Gaza beëindigt. Nederland moet ervoor zorgen dat de Palestijnen toegang hebben tot de medische zorg die ze nodig hebben. Wij verwachten van u daarom een gepaste reactie.

Hoogachtend,

___________________________________________________

lees ook hieronder het artikel op Alja zeera

 

Dit is slecht, heel erg slecht nieuws. Palestijnse functionarissen hebben de eerste twee gevallen van coronavirus in de belegerde Gazastrook bevestigd. Het gaat om twee Palestijnse mannen die op donderdag 21 maart via de Rafah-oversteek vanuit Pakistan naar Gaza zijn teruggekeerd. De twee hadden droge hoest en hoge koorts, werden in quarantaine geplaatst en getest op COVID-19. Gisteren kwamen hun tests positief terug.

Gaza is de op twee na dichtstbevolkte plaats op aarde. ‘Sociale afstand’ is onmogelijk en het virus kan zich als een lopend vuurtje verspreiden. Door de Israëlische blokkade is het gezondheidszorgsysteem in Gaza totaal niet voorbereid op het aanpakken van deze pandemie.

Hamas heeft restaurants, receptieruimtes gesloten en vrijdaggebeden in moskeeën verboden en vraagt ​​mensen om in sociale contacten afstand te houden. Maar Gaza is niet alleen dichtbevolkt, maar is ook een openluchtgevangenis waar mensen niet over land, over zee of door de lucht kunnen in- of uitstappen. Zevenennegentig procent van het water is ongeschikt voor menselijke consumptie, elektriciteit is gerantsoeneerd en zelfs voor deze uitbraak van Corona waren de medische voorzieningen en het personeel al extreem schaars. Gezondheidsfunctionarissen waarschuwen dat inperking en behandeling onder de Israëlische blokkade onmogelijk zal zijn.

Klik op plaatje hieronder en lees ook de oproep van de organisatie ifnotnow en onderteken het manifest gericht aan de Israelische regering met de eis om de blokkade onmiddellijk op te heffen om de bestrijding van corona in de gazastrook mogelijk te maken

 

 

 

Onder de titel Gaza: de verloren zaak besteed  Zembla aandacht aan de rechtszaak van Ismail Ziada een nederlandse Palestijn die in 2014 bij een Israelische aanval op Gaza zijn moeder, drie broers, zijn schoonzus en een neefje van 12 jaar verloor.

Ziada begint in Nederland een rechtszaak tegen de twee oud-generaals die volgens hem verantwoordelijk zijn voor het bombardement. Een van hen is de Israëlische politicus Benny Gantz, de mogelijke opvolger van premier Netanyahu. Een rechtszaak in Israël zou volstrekt onmogelijk zijn, omdat Palestijnen amper of geen toegang tot de rechter hebben. Volgens de advocaat van Ziada is het bombarderen van een huis een oorlogsmisdaad.

Ziada wordt in deze unieke rechtszaak financieel gesteund door onder andere de Britse musicus Roger Waters, bekend van de rockband Pink Floyd. Maar, eind januari zegt de rechtbank in Den Haag niet bevoegd te zijn de zaak in behandeling te nemen. Volgens de rechtbank genieten de twee onschendbaarheid omdat ze namens de Israëlische staat handelden.

Zembla onderzoekt waar en hoe Palestijnen hun recht kunnen halen.

GAZA: DE VERLOREN ZAAK
Donderdag 5 maart om 20.25 uur bij BNNVARA op NPO 2
Herhaling: donderdag 12 maart – 10.10 uur

Regie & samenstelling: Simone Tangelder
Research: Rosalyn Saab

bekijk de uitzending  

Slechts enkele dagen verwijderd van zijn derde algemene verkiezingen in minder dan een jaar, lanceerde Israël een nieuwe aanval op de Gazastrook die begon met een oorlogsmisdaad toen een militaire bulldozer op klaarlichte dag het lijk van Mohammed Al-Naim versleepte. Het Palestijnse verzet reageerde door raketten af te vuren, en Israël stuurde zijn luchtmacht om de Gazastrook, evenals Syrië, te bombarderen en enkele verzetsstrijders te doden.
De Israëlische ‘zelfverdediging’ is aan de gang, zoals het is sinds het begin van de protesten van de Grote Mars van Terugkeer bijna twee jaar geleden. De laatste aanval heeft echter politieke en andere implicaties, zowel voor de Palestijnen als voor de Israëli’s, met ontwikkelingen in het veld. De meest recente hiervan is de humanitaire overeenstemming tussen Hamas en Qatar dat bedoeld is om de gevolgen van de door Israël geleide blokkade van Gaza te verzachten.
De laatste Israëlische aanval vond slechts enkele uren plaats nadat de Qatarese ambassadeur in de bezette Palestijnse gebieden, Mohammed Al-Emadi, financiering aankondigde voor humanitaire projecten ter waarde van $ 16 miljoen, na een ontmoeting met het Hamas-leiderschap. Er zijn ook geruchten over een geheim bezoek van het hoofd van de Mossad aan Doha om een verlenging van de financiële hulp van Qatar aan Gaza tot het einde van dit jaar te bepleiten.
Een andere ontwikkeling die samenviel met deze aanval is de relatieve rust in Gaza, gezien het feit dat de veiligheidssituatie in de enclave niet erg best is, met 13 escalerende geweldsincidenten die soms enkele uren en in andere gevallen enkele dagen duurden. Met doden aan beide kanten, werd de wapenstilstand bijna verbroken en zagen we bijna een vierde Israëlische oorlog tegen de Palestijnen in Gaza, maar dankzij last-minute internationale bemiddeling werd dit vermeden.
De huidige aanval is dus een voortzetting van de Israëlische escalatie. Palestijns bloed moet worden vergoten tijdens Israëlische verkiezingscampagnes, omdat politici met elkaar wedijveren om aan te tonen dat zij de “sterke man” zijn die de kiezers nodig hebben. Bovendien probeerde premier Benjamin Netanyahu die is aangeklaagd wegens fraude en corruptie zoals gewoonlijk de aandacht af te leiden; het front in Gaza is in dit opzicht de goedkoopste optie. Daarom kan met zekerheid worden gezegd dat de aanvallen op Gaza en Damascus de verkiezingsbelangen van Netanyahu dienen terwijl hij vecht voor zijn politieke leven.
Met de terugkeer van Israël’s moordbeleid afgelopen november toen de de militaire bevelhebber van de islamitische Jihad, Baha Abu Al-Atta, in Gaza werd gedood, zijn ook bedreigingen geuit tegen andere Palestijnse leiders in de enclave. Dreigingen zijn echter één ding; ze uitvoeren is iets anders. Verdere moorden hebben mogelijk niet het gewenste effect voor Israëlische politici die hun geloofwaardigheid in binnen- en buitenland willen vergroten. Misschien is dat de reden waarom Israël berichten naar Palestijnse organisaties in Gaza stuurde om uit te leggen dat de laatste escalatie alleen gericht was op de islamitische Jihad, dus de andere facties zouden zich er niet mee moeten bemoeien.
Dit gebeurde nadat Abu Al-Atta was vermoord, terwijl eerdere Israëlische “reacties” zonder uitzondering op alle facties waren gericht, zij het voornamelijk op Hamas als de feitelijke regering van de strook. Verdeel en heers is altijd een nuttige tactiek geweest voor koloniale machten.
Het is duidelijk waarom het Israëlische leiderschap een dergelijke benadering heeft gekozen; het zoekt geen confrontatie die dagen of zelfs weken duurt. Dit blijkt uit het feit dat zodra de islamitische Jihad op de moord reageerde, Israël zijn bemiddelingsinspanningen via Egypte en de VN heeft geïntensiveerd totdat een staakt-het-vuren was overeengekomen, op basis van de afspraken die in Gaza vóór de aanval golden.
Sinds Hamas de Palestijnse verkiezingen van 2006 won en vervolgens medio 2007 Gaza onder controle kreeg, heeft Israël elke keer dat een raket vanuit Gaza werd afgevuurd zich militair op Hamas doelen gericht, omdat het van mening is dat alles wat uit het gebied komt de verantwoordelijkheid van Hamas is als de feitelijke regering. Nu is het echter geen geheim dat Israël probeert de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk te houden voor eventuele confrontaties, zelfs in de Gazastrook. Tegelijkertijd heeft het een bericht naar Hamas gestuurd met de boodschap dat als de beweging de confrontatie uit de weg gaat, de eerdere humanitaire afspraken gehandhaafd zullen blijven.
Het is belangrijk om op te merken dat dit Israëlische beleid in november duidelijk bleek toen er een duidelijk verschil naar voren kwam in reactie op de moord op Abu Al-Atta tussen enerzijds Hamas en anderzijds de islamitische Jihad. Echter onmiddellijk na het staakt-het-vuren hervatten de twee bewegingen de contacten op hoog niveau tussen hun politieke en militaire leiders. Ze gaven duidelijk gecoördineerde verklaringen af om op die manier Israël te laten weten dat het niet langer mogelijk was om de islamitische Jihad als doelwit te kiezen en Hamas aan de zijlijn te houden.
De Israëlische reactie op de raketten van Gaza bij deze laatste gelegenheid kan het best worden omschreven als “hysterisch” De autoriteiten instrueerden hun burgers dat zij hun toevlucht moesten zoeken in de schuilkelders om doden en gewonden te voorkomen. Het is waar dat de autoriteiten verantwoordelijk zijn voor de bescherming van alle Israëli’s, maar de vrijwel volledige stillegging van het dagelijks leven in Zuid-Israël leidde tot een boze reactie. Waarom, vroegen mensen, leidde de lancering van een paar relatief eenvoudige raketten vanuit Gaza ertoe dat Israëlische steden eruit zagen als spooksteden? Voor de Palestijnen voelde het als een overwinning.
Wat als Hamas zich wel bij deze confrontatie had gevoegd; hoe zou Israël er dan uit hebben gezien? Waarom zou Israël zijn binnenlandse front blootstellen, dat is uitgerust met het Iron Dome raketafweersysteem, waaraan Israël miljarden dollars uitgeeft om zichzelf te beschermen tegen multi-range raketten?
Niemand weet wanneer de huidige ronde van Israëlische aanvallen op Gaza zal eindigen, hoewel er een algemene consensus lijkt te bestaan tussen de Palestijnen en de Israëli’s dat ze geen nieuwe oorlog willen. Het is daarom waarschijnlijk dat de huidige situatie zal voortduren totdat bemiddelaars een staakt-het-vuren en een terugkeer naar dezelfde fragiele wapenstilstand aankondigen die in Gaza bestaat sinds het einde van het derde Israëlische militaire offensief in de zomer van 2014. Wat er zal gebeuren na de de algemene verkiezingen in Israël is moeilijk te zeggen. Of een langetermijnovereenkomst of een grote, ongewenste oorlog, we weten het gewoon niet. Maar een oorlog komt er alleen als gevolg van onvoorziene omstandigheden, omdat niemand er echt een wil.

Bron https://www.middleeastmonitor.com/20200225-the-latest-israeli-attack-on-gaza-was-intended-to-satisfy-the-electorate/

Terwijl de Zionisten in de vorige eeuw al konden weglopen met 78% van het Palestijnse grondgebied dat zij vervolgens Israel noemden, volgde dit jaar ook de rest. President Trump gaf met een royaal gebaar toestemming aan Israel om bezet Palestijns gebied te annexeren en met de Palestijnen te doen wat het wil. In het belang van zogenaamde vrede.

Opnieuw wordt over de hoofden van de Palestijnen heen geregeerd, en wordt hun het zoveelste dictaat opgelegd.

Is dit een Amerikaans plan? Het leest eerder als een routekaart van de Israelische regering, waarin het territorium dat de Palestijnen mogen bewonen wordt afgebakend, de faciliteiten die ze wel of niet mogen hebben worden bepaald, evenals hoe ze in hun territorium te leven hebben, en wat anderen moeten doen om dit mogelijk te maken.

De Deal wordt gepushed door leiders die zelf het nodige op hun geweten hebben, zie de impeachment van Trump en de aanklachten tegen Netanyahu. De Deal bevat geen enkele verwijzing naar internationaal recht, laat staan het recht van de Palestijnen op zelfbeschikking. Het is een koloniaal plan, dat niet past in deze tijd.

In de Deal wordt het leed van de Palestijnen betreurd, maar de oorzaken daarvan worden geheel bij de Palestijnse leiders neergelegd. Als de Palestijnen de Deal accepteren wacht hun volgens de bedenkers ervan een rooskleurige toekomst, met goede banen en voorzieningen. Op voorwaarde dat ze hun bestuurlijke huishouding op orde hebben en al hun strafrechtelijke claims opgeven.

En wat als de Palestijnen zich hierin niet gaan schikken? Palestijnse leiders hebben al “1000x Nee” tegen het “voorstel” gezegd. Gaat het feest niet door, als de Palestijnen niet mee willen doen? Een Deal is een Deal, en we mogen aannemen dat het de Palestijnen goedschiks of kwaadschiks zal worden opgedrongen. We zullen de komende tijd veel lelijke beelden te zien krijgen, van razzia’s, massale arrestaties, beschietingen, huisuitzettingen, verwoestingen van huizen, akkers en boomgaarden, deportaties, bombardementen, stenengooierij etc., beelden die geïnteresseerden nu al dag in dag uit op hun computerschermen zien, en dan een veelvoud daarvan. Er wordt gevreesd voor een tweede Nakba. En het is de vraag wat we hiervan gaan terugzien in onze media.

De Deal is geen plan voor vrede maar voor onderwerping. Het is een plan voor slikken of stikken. De Palestijnen, die al bijna een eeuw lang strijden voor hun rechten, vrijheid en waardigheid, zullen waarschijnlijk niet opgeven. De solidariteitsbeweging zal hen niet laten vallen en blijven oproepen tot boycots.

De Deal is een regelrechte bedreiging voor de internationale rechtsorde en moet als onrechtmatig worden verworpen. De Oslo-akkoorden zijn niet door de Palestijnen maar door Israel getorpedeerd, en het is tijd deze formeel op te zeggen. Als het de wereld ernst is dat Palestijnen recht hebben op zelfbeschikking, vaardig dan sancties uit, gericht tegen Israels illegale nederzettingen en annexatie. Laat de EU eindelijk het Associatieakkoord met Israel opschorten, en een verbod uitroepen op de import van nederzettingenproducten.

Ruim de helft van de bevolking tussen de Middellandse en de Jordaan bestaat uit Palestijnen. Israel kan een apartheidsstaat overeind houden en de Palestijnse bevolking in Bantoestans opsluiten, maar zal hiermee geen vrede krijgen. Laat de internationale gemeenschap in plaats van de Deal zich inzetten voor beëindiging van de apartheid. De geschiedenis van Zuid Afrika heeft laten zien dat het kàn.

Sonja Zimmerman

Zij is voorzitter van het Diensten en onderzoek Centrum Palestina (Docp)