Categorie: Nieuws

Vorig weekend kwam bij een brand in een het vluchtelingenkamp Jabaliya in de Gazastrook tenminste 21 Palestijnen om het leven . Onder de doden zijn tien kinderen. Het dodental zal naar verwachting nog verder oplopen. 

Uit een voorlopig onderzoek blijkt dat de brand waarschijnlijk is ontstaan toen een grote hoeveelheid benzine ontvlamde. Het is niet duidelijk waarom de benzine in het gebouw was opgeslagen, aldus een woordvoerder van het ministerie van Binnenlandse Zaken van Hamas.

De Palestijnse autoriteiten hebben Israël gevraagd de grensovergang te openen, zodat patiënten die in kritieke toestand verkeren buiten de Gazastrook behandeld kunnen worden. De Israëlische defensieminister Benny Gantz heeft laten weten bereid te zijn om mee te werken aan de evacuaties.

De Gazastrook is één van de dichtstbevolkte gebieden op aarde. Ruim twee miljoen Palestijnen wonen in een strook van zo’n veertig kilometer lang. Bijna 70 procent van de bevolking staat geregistreerd als vluchteling, en meer dan een half miljoen mensen leven in acht vluchtelingenkampen die uit hun voegen barsten. De achtereenvolgende Israëlische oorlogen in Gaza, in combinatie met de wurgende blokkade van de kustenclave, hebben het gebied veranderd in een humanitair spookhuis.

We maken jullie attent op de bijeenkomst ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van Vrouwen in het Zwart Groningen op zaterdag 17 september op de Grote Markt.
Zie de bijgaande flyer voor meer informatie en onderstaand persbericht. Uiteraard steunen we dit initiatief en we zullen erbij aanwezig zijn.

Zoals ook in het persbericht staat: we konden dit jaar al tweemaal een bedrag van in totaal € 10.751 overmaken aan de PMRS. Dit dankzij een gestage stroom van grotere en kleinere donaties voor medische noodhulp. Veel dank voor al die bijdragen!
Voor meer informatie: zie onze nieuwsbrief en de actuele informatie op jabalya.sociotek.nl.

Het bestuur van Stichting Groningen-Jabalya

Bert Giskes

Pieter van Niekerken

Betsy van Oortmarssen

Johan Feitsma

Mohsen Harakeh

Jan Jongbloed

Lejo Siepe

Persbericht Vouwen in het Zwart Groningen

De eerste Groningse wake tegen de bezetting van Palestina werd gehouden in 2002. Dit in navolging van wakes van Israëlische en Palestijnse vrouwen, die sinds 1988 in Jeruzalem gehouden worden. Er worden tegenwoordig wereldwijd wakes gehouden in 160 steden.

Al 20 jaar staan we – jong en oud, vrouwen en mannen – op zaterdagen in de oneven weken van 13.00 – 14.00 uur in de Waagstraat. We vragen aandacht voor het geweld tegen de Palestijnen, gevangenneming van kinderen, het vreedzame verzet van de Palestijnen en het gebrek aan reactie van de internationale gemeenschap.

Ook na de laatste bombardementen op Gaza en het criminaliseren van 6 gerespecteerde maatschappelijke en mensenrechtenorganisaties, zoals Defence for Children Palestine, blijven maatregelen van regeringen tegen Israël uit.

Daarom op zaterdag 17 september van 13.00 – 15.00 uur een groot protest met sprekers en muziek op de Grote Markt Groningen. Voor iedereen die vóór een rechtvaardige samenleving in Israël-Palestina is.

Belangrijke medeorganisator van deze dag is de Stichting Groningen-Jabalya, stad en vluchtelingenkamp in Gaza. Groningen-Jabalya heeft ook goede contacten met de Palestinian Medical Relief Society (PMRS), een onafhankelijke organisatie voor medische hulp in Gaza. Dit jaar kon – dankzij de vele donaties van Groningers – al € 10.751 gedoneerd worden. De financiële bijdragen uit Groningen zijn méér dan druppels op een gloeiende plaat: iedere euro voor medische noodhulp telt.

Tijd verstrijkt niet in oorlog, mensen wel.

De rode vlam van de bommen die tijdens de oorlog de duisternis van de nacht vullen, vertegenwoordigen elk een moment van de dood, en elke persoon in Gaza, opgesloten in huis, wordt gedwongen om van een afstand toe te kijken.

Als de bommen vallen, komen gezinnen samen op één plek in huis. Ze staan ​​allemaal terwijl het geluid hen door elkaar schudt. Iemand probeert de groep er altijd aan te herinneren om “uit de buurt van ramen te blijven”, als eerste beveiligingsregel. Dan probeert iemand naar buiten te kijken, om te bevestigen dat de rook van de bommen in de buurt niet hun huis is. Ze gaan dan terug naar de rest van de familie en zeggen: “Het is hier niet, we zijn nog steeds veilig.”

Sommige mensen wachten wanhopig op het einde van de oorlog vanuit hun huis. Andere families willen heel graag terug naar hun huizen nadat ze gevlucht zijn. Anderen willen stoppen met het tellen van martelaren; en anderen willen gewoon naar buiten om weer aan het werk te kunnen. Een dag zonder werk betekent in veel gevallen een uitgehongerd gezin.

Zondag om 23.30 uur werd een staakt-het-vuren bereikt, maar mensen bleven liever thuis tot de ochtend, omdat ze geloofden dat Israël het staakt-het-vuren op elk moment kon verbreken en hen ’s nachts opnieuw kon aanvallen.

Maandagochtend werd de drukke stad Gaza wakker. Het heeft geen tijd om te rouwen. Alles werd natuurlijk weer normaal, behalve de families die hun dierbaren verloren. Niets zal voor hen weer normaal worden. Chauffeurs, arbeiders, straatventers en passagiers sprongen de eerste ochtend na de oorlog de straat op. Ze wilden vrijheid ademen door de belegerde stad Gaza binnen te gaan. Een zegen die ze de drie voorgaande dagen niet mochten doen.

Het is begrijpelijk dat mensen gaan wandelen om te zien hoe hun stad na de oorlog is geworden, maar na drie angstaanjagende bommendagen weer aan het werk gaan zonder minstens één rustdag te nemen? Je vraagt ​​je af hoe we werkelijk omgaan met het oorlogsgeweld.

Mohammed Saqqa, 13 jaar, staat op het trottoir in de Omar Al-Mokhtar Street. Slechts honderd meter verwijderd van waar een bom op een auto drie mensen doodde. Hij probeert enkele voorbijgangers te verleiden de parfum en make-up die hij verkoopt te kopen. Mohammed overleefde samen met acht van zijn familieleden de oorlog in de wijk Al-Zaytoun ten oosten van de stad Gaza. Hij en zijn vader wachtten tot de oorlog voorbij was om weer aan het werk te gaan om wat eten te kopen. “Het waren heel enge dagen. Elke keer als we een bom hoorden, sprong ik van mijn bed om naar mijn moeder te gaan”, vertelt hij. Dit wekt misschien de indruk dat Mohammed gewoon een kind is dat nog steeds naar zijn moeder gaat op zoek naar veiligheid. Maar dat is niet de waarheid. Als oudste zoon voelt hij zich verantwoordelijk. De hele dag werken om aan geld te komen om het gezin te voeden, heeft hem zijn jeugd ontnomen. Nu is hij in zijn hoofd een verantwoordelijke man, geen kind meer. “Ik zou echt willen dat ik kon rusten, of dat een psycholoog me zou helpen zoals andere mensen in de wereld die oorlogen ondergaan, maar dit zijn slechts wensen. Hier sta ik dan, vanaf 9.00 uur ’s ochtends om het eten voor mijn gezin te regelen. Niemand tijdens of na de oorlog vraagt ​​mij of mijn familie ‘hoe gaat het met je?’”, vertelt de 13-jarige jongen.

“Hoe gaat het met je?” Ik vraag het hem meteen. De jongen begint meteen te huilen. “Ik ben verdrietig, bang en moe. Ik wil gewoon slapen zonder paniek of bommen boven mijn hoofd.” De jongen opent zijn hart en spreekt. Zijn gehuil doet het mannelijke schild smelten dat hij droeg, of zich gedwongen voelt te dragen. “Het nieuws was vol met kinderen die zijn vermoord, ik zag hun foto’s op sociale media en ik verplaatste mij in hen. Ik stel me voor dat de oorlog kinderen doodt, en ik wil niet dat mijn moeder lijdt zoals de moeders van de kinderen die zijn omgekomen. Ik wil haar hart niet breken; Ik wil in leven blijven en niet aan stukken gescheurd worden door een Israëlische luchtaanval’, vertelt hij me. Mohammed wenste dat hij op een andere plaats was geboren, waar hij normaal kon opgroeien en werken als hij klaar was met school, en zou sterven als zijn lichaam volgroeid was.

Ik loop door de drukke hoofdstraten en parken in de nasleep van deze oorlog, die me naar een gezin van zes mensen leidt dat in de tuin van Al-Rimal zit. Eman Hamed, 34, is een moeder van vier kinderen, en ze beschrijft de nasleep van de oorlog als gewoon een pauze in het doden van Palestijnen. “De oorlog zal terugkomen, en opnieuw, en opnieuw”, zegt ze. “We zijn hier in het park om wat vreedzame tijden te beleven, want deze vrede zal verdwijnen wanneer Israël besluit een nieuwe oorlog te beginnen.”

Ze beschouwt elke dag van het leven van een Palestijn als een dag in oorlog. “Er gaat geen dag voorbij zonder te lezen of te kijken hoe Israëli’s Palestijnen vermoorden”, zegt Eman. “Mijn 77-jarige moeder zegt altijd dat ze haar hele leven in oorlogen heeft geleefd. Ik ben ook in oorlogen geboren en mijn vier kinderen zijn in oorlog geboren, dus hoe kan ik zeggen dat de oorlog is afgelopen?”

“De oorlog stopt pas als de bezetting eindigt”, zegt ze

TAREQ S. HAJJAJ

bron: The aftermath in Gaza – Mondoweiss

Het Israëlische bombardement op de bezette Gazastrook ging zaterdag zijn tweede dag in zonder enig teken van de-escalatie, toen de Verenigde Staten, de Europese Unie en andere westerse landen Tel Aviv groen licht gaven om hun campagne van moord en vernietiging voort te zetten. Zaterdag laat in de avond hadden Israëlische luchtaanvallen in Gaza minstens vijf mensen gedood. Het ministerie van Volksgezondheid in Gaza zei dat 24 doden waren gevallen in het gebied, waaronder zes kinderen, sinds Israël vrijdagmiddag de verrassingsaanval lanceerde door een hoge leider van de Islamitische Jihad-verzetsgroep te vermoorden. Meer dan 200 Palestijnen zijn gewond geraakt.

Israël claimde dat een luchtaanval in Rafah zaterdagavond Khalid Mansour, de commandant van de Islamitische Jihad in het zuiden van Gaza, heeft gedood. Maar dat bevestigde de groep niet meteen. Er waren berichten over minstens vijf doden bij een explosie in de buurt van een moskee in het vluchtelingenkamp Jabaliya in het noorden van Gaza op zaterdagavond, onder wie meerdere kinderen. Maar Israël ontkende het gebied te hebben gebombardeerd en beweerde dat de doden waren veroorzaakt door een mislukte Palestijnse raket.

De hele dag door bleven Israëlische gevechtsvliegtuigen dichtbevolkte woonwijken aanvallen, gericht op burgers en hun eigendommen. En een Israëlische militaire woordvoerder waarschuwde dat de aanval een week zou kunnen duren.

De Islamitische Jihad vuurde zaterdagmiddag 350 raketten af ​​op Gaza, ook richting Tel Aviv en de luchthaven Ben Gurion. Terwijl Hamas, dat de interne aangelegenheden van Gaza controleert, de reactie van de Islamitische Jihad heeft gesteund, heeft het nog geen enkele raket op Israël afgevuurd sinds Israël zijn aanval op vrijdag lanceerde.

Hamas zei vrijdag dat verzetsgroepen hun reacties coördineerden. Zijn terughoudendheid tot nu toe kan een aanwijzing zijn dat de verzetsgroepen proberen de opflakkering in te dammen voordat deze uitbarst in een volledige confrontatie met Israël.

Dit kan op zondag veranderen, aangezien de Israëli’s van plan zijn om naar de al-Aqsa-moskee te gaan voor de eerste dag van de Joodse feestdag Tisha B’Av, die in het Joodse geloof de vernietiging van de Eerste en Tweede Tempel in Jeruzalem herdenkt. Veel van deze joodse extremisten willen dat de al-Aqsa-moskee wordt vervangen door een nieuwe joodse tempel. De Israëlische politie staat hen toe dit te doen, met de verwachte deelname van extreemrechtse parlementarier Itamar Ben-Gvir. Soortgelijke provocaties leidden tot de aanval van Israël in mei 2021, toen Hamas reageerde op Israëlische aanvallen op Palestijnen in Jeruzalem met spervuur ​​​​van raketten op Israël.

Tol stijgt
Een raket afgevuurd door Israëlische gevechtsvliegtuigen trof zaterdag een groep mensen ten oosten van Khan Younis, waarbij de 24-jarige Tamim Ghassan Abdullah Hijazi en de 27-jarige Osama Abdulrahman Hussein al-Suri werden gedood, volgens de in Gaza gevestigde mensenrechtengroepering. Al-Mezan.

Uren later vuurden Israëlische gevechtsvliegtuigen drie raketten af ​​op het drie verdiepingen tellende huis van een gezin van 40 personen ten zuidwesten van Gaza-stad, waar voornamelijk vrouwen en kinderen woonden, waarbij het gebouw volledig werd verwoest en andere huizen in de buurt beschadigd raakten.

Op zaterdagmiddag vernietigden Israëlische gevechtsvliegtuigen een ander huis dat door vier families werd bewoond en veroorzaakten ernstige schade aan nabijgelegen woningen.

In het noordelijke Jabaliya-gebied troffen Israëlische gevechtsvliegtuigen een groep Palestijnen, waarbij de 28-jarige Hasan Muhammad Yousef Mansour om het leven kwam en een ander ernstig gewond raakte. Israëlische gevechtsvliegtuigen troffen ook een groep Palestijnen, voornamelijk vrouwen en kinderen, die in een auto stapten om naar een familiebruiloft te gaan. Al-Mezan zei dat de aanval de moeder van de bruidegom, Naamah Talbat Muhammad Abu Qaidah, heeft gedood. Vijf kinderen raakten gewond.

Stroomstoringen
De situatie voor de 2,1 miljoen inwoners van Gaza werd op zaterdag aanzienlijk verergerd door het stilleggen  van de enige energiecentrale van het gebied vanwege de voortdurende sluiting van de grensovergangen door Israël, waardoor de invoer van brandstof wordt geblokkeerd.

Volgens Gisha, een Israëlische mensenrechtengroepering, heeft Gaza slechts een kwart van de stroom die het in de zomer nodig heeft. Dit betekent dat bewoners nu nog maar vier uur stroom per dag mogen krijgen, gevolgd door een onderbreking van 12 uur. Dit is een bijzonder ernstige bedreiging voor het gezondheidszorgsysteem van Gaza, dat al is geteisterd door opeenvolgende Israëlische aanvallen en 15 jaar van voortdurende belegering. De farmaceutische voorraden in Gaza zijn op hun “slechtste in jaren”, verklaarde het Palestijnse ministerie van Volksgezondheid .Er zijn ook ernstige tekorten aan benodigdheden voor laboratoria, bloedbanken en andere medische verbruiksgoederen. Stroomstoringen vormen een “ernstige bedreiging” voor vitale ziekenhuisafdelingen, waaronder eerstehulpafdelingen, intensive care-afdelingen en dialyseklinieken, aldus het ministerie.

Ontziltingsinstallaties, rioolpompen en watertoevoer naar huizen zullen ook worden verstoord, “wat een ernstige gezondheids- en humanitaire ramp kan veroorzaken”, waarschuwde het ministerie van Volksgezondheid. De Israëlische autoriteiten blijven de toegang blokkeren van twee dozijn röntgenapparaten en reserveonderdelen om medische apparaten te repareren op essentiële spoedeisende hulpafdelingen. Alle geplande operaties worden uitgesteld om ziekenhuizen te helpen het hoofd te bieden aan degenen die gewond zijn geraakt bij de aanhoudende Israëlische aanvallen.

Ondertussen verhindert Israëls voortdurende sluiting van het Erez-controlepunt honderden Palestijnse patiënten om Gaza te verlaten voor medische behandeling, met gevaar voor eigen leven, aldus Al-Mezan.

Het ministerie van Volksgezondheid kondigde aan dat een sluiting van de elektriciteitscentrale het begin zou zijn van een periode van slechts 72 uur uur tot de gezondheidsdiensten tot stilstand komen.

Lynn Hastings, de humanitaire coördinator van de VN op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook, riep zaterdag op tot “onmiddellijke de-escalatie en stopzetting van het geweld”.

bron:    Israel’s killing campaign continues in Gaza | The Electronic Intifada

Door Ramzy Baroud

Vijftien jaar zijn verstreken sinds Israël een totale belegering van de Gazastrook oplegde, waarbij bijna twee miljoen Palestijnen werden onderworpen aan een van de langste en meest wrede politiek gemotiveerde blokkades in de geschiedenis.
De Israëlische regering had toen haar belegering gerechtvaardigd als de enige manier om Israël te beschermen tegen Palestijns “terrorisme en raketaanvallen”. Dit blijft tot op de dag van vandaag de officiële Israëlische lezing. Niet veel Israëli’s – zeker niet in de regering, in de media of zelfs niet bij gewone mensen – zullen beweren dat Israël tegenwoordig veiliger is dan vóór juni 2007.
Het is algemeen bekend dat Israël de belegering heeft opgelegd als reactie op de overname van de Strook door Hamas, na een korte en gewelddadige confrontatie tussen de twee belangrijkste Palestijnse politieke rivalen, Hamas, dat momenteel over Gaza heerst, en Fatah, dat de Palestijnse Autoriteit domineert. op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Het isolement van Gaza was echter al jaren vóór de Hamas-Fatah-botsing en zelfs voor de Hamas-verkiezingsoverwinning van januari 2006 gepland. Al jaren eerder was de overleden Israëlische premier Ariel Sharon vastbesloten om de Israëlische strijdkrachten uit Gaza terug te trekken. In 2003 werd het voorgesteld door Sharon,  goedgekeurd door zijn regering in 2004 en uiteindelijk goedgekeurd door de Knesset in februari 2005, wat uiteindelijk culmineerde in de Israëlische terugtrekking uit Gaza in augustus-september 2005.

De ’terugtrekking’ was een Israëlische tactiek die erop gericht was een paar duizend illegale Joodse kolonisten uit Gaza te verwijderen – om ze over te brengen naar andere illegale Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever – terwijl het Israëlische leger werd verplaatst van de overvolle bevolkingscentra van Gaza naar de grensgebieden. Dit was het eigenlijke begin van het beleg van Gaza.
De bovenstaande bewering was zelfs duidelijk voor James Wolfensohn, die door het Kwartet voor het Midden-Oosten was aangesteld als speciaal gezant voor de terugtrekking uit Gaza. In 2010 kwam hij tot een soortgelijke conclusie: “Gaza was sinds de Israëlische terugtrekking effectief afgesloten van de buitenwereld … en de humanitaire en economische gevolgen voor de Palestijnse bevolking waren ingrijpend.

Het ultieme motief achter de ’terugtrekking’ was niet de veiligheid van Israël, of zelfs maar om Gazanen uit te hongeren als een vorm van collectieve straf. Dit laatste was een logisch gevolg van een veel sinister politiek complot, zoals gecommuniceerd door Sharons eigen hoge adviseur destijds, Dov Weisglass. In een interview met de Israëlische krant Haaretz, in oktober 2004, stelde Weisglass het duidelijk: “De betekenis van het terugtrekkingsplan is de bevriezing van het vredesproces.” Hoe? “Als je het (vredes)proces bevriest, voorkom je de oprichting van een Palestijnse staat en voorkom je een discussie over de vluchtelingen, de grenzen en Jeruzalem”, aldus Weisglass. Niet alleen was dit Israëls ultieme motief achter de terugtrekking en de daaropvolgende belegering van Gaza, maar volgens de doorgewinterde Israëlische politicus werd het allemaal gedaan “met een presidentiële zegen en de ratificatie van beide huizen van het Amerikaanse Congres.” De president in kwestie is niemand minder dan de toenmalige president, George W. Bush.
Dit alles vond plaats vóór de Palestijnse parlementsverkiezingen, de overwinning van Hamas en de botsing tussen Hamas en Fatah. Dit laatste diende slechts als een gemakkelijke rechtvaardiging voor wat al was besproken, ‘bekrachtigd’ en uitgevoerd.
Voor Israël is het beleg een politieke truc geweest, die met het verstrijken van de tijd extra betekenis en waarde kreeg. Als reactie op de beschuldiging dat Israël de Palestijnen in Gaza uithongerde, kwam Weisglass heel snel met een antwoord : “Het idee is om de Palestijnen op dieet te zetten, maar niet om ze van de honger te laten sterven.” Wat toen werd opgevat als een grappige, zij het ondoordachte uitspraak, bleek feitelijk Israëlisch beleid te zijn, zoals blijkt uit een rapport uit 2008 dat in 2012 dankzij de Israëlische mensenrechtenorganisatie Gisha openbaar werd gemaakt.  Uit dit rapport, samengesteld door de Israëlische coördinator van regeringsactiviteiten in de Palestijnse gebieden, bleek dat Israël het minimum aantal calorieën berekent dat nodig is om de bevolking van Gaza in leven te houden,  een aantal dat “aangepast is aan de cultuur en ervaring” in de strook.

De rest is geschiedenis. Het lijden van Gaza is absoluut. 98 procent van het water in Gaza is ondrinkbaar.  Ziekenhuizen hebben gebrek aan essentiële benodigdheden en levensreddende medicijnen. Reizen in en uit Gaza is praktisch verboden, op kleine uitzonderingen na.
Toch heeft Israël jammerlijk gefaald in het bereiken van één van zijn doelstellingen. Tel Aviv hoopte dat de ’terugtrekking’ de internationale gemeenschap zou dwingen om de juridische status van de Israëlische bezetting van Gaza te herdefiniëren. Ondanks de druk van Washington is dat nooit gebeurd. Gaza blijft onderdeel van de bezette Palestijnse gebieden zoals gedefinieerd in het internationaal recht.
Zelfs de Israëlische afkondiging van Gaza  als een “vijandige entiteit” en een “vijandig gebied” in september 2007 bracht geen verandering, behalve dat het de Israëlische regering een excuus gaf om verschillende verwoestende oorlogen tegen de Gazastrook te voeren, te beginnen in 2008.
Geen van deze oorlogen heeft met succes een Israëlische langetermijnstrategie gediend. In plaats daarvan blijft Gaza op veel grotere schaal terugvechten dan ooit tevoren, wat de berekening van de Israëlische leiders frustreert, zoals duidelijk werd in hun verwarde, verontrustende taal. Tijdens een van de dodelijkste Israëlische oorlogen in Gaza in juli 2014 schreef het Israëlische rechtse Knesset-lid Ayelet Shaked op facebook dat de oorlog “geen oorlog tegen terreur was, en geen oorlog tegen extremisten, en zelfs geen oorlog tegen de Palestijnse Autoriteit.” In plaats daarvan is volgens Shaked, die een jaar later de Israëlische minister van Justitie werd, “ een oorlog tussen twee volken. Wie is de vijand? Het Palestijnse volk.”
Uiteindelijk zijn de regeringen van Sharon, Tzipi Livni, Ehud Olmert, Benjamin Netanyahu en Naftali Bennett er niet in geslaagd Gaza te isoleren van het grotere Palestijnse lichaam, er niet in geslaagd de wil van de mensen in Gaza te breken of de Israëlische veiligheid te waarborgen ten koste van de Palestijnen.
Bovendien is Israël het slachtoffer geworden van zijn eigen overmoed. Hoewel het verlengen van het beleg geen strategische waarde op korte of lange termijn zal opleveren, zou het opheffen ervan, vanuit het oogpunt van Israël, neerkomen op een erkenning van een nederlaag – en zou het de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever in staat kunnen stellen het Gaza-model na te streven. Dit ontbreken van perspectief accentueert de politieke crisis en het gebrek aan strategische visie die alle Israëlische regeringen bijna twee decennia lang al kenmerken.
Het is onvermijdelijk dat Israëls politieke experiment in Gaza een averechts effect heeft gehad, en de enige uitweg is dat de belegering van Gaza volledig wordt opgeheven en deze keer voorgoed.

– Ramzy Baroud is journalist en redacteur van The Palestine Chronicle. Hij is de auteur van zes boeken. Zijn laatste boek, samen met Ilan Pappé uitgegeven, is “Onze visie op bevrijding: geëngageerde Palestijnse leiders en intellectuelen spreken zich uit”. Dr. Baroud is een niet-ingezeten Senior Research Fellow bij het Center for Islam and Global Affairs (CIGA). Zijn website is www.ramzybaroud.net

bron: 15 Years of Failed Experiments: Myths and Facts about the Israeli Siege on Gaza – Palestine Chronicle (www-palestinechronicle-com.translate.goog)

De Magic Pizza heeft een zeer korte geschiedenis – vergeleken met de meeste restaurants. Het werd geopend in juli 2020 en werd vernietigd tijdens de aanval van Israël  op Gaza in mei 2021. Muhammad Jarour, die de Magic Pizza runde, omschrijft de vernietiging als “traumatisch”. “Alles wat ik in het restaurant heb geïnvesteerd is weg”, zegt hij.

The Magic Pizza bevond zich in de al-Jawhara-toren in Gaza-stad. Dat hoge woon- en bedrijfsgebouw was gedeeltelijk eigendom van Jarours vader. De Al-Jawhara-toren werd vorig jaar mei onderworpen aan een reeks raketbeschietingen. Het was één van de vele verwoeste of zwaar beschadigde gebouwen in de wijk al-Rimal. Aangezien al-Rimal het zakencentrum van Gaza-stad is, werd het herhaaldelijk bombarderen door Israël daar algemeen gezien als een poging om enorme schade toe te brengen aan de lokale economie.

Muhammad Jarour, een 29-jarige afgestudeerd in bedrijfskunde, is van mening dat Israël de ambities van de Palestijnen opzettelijk dwarsboomt. Het argument wordt ondersteund door gegevens van het Palestijnse Centraal Bureau voor de Statistiek. Volgens de laatste cijfers is 75 procent van de jongeren met een middelbaar diploma of hoger in Gaza nu werkloos. “Het is de intentie van Israël om jonge mensen de hoop te laten verliezen”, zei Jarour.

In rook opgegaan

Zijn restaurant, voegde hij eraan toe, is in rook opgegaan en “ik moet opnieuw beginnen vanaf nul.” Meer dan 2.000 bedrijven in Gaza werden vernietigd of beschadigd tijdens het offensief van mei 2021. Daarvan werden er ongeveer 450 totaal vernietigd. Door het offensief verloren naar schatting 7.500 arbeiders hun baan.

Hazem Abu Humaid is marketingmanager bij Mashareq. Dat bedrijf was vooral bekend van een studio waar Mohammad Assaf, winnaar van het tv-programma Arab Idol, zijn eerste opnames maakte. Het bedrijf is ook actief in filmproductie, reclame en fotografie. In mei vorig jaar heeft Israël volgens Abu Humaid “20 jaar werk en herinneringen vernietigd”, toen het zich richtte op het al-Awqaf-gebouw, waar Mashareq was gevestigd. Volgens Abu Humaid heeft het bedrijf als gevolg van de aanval een verlies van $ 1,5 miljoen geleden. Het jaar na de aanval is “het moeilijkste” geweest sinds Mashareq eind jaren negentig werd opgericht, voegde Abu Humaid eraan toe. “We zijn nog niet hersteld.”

Ondanks de verwoesting waarmee Gaza recent te maken heeft gehad, benadrukt Abu Humaid dat “we niet willen huilen op de puinhopen”. Het bedrijf is heropend op een nieuwe locatie in al-Rimal. Terwijl een deel van het personeel is vertrokken, hebben anderen ervoor gekozen om bij Mashareq te blijven. Een groot probleem is dat het bedrijf niet genoeg geld heeft om zijn medewerkers hun oude salaris te kunnen betalen. Sommige werknemers stemden ermee in om tijdens de beginfase van de heropening te werken zonder betaald te worden. Mashareq heeft ook niet genoeg apparatuur om het werk te doen dat het eerder deed, zoals grote printopdrachten.

Abnormaal

Net als zijn vader voor hem is Ayman Musa timmerman. Tijdens de Israëlische aanval op Gaza in 2014 werd Musa’s werkplaats het doelwit en werden al zijn spullen verwoest. Om het bedrijf weer op te bouwen: ” Heb ik alles verkocht – mijn huis, mijn auto, de sieraden van mijn vrouw”, zegt Musa. “En ik heb ook veel geld geleend.” Uiteindelijk slaagde hij er op die manier in de werkplaats te heropenen. Maar toen kwam de aanslag van mei 2021, en werd zijn timmerbedrijf opnieuw gebombardeerd.

Musa, een vader van zes kinderen, schat dat hij daardoor $ 250.000 is kwijtgeraakt. Hij had ongeveer 40 medewerkers in dienst. “Ik moest al mijn personeel ontslaan, zonder hen een ontslagvergoeding of andere voordelen te kunnen geven”, zei hij. “Ik had geen keuze. Het was een abnormale situatie.” Musa was lange tijd van mening dat zakenmensen verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling van Palestina. Daarom vindt hij dat zij de verantwoordelijkheid hebben om dingen te veranderen als het economisch slecht gaat. Maar door een reeks grote Israëlische aanvallen en door de langdurige blokkade van Gaza heeft hij dat standpunt losgelaten. Hij is één van de vele zakenmensen in Gaza die hun investeringen in duigen hebben zien vallen als gevolg van Israëlisch staatsgeweld. Het resultaat van dergelijk geweld is volgens Musa dat “we ons gevangen en depressief voelen”.

Ghada Al-Haddad is een journalist uit Gaza.

bron: Business in Gaza still devastated one year after attack | The Electronic Intifada

“There can be no peace without justice,” zei H.E. Rawan Sulaiman, het hoofd van de Palestijnse Missie in Nederland, meermaals op 25 april in het Forum. Samen met studentenverenigingen SIB en Siduri en de gemeente Groningen organiseerde Groningen-Jabalya een bijeenkomst rond het thema Palestina: uitdagingen, kansen, vrede en hoop.

Een grote en diverse groep van zowel studenten als Stadjers was op komen dagen om te luisteren naar verschillende sprekers. De avond werd geopend door de gemeente en Jan Keulen, die de discussies leidde en sprekers aan het publiek voorstelde. Groningen-Jabalya gaf een toelichting over de banden tussen de twee gemeentes en hoe er door de jaren heen samen is gewerkt aan een betere toekomst voor jongeren in Gaza. Hierop volgde een toespraak van H.E. Sulaiman, die inging op de recente ontwikkelingen en haar hoop op gerechtigheid en vrede voor de Palestijnse bevolking. Hierbij sprak ze niet alleen over het nieuws, maar ook over haar persoonlijke leven en haar wensen voor haar kinderen, gehuld in een traditioneel geborduurde jurk. Erik Ader, voormalig ambassadeur, vertelde over zijn bijzondere familiegeschiedenis, verder beschreven in zijn boek Oorlogen en oceanen. Net als zijn vader zet hij zich in voor een bevolkingsgroep die onrecht wordt aangedaan.

Er kwamen verschillende vragen vanuit het publiek, voor Erik Ader, maar ook vooral voor Rawan Sulaiman. Vragen gingen onder andere verder in op de ervaringen van Erik Ader en zijn familie, de eenzijdigheid van de berichtgeving over Palestina in Westerse media en de visie van H.E. Sulaiman op de twee-statenoplossing. Het publiek was het zeker niet overal mee eens en sommige vragen waren behoorlijk kritisch. Er ontstond daardoor niet alleen een levendige discussie tussen de toehoorders en de sprekers, maar ook in het publiek onderling. Na het officiële eind van de avond bleven er dan ook veel bezoekers hangen om het onderwerp nog verder na te bespreken en misschien zelfs tot nieuwe inzichten te komen. 

Adinda Wisse

Na vijftien jaar leven onder de blokkade geeft vier van de vijf kinderen in de Gazastrook aan dat ze leven met depressie, verdriet en angst, volgens verontrustende bevindingen vrijgegeven door Save the Children.
Uit het onderzoek bleek dat het mentale welzijn van kinderen, jongeren en verzorgers dramatisch is verslechterd sinds een soortgelijk onderzoek in 2018. Het aantal kinderen dat zegt te lijden aan emotionele stress is gestegen van 55% naar 80%. Deze cijfers tonen opnieuw aan dat het handhaven van de blokkade een negatieve invloed heeft op het welzijn van kinderen en op hoop op een betere toekomst.

Het rapport, getiteld Trapped constateert een enorme toename van kinderen die aangaven zich angstig te voelen (84% vergeleken met 50% in 2018), nerveus (80% t.o.v. 55%), verdrietig of depressief (77% vergeleken met 62%) en rouwgevoelens ervaren. (78% vergeleken met 55%). Het concludeert ook dat meer dan de helft van de kinderen in Gaza zelfmoord heeft overwogen en drie van de vijf vertoont zelf destructief gedrag.

Het is nu belangrijker dan ooit dat de regering van Israël de blokkade van de Gazastrook opheft en dat lokale autoriteiten, de internationale gemeenschap en donoren de snelle versterking van kinderbescherming en van de mentale gezondheid ondersteunen voor de getroffen kinderen aldus Save The Children.

In de afgelopen 15 jaar hebben kinderen in de Gazastrook zes belangrijke momenten meegemaakt – vijf escalaties van geweld en de COVID-19-pandemie – evenals een levens beperkende land-, lucht- en zeeblokkade opgelegd door de regering van Israël. Van de 2 miljoen inwoners van Gaza is 47% kind waarvan meer dan 800.000 nooit een leven zonder blokkade hebben gekend.
Naast fysieke schade, economische deprivatie en gebrek aan toegang tot essentiële diensten zoals
gezondheidszorg, heeft de blokkade geleid tot een geestelijke gezondheidscrisis voor kinderen en jongeren, blijkt uit het onderzoek dat op 15 juni 2022 is gepubliceerd.
Amr, 14 jaar, herinnert zich nog hoe bang hij was tijdens de escalatie van geweld vorig jaar: “’s nachts kon ik niet slapen omdat ik een nachtmerrie had. Ik was echt bang dat ze ons huis zouden bombarderen of opnieuw bij onze buren. Ik stond op scherp. Ik vertelde mijn vader over de nachtmerries en hij stelde mij gerust door te zeggen dat het niet zou gebeuren. Dan ging ik terug naar bed en probeerde weer te slapen.”

Voor het rapport heeft Save the Children 488 kinderen en 168 ouders en verzorgers geraadpleegd in de Gazastrook, een herhaling van een soortgelijk onderzoek door de kinderrechtenorganisatie in 2018.
Mantelzorgers beschreven gedrag bij kinderen en jongeren, met een toename van 79% van bedplassen in de afgelopen jaren en 78% meldt dat hun kinderen zelden hun taken voltooien. Ongeveer 59% meldt een toename van problemen met spraak, taal en communicatie, waaronder tijdelijk reactief mutisme, wat een symptoom is van trauma of misbruik. Al deze gedragingen hebben een enorme impact op zowel korte- als lange termijn op de ontwikkeling, het leren en de sociale interactie van kinderen, zegt Save the Children.

Mantelzorgers ervaren volgens het rapport ook meer emotionele stress. 96% van de kinderen geeft aan zich constant ongelukkig en angstig te voelen. Jason Lee, directeur voor Save the Children in de bezette Palestijnse gebieden, zegt: “De kinderen die we spraken voor dit rapport beschreven hun leven als een voortdurende staat van angst, zorgen, verdriet en wachten tot de volgende ronde van geweld losbarst, en het gevoel te hebben niet te kunnen slapen of concentreren. Het fysieke bewijs van hun nood – bedplassen, verlies van het vermogen om te spreken of om basistaken te voltooien – is schokkend en zou moeten dienen als een wake-up call voor de internationale gemeenschap.”
“Vijf jaar geleden zeiden verzorgers dat hun vermogen om hun kinderen te ondersteunen onder druk kwam te staan door de blokkade, door chronische armoede en onzekerheid, en zou hoogstwaarschijnlijk volkomen worden vernietigd in het geval van een nieuwe geweldsescalatie. Onze bevindingen laten zien dat de zorgen van zorgverleners helaas zijn uitgekomen.”
“We roepen alle partijen op om de grondoorzaken van dit conflict aan te pakken en stappen te ondernemen om iedereen te beschermen: kinderen en gezinnen die het verdienen om in veiligheid en waardigheid te leven. We hebben een onmiddellijk einde nodig van het conflict en de economische ontbering die enorme stressoren zijn in het leven van kinderen, evenals actie om het coping-potentieel en de veerkracht van kinderen en hun families te ondersteunen in de Gazastrook.

Ameera, 14 jaar vertelt aan Save the Children hoe haar leven zou veranderen als de blokkade zou worden opgeheven zeggende dat ze “zich meer verbonden zou voelen met de hele wereld. Ik zou kunnen doen wat ik wil en gaan naar waar ik wil. Ik zou informatica studeren en specifiek een graad in virtueel ontwerp kunnen behalen. Dit is wat ik echt in mijn leven wil doen, maar ik kan het hier in Gaza niet doen, omdat wij zo’n studie hier niet hebben.”

Save the Children roept de regering van Israël op om onmiddellijk stappen te ondernemen om de blokkade van de Gazastrook op te heffen in het kader van VN-Veiligheidsraad Resolutie 1860 uit 2009 en roept de internationale gemeenschap op om Israël dringend op te roepen deze stappen te nemen, en samen te werken met alle partijen om voorwaarden te scheppen voor hernieuwde gesprekken tussen de partijen in het conflict om tot een rechtvaardige oplossing te komen.

Bron: After 15 years of blockade, four out of five children in Gaza say they are living with depression, grief and fear (wafa.ps)