Categorie: archief

Drie jaar na de oorlog

door Ola EL-Za’nun

“Nooit heb ik me kunnen voorstellen dat er een dag zou komen waarop ik de dood met eigen ogen zou zien terwijl ik nog leef. Alles toont de gruwel van wat er gebeurde: huizen die volledig verdwenen zijn, alsof een enorme aardbeving de regio trof. Kinderen en vrouwen schreeuwen door de schok en van angst; lichaamsdelen verspreiden zich hier en daar; huizen storten in op de hoofden van de bewoners – kinderen, ouderen en vrouwen.”

Met deze woorden begon de 72 jarige Gougha Abd Rabbo uit Jabalya haar verhaal als ze zich de verschrikkelijke momenten herinnert die zij heeft meegemaakt in de recente oorlog op de Gazastrook. Terwijl zij zich verplaatste van de ene plaats naar de andere ontweek ze de staccatos van kogels en projectielen. Na de bombardementen waren haar zonen en kleinkinderen ontheemd omdat hun huis volledig verwoest was.

Abd Rabbo klaagt over verlies van hoop op het vervullen van de beloften over de wederopbouw van haar huis. Het huis gaf aan achtendertig van haar kinderen en kleinkinderen onderdak. Eén van hen is al acht jaar geleden overleden toen zij door een tankgranaat werd geraakt net voor de deur van het huis. Hajja (oude vrouw) Gougha woont nu in een oud lemen huis dat 150 jaar geleden in het Ottomaanse tijdperk is gebouwd. Het lijkt meer op een kelder. Er stijgt een verstikkende geur van vochtigheid uit op, een vochtigheid die kleeft aan de muren die er nat van lijken te worden. Een houten dak lijkt elk moment te kunnen gaan instorten. Als gevolg van de ouderdom van het huis zijn de muren gebarsten en is er geen dak boven de helft van het huis. Er zijn drie kamers, één voor elk van de gezinnen. Op een een kleine plek in elk van die kamers, waar enkele pannen en potten bij elkaar gebracht zijn, is voor elk gezin een keuken gecreëerd in de zelfde kamer.

Het huis staat in het centrum van Jabalya, de stad die bekend is om haar smalle straatjes, hoge bevolkingsdichtheid, en slechte hygiëne, riolering en drinkwater.
Hier staat Haj Rajab Abd Rabbo, tachtig jaar oud, alleen voor God te bidden. Ook zijn huis in Jabalya hebben de Israëlische gevechtsvliegtuigen drie jaar geleden vernietigd.

Nog steeds wachten honderden huiseigenaren, wiens huizen tijdens de recente oorlog tegen de Gazastrook volledig werden verwoest, vol ongeduld op de wederopbouw van hun huizen. De materiële schade is echter nog verergerd door de grote financiële verliezen ten gevolge van betaling van huur voor vervangende huisvesting, zoals veel van de getroffenen ons verzekeren. Zij bezoeken bijna dagelijks de kantoren van de relevante instellingen en ministeries, hopend op een belofte of een overeenkomst voor de wederopbouw van hun huizen waardoor er een einde zou kunnen komen aan hun lijden.

De oorlog heeft veel verdriet veroorzaakt omdat duizenden gezinnen werden ontheemd, vooral in het noordelijke deel van de gemeente Jabalya. De inwoners plotseling dakloos werden weer vluchtelingen nadat de Israëlische oorlogsmachine hun huizen vernietigde. Hajja Abd Rabbo beschrijft de afgelopen drie jaar als moeilijk en catastrofaal vanwege de psychologische en materiële lasten die zij en de leden van haar familie hebben geleden sinds die tijd.

Asma’ Abd Rabbo, zevenendertig jaar oud en moeder van vijf kinderen verblijft met haar kinderen in een kamer van twaalf  vierkante meter. Ze zegt: “De woning is ongeschikt voor bewoning… Ik ben bang dat de muren zullen instorten en ik kan het niet verdragen om alleen binnen te blijven.”

Ibrahim Abd Rabbo, tweeeenvijftig jaar oud en oudste zoon van Hajja Gougha, bevestigt dat “drie jaar na de oorlog tegen Gaza er niets positiefs te melden is over ons leven. Alleen het vluchten, de ontheemding en het lijden”. Hij verzoekt om zo spoedig mogelijk de wederopbouw van verwoeste huizen te voltooien om hun levens te redden van ontheemding en psychologische lasten.

De situatie van Mahmoud Abd Rabbo is niet anders dan die van zijn broers en zusters. Hij vertelt dat hij gedwongen is een huis te huren. Hij geeft aan dat hij soms vele maanden lang de huur niet kan betalen vanwege de moeilijke economische omstandigheden als gevolg van de aan de Gazastrook opgelegde blokkade. Hij betreurt het erg dat de familie is ontheemd en verspreid na de vernietinging van het gebouw dat ze bewoonden. Hij vervolgt: “ik heb me nooit kunnen voorstellen dat mijn eenvoudige leven op een dag in een nachtmerrie kon veranderen. Een nachtmerrie die ons overal achtervolgt. Met het vernietigen van mijn huis is alle vreugde deel van het verleden geworden; het heden heeft geen karakterisering nodig, zie de beelden van ontheemding van mij en mijn gezin.” Abd Rabbo vervolgt verder: “Zullen wij nog langer moeten wachten tot de wederopbouw van start gaat? Is deze wereld niet bewust van ons bestaan? Hebben hun ogen niet de onderdrukking die wij dagelijks beleven kunnen zien? Hebben al de solidariteitsdelegaties en juridische instellingen niet onze ellendige levensomstandigheden overgebracht? Begrijpen deze mensen wat het betekent om apart te leven van je kinderen omdat je geen stenen hebt om een huis te bouwen?” En hij voegt toe: “we werden dakloos en de wereld moet actie ondernemen om ons te redden van de situatie waar wij ons in bevinden. Hoe kunnen we leven in dergelijke omstandigheden? We vragen de Verenigde Naties en de verschillende actoren om rechtvaardigheid en hulp zodat we zelf aan de wederopbouw kunnen beginnen. Onze materiële en financiële omstandigheden zijn zeer moeilijk. Wij kunnen geen huizen huren en zelfs onze kinderen niet voorzien van voedsel.”

Hajja Gougha hoopt haar huis opnieuw te zien na wederopbouw, mede omdat zij lijdt onder de dit jaar zeer koude winter, terwijl haar kinderen zijn verspreid over de huurhuizen en het lemen huis dat niet geschikt is voor bewoning zoals zij beschrijft. Zij verzoekt de internationale en juridische instellingen zo spoedig mogelijk een oplossing te vinden, voor haar, haar familie en alle eigenaren van verwoeste huizen. Met een gewurgde stem voegt zij aan toe: “De wereld moet kijken naar onze situatie en de slechte omstandigheden. Zij moeten een oplossing voor ons vinden en ons huis weer opbouwen. We willen huizen die ons kunnen beschermen tegen het koude en warme weer en ons bij elkaar brengen zoals dat voor de rest van de mensheid mogelijk is.”

Ola EL-Za’nun is medewerker van het Doha center for media freedom Palestine. Met enige regelmaat zullen bijdragen van dit collectief gepubliceerd worden op de site of in onze nieuwsbrief

 

door Lydia de Leeuw

Je hebt het vast weleens meegemaakt: je bent op een camping en wil een douche nemen. Je stopt een douchemuntje in het automaat, gaat onder de douche staan en doet shampoo in je haar. Wanneer de shampoo in een berg schuim verandert die zich langzaam richting je ogen beweegt, houdt het water ermee op. Je drukt wild op alle knoppen, toeters en bellen, maar het water komt niet meer: frustratie.

Stel je voor dat je tenminste een keer per dag met datzelfde gevoel geconfronteerd wordt. Niet omdat je te weinig muntjes gekocht hebt, maar omdat je onderworpen wordt aan een collectieve straf van je bezetter. In de Gazastrook wordt de elektriciteit van de Palestijnen iedere dag urenlang afgesloten doordat Israël de stroomtoevoer beperkt. Vier jaar geleden stelde Israël het inperken van de stroomtoevoer officieel in als strafmaatregel voor de Gazastrook, volledig in strijd met internationaal recht. Opgaaf van redenen: de raketten die vanuit de Gazastrook op Israël worden afgevuurd. Een jaar eerder had het Israëlische leger alle zes transformatoren van Gaza’s enige elektriciteitscentrale kapotgebombardeerd, in reactie op de gevangenneming van soldaat Gilad Shalit, met alle gevolgen voor de burgerbevolking van dien.

“Eergisteren was ik in de keuken bezig om brood te bakken. Ik had vijftig stukjes in de oven liggen toen ineens de stroom wegviel”, vertelt Hania (Um Kamal) zittend temidden van haar man en vier zoons, in hun bescheiden huis in Jabalia vluchtelingenkamp. Ze praat verder; “vervolgens heb ik al mijn broers en zelfs mijn oma gebeld. Uiteindelijk vond ik een plek om het brood af te bakken. Gelukkig maar, want anders hadden we veel geld voor niks uitgegeven.” En zo loopt ze dagelijks aan tegen de problemen van het schrijnende tekort aan elektriciteit in de Gazastrook. “Tussen 5.30u en 16.00u hebben we vaak geen elektriciteit, maar de tijden kunnen nogal wisselen en je weet dus nooit zeker wanneer je stroom zult hebben,” legt ze uit.

Hania en haar familie wonen in een donkere woning in het midden van Jabalia kamp. Er zitten vochtplekken op de muren en het is koud binnen. Marwan (Abu Kamal), de vader van het gezin, geeft aan dat ze allemaal wat grieperig zijn. Echt verbazingwekkend is het niet; de wind waait binnen via de openingen tussen het dak –gemaakt van (asbest) golfplaten- en de muren. Geld of elektriciteit voor een kacheltje is er niet.

“Drie maanden geleden, tijdens de Ramadan, kregen we de kans om een kleine generator te kopen. In de Ramadanmaand speelt het leven zich vooral ’s avonds en ’s nachts af, tussen zonsondergang en zonsopkomst. We hadden elektriciteit nodig voor het licht.” Tot die tijd gebruikte het gezin een oude kerosinelamp, maar gaf niet genoeg licht. De generator geeft alleen genoeg stroom voor de verlichting in de drie kamers en keuken en voor de televisie. “Wanneer er geen elektriciteit is, kunnen we andere apparaten niet gebruiken en hebben we bijvoorbeeld geen warm water,” zegt Hania geërgerd.

Te midden van alle ellende zit de jongste van het gezelschap, de drie jaar oude Mohammed, met een stralende glimlach. Hij vindt het één grote belevenis; een buitenlandse die bij hen thuis op visite komt. Wanneer hij ziet dat ik een camera bij me heb, kan de avond voor hem helemaal niet meer stuk en wil hij iedere vijf seconden op de foto. Hij maakt zijn oudere broers Kamal (20), Youssef (17) en Wasseem (15) aan het lachen met acrobatische kunsten die hij op tv heeft gezien in het hier oh zo populaire ‘American wrestling’.

Marwan en Mohammed

Na een uurtje kletsen en thee drinken, zijn onze vele lagen kleding niet meer voldoende. Hania staat bibberend op en komt even later terug met een grote dikke deken. Ze gooit deze over mij en Mohammed heen en kruipt er vervolgens zelf ook onder. Ondertussen is Marwan bezig eten klaar te maken op een vuurtje in de ruimte tussen de kamers. “We koken geregeld op hout omdat het gas drie keer zo duur als voor de blokkade,” legt Marwan uit.

Ondanks dat de familie blij is met de extra uren verlichting in huis, is de situatie nog verre van ideaal. “Als de generatoren in het kamp draaien, trilt alles; de vloer, de muren, het voelt alsof zelfs de lucht meetrilt. Ik wen niet aan het akelige gevoel,” zegt Hania. Marwan ergert zich vooral aan de stank; “de geur van benzine dringt door in ons hele huis wanneer de generatoren aan staan. De herrie is ook ondraaglijk; het is een geluid om gek van te worden.” Behalve overlast, legt de generator ook druk op de financiële situatie van het gezin. “We zijn iedere maand veel geld kwijt aan brandstof voor de generator en het apparaat is om de haverklap stuk. De reparaties zijn ook niet voor niks,” zegt Marwan met een zucht.

De straten in het kamp zijn erg nauw en er is dus weinig ruimte om de generatoren een plek te geven. “Toen wij nog geen generator hadden, plaatsten onze buren die van hen in de steeg tussen onze huizen in, naast ons slaapkamerraam. We werden er helemaal gek van,” vertelt Marwan. “Nu we zelf een generator hebben, zijn we genoodzaakt hetzelfde te doen en onze buren overlast te bezorgen; ons dak kan het toestel niet dragen.”

Youssef en Wasseem laten de generator zien

Sinds het begin van de blokkade is er een enorme handel in allerhande generatoren via de smokkeltunnels met Egypte. Wanneer ik vraag of er in hun omgeving weleens ongelukken mee gebeuren, begint iedereen door elkaar te praten; ik vang iets op over een buurman, een vriend en een man die verderop in het kamp woont. Het ene verhaal na het andere wordt verteld. “Gisteren explodeerde de generator van een vriend van me. Hij had hem net aangezet en liep terug zijn huis in. Toen ontplofte het apparaat. Hij heeft geluk gehad,” vertelt Marwan. Youssef legt uit hoe een van zijn vrienden enkele dagen geleden werd geëlektrocuteerd door een stroomdraad van een generator. Hij kan het gelukkig navertellen, maar ligt nog in het ziekenhuis. Iedereen is zich bewust van de gevaren van de generatoren, zoals elektrocutie, koolmonoxidevergiftiging en explosies, maar niemand heeft een keuze; zonder generator, geen stroom.

“De Israeliërs sluiten de elektriciteit af om ons als een volk te straffen,” zegt Marwan. “Wat vinden ze in Nederland van de situatie hier?” vraagt hij? “Staat Nederland achter de bezetter?” Die twee vragen gaven genoeg gespreksstof voor de rest van de avond.

  

Eerdere artikelen van Lydia

Ter land, ter zee en ondergronds

 

 

 

[et_pb_section bb_built=”1″][et_pb_row][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text _builder_version=”3.0.93″ background_layout=”light”]

 

Afgelopen 5 mei was de stichting weer aanwezig op het bevrijdingsfestival dat in het stadspark in Groningen  plaatsvond. Naast de informatie over Gaza en Palestina was ook de Gaza quiz populair Maar liefst 75 deelnemers deden een poging om de vragen te beantwoorden. Diegene die de meerkeuzevragen goed beantwoorde mocht een keuze doen uit een reeks van Palestijnse producten varierend van olijfolie, couscous gedroogde tomaten of  olijfoliezeep.  Al deze producten zijn in Nederland te koop en door ze te kopen steun je de palestijnse boeren kijk hier voor adressen.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Het recht op menselijkheid

Door Inki de Jonge

De vredesbesprekingen tussen Israël en Palestina worden vandaag hervat. Volgens advocate en vredesactiviste Sahar Francis, die vanavond in Groningen spreekt, heeft die vrede alleen kans van slagen als in beide landen de mensenrechten worden gerespecteerd.

Het was half tien in de morgen, toen de bus stopte. Emad (17) en zijn vader zaten erin. Ze waren op weg naar Khan Al-Ahmar, een bedoeïenengebied tussen twee Israëlische nederzettingen en passeerden de controlepost, waar Israelische soldaten de identiteitspapieren van de passagiers wilden zien. Waarom ze hem meenamen, wist Emad Al-Ashhab niet. Zijn vader ook niet.Die stond drie uur lang bij de controlepost, wachtend op informatie over zijn zoon, maar de soldaten negeerden hem. Emad werd geboeid vastgezet in een cel bij de controlepost. Waarom, vertelde niemand. Hij moest naar de wc, maar dat mocht niet.Na drieënhalf uur werd hij naar een andere locatie gebracht, zijn gezicht verborgen onder een zak, hij werd geslagen, de sigarettenpeuken van de soldaten brandden zijn handen toen ze zijn boeien verstevigden. Drie keer werd hij verplaatst, die dag, telkens naar een andere locatie. Waar hij was, wist hij niet. Om zeven uur ’s avonds mocht hij voor het eerst naar de wc.

Deze dingen.

“Emad zit nog steeds vast”, zegt de in Israël geboren advocate Sahar Francis (41). “Het heeft drie maanden geduurd voordat hij zijn familie mocht zien. Zijn detentie heeft nu zes maanden geduurd en wordt verlengd met een half jaar. En nog steeds is er geen officiële aanklacht. In de bezette gebieden geldt niet het burgerrecht, maar het militair recht. En dat betekent dat Palestijnse jongeren vanaf 16 jaar als volwassenen worden gezien en dus dienovereenkomstig worden behandeld. Discriminerend, want voor Israëlische jongeren ligt die grens op 18 jaar.”

Israël en Palestina doen dezer dagen een zoveelste poging tot vrede in het decennialang door oorlog geteisterde gebied. Volgens de Verenigde Staten is die vrede dichterbij dan ooit, omdat, zo zei minister Clinton, beide presidenten Netanyahu en Abbas ’geloven in vrede.’ Kondigde Israël niet een tijdelijke bouwstop op de Westelijke Jordaanoever af? Greep Abbas dat gebaar niet aan? Zitten ze niet om tafel?Maar de bouwstop loopt op 26 september af, Abbas en Clinton willen dat die bouwstopwordt verlengd en intussen vuurde Hamas vorige week granaten af op Israelisch grondgebied.

“Er kan nooit vrede zijn in Israël als beide landen de mensenrechten niet respecteren” zegt Francis. “Vrede is alleen mogelijk als het internationale recht een sterke juridische basis legt.” Francis werkt voor Addameer, dat ’Geweten’ betekent; een Palestijnse organisatie in Rammallah die zich sterk maakt voor de rechten van politieke gevangenen. “Israël gebruikt detentie als machtsmiddel”, zegt ze. “Vooral de laatste twee jaar zien we een toename van het aantal detenties. Politiek actieve burgers worden vastgezet, zonder te weten waarvan ze worden beschuldigd.

Het is een methode om anderen af te schrikken.” Ze doelt daarbij ondermeer op politiek activist Mohammad Srour, die vorig jaar in Israël werd opgepakt nadat hij in Geneve voor de United Nations Fact Finding Mission een getuigenverklaring had afgelegd. Francis is in Europa om lezingen te houden en te spreken met parlementariërs en mensenrechtenorganisaties. Ze is maar een week in Nederland. Vanavond spreekt ze in Groningen, op uitnodiging van Vrouwen in Zwart Groningen en de stichting Groningen-Jabalya. Laatstgenoemde stad is een van de zustersteden van Groningen. “Stedenbanden kunnen helpen”, antwoordt ze desgevraagd. “Stedenbanden maken mensen in Europa bewust van het dagelijks leven in zo’n stad, het kan een heel andere dimensie aan het wereldnieuws geven. Bovendien is het voor het geven van internationale steun van wezenlijk belang.” Wordt het ooit vrede tussen Israel en Palestina? “Er gebeurt veel tégen de vrede”, zegt ze. “Het vernietigen van Palestijnse huizen, het innemen van land, controle houden op energiebronnen, dat alles, zo voelen de Palestijnen, zit vrede in de weg. Maar ook de Palestijnse bevolking vertrouwt haar leiders minder, we zien die kloof steeds wijder worden. Vrede is mogelijk. Maar alleen als er rekening gehouden wordt met de rechten van het volk, met het recht op menselijkheid.”

gepubliceerd in Dagblad van het Noorden op dinsdag 21 september 2010

Sahar Francis spreekt tijdens de bijeenkomst in Groningen   foto: Guus Bons

De Universele verklaring van de Rechten van de Mens omvat 30 artikelen. Een greep: – Allemensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigdmet verstand en geweten, en behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen. – Een ieder heeft recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon. – Niemand zal in slavernij gehouden worden. – Niemand zal onderworpen worden aan folteringen, noch aan een wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing. – Iedereen heeft recht op bescherming door de wet.

– Niemand zal onderworpen worden aan willekeurige arrestatie, detentie of verbanning. – Iedereen is onschuldig tot zijn schuld bewezenwordt in een openbare rechtszitting. – Een ieder heeft recht op een nationaliteit. Aan niemand mag willekeurig zijn nationaliteit worden ontnomen, noch het recht worden ontzegd omvan nationaliteit te veranderen. – Zonder enige beperking op grond van ras, nationaliteit of godsdienst,mogen personen van huwbare leeftijd trouwen en een gezin stichten. Een huwelijk kan slechts worden geslotenmet de vrije en volledige toestemming van de aanstaande echtgenoten.

stichting aanwezig op informatie markt kei

 

 

 

 

 

Dit was de week dat de wereld zich Gaza herinnerde.

Dit was de week dat de wereld zich Gaza herinnerde. De 1,5 Gazanen die opgesloten zitten in een stukje land zo groot als Schiermonnikoog. In Groningen hebben wij een speciale band met Gaza via de vriendschap met de gemeente Jabalya. Ook wij maken ons sterk voor het verbreken van het beleg, het verbrijzelen van een cordon dat alleen maar leidt tot honger, tekorten, bitterheid en nieuw geweld. De aanval op het hulpkonvooi van de schepen van de “Free Gaza” movement, van 5 dagen geleden, is inmiddels door velen veroordeeld en wij sluiten ons daar vandaag bij aan. De verontwaardiging op de doden en gewonden is alleen maar groter geworden nu berichten uit Turkije melden dat de 9 doden allen van heel dichtbij werden neergeschoten. Sommigen werden op minder dan een meter in het hoofd geschoten of in de rug, volgens de Turkse autopsie rapporten. Furkan Dogan, 19, een Amerikaanse burger van Turkse afkomst, werd van zeer dichtbij neergeschoten en er warden 4 kogels in zijn hoofd aangetroffen en één in zijn borst.

Vanochtend was een nieuwe show down gaande tussen de Israelische marine en de Rachel Corrie, een schip dat namens Ierse en Maleisische solidairiteitsorganisaties oorspronkelijk aan de hulpvloot zou deelnemen maar door technische mankementen een paar dagen verlaat is. Als eerbetoon aan de slachtoffers van maandag besloten de organisatoren vandaag toch te proberen Gaza te bereiken.
Interessant genoeg hebben de Israelisch nu aangeboden dat het schip zijn lading hulpgoederen kan ontladen in de Israelische haven van Ashdod waar het dan gecontroleerd zou moeten worden door de Israeli’s, vertegenwoordigers van de Ierse regering en de actievoerders. Met de verzekering dat de hulpgoederen, inclusief cement en leermiddelen, naar Gaza gebracht zouden worden. De vraag is alleen waarom nu dan wel en waarom werden eerder geen cement en leermiddelen toegelaten. De vraag is ook, na maandag, hoeveel vertrouwen men nog moeten hebben in Israelische beloftes. En het allerbelangrijkste punt is natuurlijk waarom Israel niet aan de internationale druk tegemoet komt en het onmenselijke en onwettige beleg van Gaza opheft.
In de afgelopen uren is de Rachel Corrie door de Israeli’s gedwongen naar Ashdod te varen, waar de opvarenden zijn gearresteerd.

De onverkwikkelijke gebeurtenissen van deze week roepen op z’n minst 3 vragen op:
• Hoe lang denkt Israel nog door te kunnen gaan met z’n afsluitingspolitiek van Gaza, waar 1,5 miljoen mensen in een grote gevangenis leven, geïsoleerd van de rest van de wereld, economisch verstikt, met alle nadelige psychische, sociale en politieke gevolgen van dien.
• Waar leidt de Israelische mentaliteit toe waarbij men denkt alle problemen simplelweg met geweld te kunnen oplossen?
• Hoe lang duurt het nog dat de verontwaardiging van de Europese en Nederlandse burgers daadwerkelijk wordt omgezet in een krachtige politiek ten pzichte van Israel?
Wat betreft de Israelische afsluitingspolitiek van Gaza en de humanitaire crisis die daarvan het gevolg is en wat betreft de boycot van Hamas is het ironische resultaat dat de Gazanen inderdaad fysiek geisoleerd zijn, en dat de vloot van hulpschepen die criminele isolatie van Gaza nog een keer extra duidelijk heeft gemaakt, maar dat in politiek opzich Israel steeds verder in het isolement wordt gedrongen.
Een staat die internationale wetten voortdurend schendt en die zich geen zier aantrekt van de internationale publieke opinie; een staat die jaar na jaar een annexatiepolitiek uitvoert en niet erkent dat er in Israel/ Palestina twee volken leven, die beide rechten hebben, een staat die talloze VN-resoluties gewoon naar zich ner heeft gelegd; die staat raakt steeds meer in splendid isolation. Wie begrijpt nog dat hulpverleners als terroristen worden bejegend? Wie begrijpt nog de shoot to kill politiek ten opzichte van een groep actievoerders die de aandacht vragen voor de nood van de Palestijnen van Gaza? En wie begrijpt het dat de Israelische officier die eigenhandig 5 van de actievoerders doodschoot in sommige Israelische kringen als een held wordt gezien die in aanmerking komt voor en onderscheiding.
De mentaliteit waarbij men ervan uitgaat dat elk probleem met geweld kan worden opgelost, en als dat niet lukt nog een beetje meer geweld, werd deze week verordeeld door de Israelische schrijver Amos Oz. Amos Oz noemt het een misvatting dat Hamas verslagen kan worden met militaire middelen of dat het Palestijnse probleem met tanks, kogels, afscheidingsmuren en gevangenenkampen kan worden opgelost. Amos Oz schrijft: Hamas is ook een idee. Wellicht een desperaat en fanatiek idee dat geboren werd uit de ellende en frustratie van veel Palestijnen. Geen idee werd echter ooit verslagen door geweld, niet door een beleg, een bombardement, niet door alles plat te rijden met tanks, niet door marine commando’s. Om een idee te verslaan moet je een beter idee aanbieden. Een aantrekkelijker en acceptabeler idee.

Wat dat betreft is het interessant te zien hoe bang de Israelische aanhangers van de gewelddadige methode zijn voor geweldloze activisten.
Amos Oz pleit voor een snelle oplossing: voor een Palesdtijnse staat in de West Bank,en Gaza met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Of die oplossing in dit stadium van het conflict nog haalbaar is, is de vraag. Maar de observatie dat alleen een politieke regeling een einde kan maken aan de waanzin, is natuurlijk heel erg waar.
Die politieke regeling wordt in de weg gestaan door de politieke steun die Israel nog steeds ontvangt uit de Verenigde Staten en Europese landen als Nederland. Het is onbegrijpelijk dat minister van buiza Maxime Verhagen, die altijd z’n mond vol heeft over de mensenrechten, de mensenrechten van de Palestijnen en de inwoners van Gaza vergeet.
Laat de 9 doden van deze week niet vergeefs zijn. De ogen van veel mensen in de wereld zijn geopend voor het ware karakter van de Israelische bezettings- en annexatiepolitiek.

Deze toespraak is uitgesproken door voorzitter Jan Keulen tijdens de  Gaza manifestatie op zaterdag 5 juni

 

lees de toespraak van voorzitter Jan Keulen en onze persverklaring

 

 

persverklaring 31 mei 2010

Vanmorgen heeft Israël met grof geweld de Gaza flotilla, de vloot van schepen van de Free Gaza Movement die met humanitaire hulpgoederen op weg was naar Gaza, tegengehouden. Daarbij zijn ten minste negen doden en tientallen gewonden gevallen. Deze aanval op ongewapende mensenrechtenactivisten vond plaats in internationale wateren, waarmee vast staat dat de aanval een schending is van internationaal zeerecht. Bovendien was de Israëlische aanval gericht tegen een vreedzame poging om een volgens internationaal recht illegale blokkade van Gaza te doorbreken.
De Stichting Groningen-Jabalya is zeer geschokt en verontwaardigd over deze gewelddadige actie van Israël. Wij roepen onze regering op om deze aanval scherp te veroordelen en ook eindelijk consequenties te verbinden aan de al jarenlange voortdurende agressie van de Israëlische staat. Agressie waaronder de Palestijnen al jarenlang dagelijks te lijden hebben, maar zoals nu gebleken is ook in toenemende mate gebruikt wordt tegen vredesactivisten en demonstranten.

Al sinds 2007 heeft Israël een complete blokkade van Gaza ingesteld om de bevolking van Gaza te straffen voor hun steun aan Hamas bij de Palestijnse verkiezingen. Internationale waarnemers hebben destijds verklaard dat deze verkiezingen eerlijk zijn verlopen. De winnaar Hamas moet daarom worden beschouwd als de legitieme vertegenwoordiger van de Palestijnen. Dit heeft Israël en helaas ook de VS en de EU nooit willen aanvaarden hoewel zij zelf hadden aangedrongen op deelname van Hamas. Vanaf begin 2007 heeft Israël in samenwerking met het Egyptische regime van dictator Moebarak een vrijwel complete blokkade om Gaza gelegd, daarin gesteund door de VS en de EU. Dit heeft geleid tot ernstige tekorten aan alle basisbehoeften. De aanval door Israël op de Gazastrook tussen 27 december 2008 en 20 januari 2009 heeft de situatie nogmaals doen verslechteren. Deze aanval veroorzaakte ruim 1400 Palestijnse doden en verwoesting op grote schaal van vooral burgerdoelen zoals huizen, scholen, moskeeën en regeringsgebouwen. ( zie complete lijst van verwoesting) Ondanks de acute nood die deze aanval veroorzaakte is tot vandaag de blokkade niet versoepeld. Ook bouwmateriaal komt de Gazastrook niet binnen waardoor wederopbouw niet mogelijk is. Deze collectieve strafmaatregel tegen 1,5 miljoen mensen is volkomen in strijd met elk internationaal verdrag. Het hulpkonvooi van de Free Gaza Movement was bedoeld om die illegale situatie aan de kaak te stellen en te doorbreken.

 

De studievereniging ShalomArabs van de opleiding Talen & Culturen van het Midden-Oosten organiseert op 25 mei i.s.m stichting Groningen-jabalya een lezing van de Palestijnse activist Hazem Jamjoum

Plaats Heymanszaal academiegebouw, broerplein 5
Tijd 19.30 uur

onderwerp

Het ontstaan van de Staat Israel, hoe het zionisme aan de ene kant het Joodse volk een thuisland gaf en aan de andere kant de Palestijnen hun land ontnam, over hoe de vluchtelingenproblematiek ontstond en nog steeds een hele belangrijke rol in het conflict speelt en waarom mensen vaak de term Apartheid gebruiken als het gaat over Israel. De lezing gaat ook in op de rol van het Jewish National Fund (JNF) bij de vorming van de staat Israel. Het fonds is al opgericht in 1901 tijdens het vijfde Zionistische Congres. Het kreeg de taak om land te verwerven in Palestina om daar joden te huisvesten met als uiteindelijke doel de stichting van een Joodse staat. Tot op de huidige dag garandeert het JNF de greep van de joodse gemeenschap op het bezit en gebruik van het land in Israel ten koste van de Palestijnen.

Wie is Hazem Jamjoum?

Hazem Jamjoum is 27 jaar en een derde generatie Palestijnse vluchteling. Hij groeide op in Jordanie en Canada. Momenteel is Hazem werkzaam voor Badil, het informatie centrum voor de Rechten van Palestijnen en Palestijnse vluchtelingen in Bethlehem. www.badil.org   Hazem is in 2003 cumlaude afgestudeerd aan de universiteit in Toronto en heeft een BA graad in Internationale Betrekkingen en Vredes- en Conflictstudies

Hazem Jamjoum spreekt de zaal in Groningen toe