Auteur: pieter

Lokatie

PERSVERKLARING

Stichting Groningen-Jabalya maakt zich enorme zorgen over de actuele oorlogssituatie in Gaza.

Het dodental onder de burgerbevolking loopt op naar meer dan 37.000, waaronder 15.000 kinderen, veel vrouwen, 192 journalisten en talloze hulpverleners. De stichting heeft vanouds een band met de gemeente Jabalya, ten noorden van Gaza stad. Ooit is daar met hulp en geld van de gemeente Groningen een jeugdcentrum gebouwd om kinderen in Jabalya onderwijs en culturele activiteiten te laten ontplooien. Door de hevige en aanhoudende bombardementen van de Israëliërs in dit gebied, kunnen we – nu bijna acht maanden na het uitbreken van de oorlog- spreken van een totale verwoesting. Ook de school is er niet meer want deze is met de grond gelijk gemaakt. Net als de school in het vluchtelingenkamp Nuseirat die recent is aangevallen met als resultaat 40 doden en veel zwaargewonden, waaronder kinderen.

Stichting Groningen-Jabalya roept de Nederlandse regering dringend op haar invloed aan te wenden om deze genocide te stoppen en de economische en militaire banden met Israël te verbreken. Neem een voorbeeld aan landen in Europa als Spanje, Ierland, Noorwegen en Slovenië die de Palestijnse staat erkennen en Spanje en Turkije die zich aansluiten bij de genocide zaak die Zuid-Afrika aanspande bij het Internationaal Gerechtshof.

Stichting Groningen-Jabalya verklaart zich dan ook solidair met de actievoerders die momenteel het Harmonieplein van de Rijksuniversiteit Groningen bezetten. Zij willen duidelijk maken dat de RUG de formele partnerschappen met de Ben Gurion Universiteit, de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, de Technion en de Universiteit van Tel Aviv moeten verbreken van wege de nauwe banden met de wapenindustrie ( Elbit Systems, IAI en Rafael) die Israël voorzien van een breed scala aan wapens, militaire uitrusting en surveillance-technologie. Neem een voorbeeld aan veel buitenlandse Universiteiten zoals in Gent, Dublin, diverse Spaanse en Zuid-Afrikaanse instellingen die onlangs hun banden hebben verbroken. ( voor meer info over samenwerking tussen nederlandse en Israëlische universiteiten: Documenting Academic Complicity )

Stichting Groningen-Jabalya vraagt zich ook af waarom de Nederlandse regering met twee maten meet: de banden met Rusland werden binnen no time na de invasie van Oekraïne verbroken, zelfs voor een landelijke oproep tot boycot, maar weigert, als het om Palestina gaat, een ferm standpunt in te nemen of sancties op te leggen.

Stop de genocide in Palestina!!!!

In het noorden van Gaza moeten de Palestijnen na een Israëlische aanval een onmogelijke keuze maken: de gewonden laten sterven, of hun leven riskeren om hen te redden.

Door Ibrahim Mohammad 29 mei 2024

Op de ochtend van 11 mei maakte de woordvoerder van het Israëlische leger bekend dat het leger een nieuwe operatie was begonnen in Jabalya, de stad en het aangrenzende vluchtelingenkamp in het noorden van Gaza. Er zijn evacuatiebevelen uitgevaardigd aan Palestijnse inwoners van verschillende wijken, maar velen konden niet vertrekken; Anderen hebben besloten te blijven, gezien het ontbreken van veilige gebieden in de Gaza-strook.

De noordelijke helft van de Gazastrook kreeg in de eerste weken van de oorlog het zwaarst te lijden onder de bombardementen van het Israëlische leger en was op 27 oktober de eerste regio van Gaza die het doelwit was van de Israëlische grondinvasie. In maart werd het noorden geconfronteerd met een Fase 5-hongersnood – het hoogste niveau gemeten door de Integrated Food Security Phase Classification, aangeduid als ‘catastrofe’. Bijna geen humanitaire hulp bereikt de inwoners van het noorden, en naar schatting een derde van alle kinderen onder de twee jaar lijdt aan acute ondervoeding.

De situatie is misschien wel het meest nijpend in het vluchtelingenkamp Jabalya, het grootste in Gaza, met een vooroorlogse bevolking van meer dan 100.000 Palestijnen die op een oppervlakte van slechts 1,4 vierkante kilometer wonen. Willekeurige Israëlische aanvallen in zo’n dichtbevolkte regio hebben dus een enorme dodelijke impact. In oktober werden twee bommen van 2.000 pond op Jabalya afgeworpen, waarbij minstens honderd mensen om het leven kwamen. Nog geen twee maanden later eiste een nieuwe aanval een even hoge tol. En de afgelopen twee weken hebben Israëlische bommen huizen, een kleuterschool en de noodafdeling van een ziekenhuis verwoest.

De laatste Israëlische aanval op het kamp, ​​waarbij zowel vliegtuigen als grondtroepen betrokken waren, heeft verwoestende gevolgen gehad: het leger heeft hele woonwijken, markten en voedselopslagplaatsen gebombardeerd en platgewalst, waardoor de toch al wanhopige humanitaire crisis nog is verergerd, terwijl de lijken verspreid in de straten blijven liggen. .

Sabri Abu Al-Nasr, 43 jaar oud, is een inwoner van het kamp die zijn toevlucht zocht in de bij de UNRWA aangesloten Al-Fakhoura School, in een poging te ontsnappen aan de Israëlische bombardementen. “De omstandigheden in het kamp zijn verschrikkelijk en niemand wordt gespaard van de artillerie en het luchtbombardement”, vertelde hij aan +972. “Israëlische sluipschutters bevinden zich op hoge gebouwen – ze schieten op elk bewegend object.

‘Toen de Israëlische aanval begon,’ vervolgde hij, ‘werd het kamp wakker met het geluid van enorme explosies. De lucht was gevuld met zwarte rook door de intensiteit van de beschietingen, terwijl de bewoners op de vlucht sloegen om te ontsnappen.”

Op 29 oktober verloor Abu Al-Nasr zijn vrouw Nisreen (40) en zijn kinderen Nisma (16), Hamza (14) en Mohammad (13) toen Israël een woonplein naast het huis van de familie bombardeerde. Hun lichamen blijven gevangen onder het puin, waardoor Abu al-Nasr zijn dierbaren niet  kan begraven. Zeven maanden later, te midden van een nieuwe Israëlische aanval, zegt hij dat “de geur van dood en bloed door het kamp zweeft.”

Abu al-Nasr woont samen met zijn overlevende familieleden, die, samen met tienduizenden anderen, hebben geweigerd Jabalia te verlaten, ondanks aanhoudende ziekte en een gebrek aan schoon drinkwater. “We kunnen niet verdragen wat ons nu overkomt”, zei hij.

‘Het geluid van gelach is vervangen door het geluid van raketten’

Nazmi Hijazi, een inwoner van de Al-Hoja-straat in Jabalya, werd onder hevig bombardement gedwongen te vertrekken, terwijl Israëlische militaire voertuigen zijn huis naderden; Vervolgens zocht hij onderdak in het Jemen-ziekenhuis, ten westen van het vluchtelingenkamp.

Hijazi beschreef wat er in Jabalya gebeurde als een tweede Nakba, waarbij de straten van het kamp overspoeld werden met doden en gewonden, en niemand in staat was de lichamen terug te halen of de overlevenden te redden. In de nasleep van een bombardement of schietpartij moeten de bewoners een onmogelijke keuze maken: ze moeten óf de gewonden achterlaten om te sterven, óf hun eigen leven riskeren door te proberen hen te redden. “Er is geen veilige plek in Jabalya,” vertelde Hijazi aan +972. “Er is geen school of ziekenhuis dat het leger heeft bereikt zonder het te bestormen om weerloze burgers aan te vallen.”

Op 17 mei werd Hijazi’s zoon Basil neergeschoten door Israëlische soldaten terwijl hij probeerde de restanten van het voedsel uit zijn huis te halen om hun gezin van acht personen te voeden. Volgens Hijazi reed een Israëlisch pantservoertuig vervolgens over zijn zoon heen totdat zijn gelaatstrekken niet langer herkenbaar waren. Hijazi kon hem alleen identificeren aan de hand van de schoenen die hij droeg.

Zoals iedereen in Jabalya zijn Hijazi en zijn familie niet in staat geweest om behoorlijk te rouwen: ze worden nog steeds geconfronteerd met brute honger en dorst en moeten zich concentreren op het vinden van de meest elementaire levensbehoeften. “De bewoners namen hun toevlucht tot het eten van dieren- en vogelvoer, maar zelfs dit begon op te raken toen het Israëlische leger het kamp binnenviel en belegerde,” zei hij. De meer-derheid van de gezinnen heeft al meer dan een week geen meel, brood, tarwe of zelfs gerst gegeten.

Terwijl Israël de toegang van humanitaire hulp naar het noorden van Gaza blokkeerde, werden Palestijnse kinderen het zwaarst getroffen. Nisreen Abu Al-Aish, 37, werd gedwongen soep te maken van hibiscus, een plant die in de buurt groeit, om haar kinderen van lunch te voorzien. Ze zocht met haar familie haar toevlucht in de Abu Hussein School, die ook is aangesloten bij UNRWA. Haar twee kinderen hebben symptomen van hepatitis, een steeds vaker voorkomende aandoening onder inwoners van Gaza en het resultaat van slechte voeding en hygiëne. “We zijn omsingeld”, zei Abu al-Eish. “De bombardementen houden niet op, dus we verlaten de schoolopvang niet. We zijn bang dat we elk moment gedood zullen worden.” Die staat van terreur heeft haar kinderen verteerd: “Het geluid van hun gelach is vervangen door het geluid van bombardementen en raketten die op het kamp regenen.”

Voor Sami al-Batsh, 41, is de tol van de invasie ook bijzonder zwaar geweest voor zijn kinderen. “We kunnen niet slapen vanwege het bombardement en we zijn bang dat het leger ons huis plotseling kan bestormen”, vertelde hij aan +972. “Mijn kinderen lijden aan verschrikkelijke psychische aandoeningen. Sommigen van hen lijden aan onvrijwillig urineren vanwege de ernst van hun angst, en vaak zitten ze meerdere dagen achter elkaar zonder voedsel.”

Abu al-Eish, de moeder van twee kinderen, beschreef Jabalya als een vluchtelingenkamp dat niet langer geschikt was voor menselijke bewoning. “Het leger vernietigt systematisch alle huizen in Jabalya,” zei ze, “tot het punt dat het kamp een spookstad is geworden: verstoken van inwoners en alleen nog maar verwoeste huizen.” En voor degenen die overblijven, voorspelde Al-Batsh: “wie niet van de honger sterft, zal door de bommen worden gedood.”

Ibrahim Mohammad is een onafhankelijke Palestijnse journalist uit Gaza-stad die humanitaire en sociale kwesties bespreekt. Hij heeft een BA in journalistiek en media van de Al-Aqsa Universiteit. 

‘The smell of death and blood wafts throughout Jabalia camp’ (972mag.com) 

Wat is het internationaal recht nog waard? Deze vraag dringt zich steeds pregnanter op nu Israël volhardt in het gebruik van buitenproportioneel geweld tegen Palestijnen, in weerwil van de uitspraak van het Internationaal Gerechtshof vorige week dat Israël zijn offensief bij Rafah per direct moet stoppen. Kort na deze uitspraak, in de nacht van zondag op maandag, bombardeerde Israël een Palestijns vluchtelingenkamp bij Rafah. Het doel van die operatie kan met het oorlogsrecht in de hand misschien nog net legitiem worden genoemd: het Israëlische leger claimt twee hoge Hamas-commandanten die zich schuilhielden in het kamp te hebben uitgeschakeld. Maar de uitvoering is op geen enkele manier recht te praten: behalve de twee door Israël geïdentificeerde Hamas-leden kwamen er meer dan veertig burgers om, inclusief vrouwen en kinderen. Zij waanden zich veilig in het kamp, niet in de laatste plaats omdat dit door Israël zelf als veilige zone was bestempeld. De beelden van het aangerichte leed gaan door merg en been.

Premier Netanyahu sprak zelf van een „tragische fout”, maar wat nu in Rafah gebeurt, is niet uitzonderlijk. Het past in Israëls strategie tot nu toe. Aan Palestijnse zijde zijn in acht maanden 36.000 doden gevallen. De Gazastrook is veranderd in een stapel stenen. Volgens de VN zijn sinds de uitbraak van de oorlog meer dan 250 hulpverleners gedood. De hulp verloopt stroef, niet in de laatste plaats omdat Israël de veiligheid van hulpkonvooien niet kan of wil garanderen.

Het Israëlische leger omschrijft zichzelf graag als het meest morele ter wereld, omdat er oog zou zijn voor mogelijke burgerslachtoffers. De feiten op de grond vertellen een ander verhaal – dat van een land dat in de jacht op Hamas burgers nauwelijks ontziet; van een militair superieur land dat zich heeft laten verleiden tot een extreem gewelddadig tegenoffensief. Na de meedogenloze Hamas-aanval van 7 oktober zette de regering van premier Netanyahu een zelfdestructieve koers in die Hamas juist in de kaart speelt. De reputatie van Israël is slechter dan ooit, en in de EU en in de VS begint de steun voor het land grote barsten te vertonen. Behalve verontwaardiging klinkt ook de roep om sancties steeds luider.

De pijnlijke spagaat waarin het Westen zit is goed te zien in Nederland zelf. Traditioneel was de steun voor Israël hier vrijwel onvoorwaardelijk, op zo nu en dan een kritische noot na. Tegelijkertijd presenteert Nederland zich ook graag als kampioen van het internationaal recht. Het biedt trots onderdak aan het Internationaal Gerechtshof (ICJ) en het Internationaal Strafhof (ICC). Precies die instituties die nu proberen om de regering-Netanyahu tot de orde te roepen. In Israël is woedend gereageerd op het mogelijke ICC-arrestatiebevel tegen Netanyahu en anderen in zijn directe entourage. De ICJ-eis om het Rafah-offensief onmiddellijk te stoppen, lijkt weinig indruk te maken.

Demissionair minister van Buitenlandse Zaken Hanke Bruins Slot (CDA) nam het deze week terecht op voor beide instituties. „Daar moeten we echt voor staan, voor dat internationale recht”, zei ze. Een belangrijk statement, op een belangrijk moment. Maar ook een statement dat niet zonder gevolg kan blijven. Als dat internationaal recht echt zo belangrijk is, moet er ook naar gehandeld worden, en actie worden ondernomen tegen landen die het vertrappen, of het nou om Rusland gaat, of om Israël. Als de verwoesting van levens in Gaza geen halt wordt toegeroepen, dreigt ook het internationaal recht te eindigen als een stapel stenen.

Een versie van dit artikel verscheen ook in de krant van 29 mei 2024.

Wat vindt NRC | Nederland moet pal voor het internationaal recht gaan staan, ook als dit ten koste gaat van de relatie met Israël – NRC

update 12 mei

Met de ineenstorting van het ziekenhuissysteem in Gaza is primaire gezondheidszorg nu belangrijker dan ooit. Een groot deel van de druk zal worden gelegd op teams voor basiszorg zoals die van ons.
ONDERSTEUN PMRS om meer teams in Gaza op te richten om tegemoet te komen aan de behoeften van mensen in Gaza.

De Palestijnse Medical Relief Society is ontzet dat we na  7 maanden van voortdurende genocide in Gaza nog steeds verklaringen moeten uitbrengen waarin de internationale gemeenschap wordt gevraagd elk mechanisme dat beschikbaar is onder het Internationale Humanistische Recht te gebruiken om zowel de genocide te stoppen, als ook het beleg en de aanvallen op de gezondheidszorg en op onschuldige burgers, te beeindigen  De aanvallen op Rafah zouden volgens de Verenigde Staten een rode lijn moeten zijn en toch zijn de aanvallen op Rafah straffeloos doorgegaan.

Onze teams in Rafah zijn getroffen door de recente evacuatie orders en het voortgezette bombardement.
Gezondheidszorg wordt op alle mogelijke manieren aangevallen en Palestijnen in Gaza wordt  toegang tot gezondheidszorg ontzegd, een fundamentele mensenrecht.

Wat we tot nu toe weten:
Al-Najjar Ziekenhuis is geëvacueerd. Verlaat het Emirati Ziekenhuis, dat maar enkele diensten levert waaronder de enige kraamafdeling die nog over is. Het Al-Kuwaiti Ziekenhuis, is nu een medische post en geen volledig werkend ziekenhuis meer.
De meeste mensen zijn nu gedwongen om de oostkant van Rafah te verlaten. 3 medische posten van PMRS die uitgebreide primaire gezondheidszorg bieden, waaronder diensten voor de gezondheid van vrouwen en geestelijke gezondheidszorg, zijn gedwongen te evacueren.
Het Mawasi-gebied waarvan Israël beweert dat het een humanitaire zone is, is niet verbonden met diensten die nodig zijn om een intern verplaatste bevolking te huisvesten. Er is geen sanitair, elektriciteit, water of andere basisdiensten. Mensen in deze omstandigheden dwingen te leven gegeven de context van 7 maanden genocide is meer dan rampzalig voor de gezondheidszorg.

Dit is de eerste genocide ooit die live gestreamd wordt op sociale media en toch blijft de wereld op een of andere manier stil. Meer dan 31.000 Palestijnen, vooral vrouwen, kinderen en ouderen, zijn afgeslacht. Meer dan 78.000 zijn gewond geraakt. Elke zorginstelling is op een of andere manier aangevallen en belemmerd. Meer dan 450 zorgmedewerkers zijn gedood op hun werkplek. Meer dan 200 zorgmedewerkers zijn ontvoerd, illegaal vastgehouden en gemarteld. Het belangrijkste toegangspunt voor de schaarse hulp die binnen mag, wordt nu belegerd. De onlangs geopende doorgang Eres heeft nauwelijks voorraden naar Gaza gebracht.

Gaza verdient het om te ademen.
Gaza verdient het om te eten.
Gaza verdient gezondheidszorg.
Gaza verdient het om te leven.

PMRS eist dat de volgende acties onmiddellijk worden uitgevoerd ten gunste van de 2,1 miljoen mensen die nog over zijn in Gaza:
1. Eis dat Israël gesanctioneerd wordt en van wapens wordt afgesneden.
2. Eis een onmiddellijk staakt-het-vuren.
3. Eis dat zorg en zorgmedewerkers beschermd worden een recht onder internationaal Humanitair recht
4. Vraag dat zorgmedewerkers hun taken kunnen vervullen een recht onder IHL.
5. Laat ongehinderde hulp toe naar Gaza.
6. We eisen dat het Internationale rode kruis in Israëlische gevangenissen mag komen om toezicht te houden op de behandeling van zo’n 8000 politieke gevangenen, waaronder meer dan 200 zorgwerkers uit ziekenhuizen in Gaza 

of doneer direct digitaal via onderstaande QR code 

voor meer info zie de doneerpagina

Deze onderstaande visuals zijn gebaseerd op statistische projecties van onderzoekers van de London School of Hygiene & Tropical Medicine en het Johns Hopkins Centre for Humanitarian Health. Hun projecties illustreren op krachtige wijze hoeveel Palestijnse levens er de komende zes maanden op het spel staan. Ze keken naar vier gebieden: traumatische verwondingen, niet-overdraagbare ziekten, infectieziekten (waaronder pandemieën) en de gezondheid van moeders en pasgeborenen.

kijk hier voor de details van het  onderzoeksrapport

Het NRC meldt:

Het Israëlische leger heeft de afgelopen uren haar offensief in het noorden van de Gazastrook opgedreven en zeker tientallen Palestijnen gedood. Dat schrijven persbureau Wafa en nieuwszender Al Jazeera. Israëlische tanks zijn eerder op de dag het vluchtelingenkamp Jabalia binnen gereden en hebben evacuatiecentra omsingeld en aangevallen. Verschillende woonwijken werden onder vuur genomen. Israëlische drones zouden ook het vuur hebben geopend op ambulances nabij een UNRWA-kliniek in het centrum van Jabalia. Met name het oostelijke deel van Jabalia was doelwit voor Israëlische gevechtsvliegtuigen, waarbij Wafa spreekt van meerdere doden. Een exact aantal is niet bekend.

Nog noordelijker nabij de grens met Israël in de stad Beit Lahia maakt Wafa melding van twaalf dodelijke slachtoffers die naar het mortuarium van het Kamal Adwanziekenhuis werden gebracht als gevolg van een Israëlische aanval. Zowel in Jabalia als Beit Lahia heeft het Israëlische leger inmiddels verschillende bevelen „tot evacuaties” uit gestuurd — net als in de zuidelijke stad Rafah. Die gedwongen evacuatie is vaak het sein voor een nieuwe Israëlische aanvalsgolf in de gebieden, waar Hamas zich volgens het Israëlische leger zou hebben gehergroepeerd.

Nieuwszender Al Jazeera maakte zondagochtend melding van 45 nieuwe dodelijke slachtoffers die in het het Al-Aqsa-ziekenhuis in het centraal gelegen Deir al-Balah werden binnengebracht.

Tegenover Al Jazeera laat een woordvoerder van het lokale veiligheidstak van het binnenlandministerie in Gaza weten dat geen van de ziekenhuizen in het noordelijke Gazastrook nog in bedrijf zijn, vanwege aanhoudende offensief en de grote brandstofgebreken van de afgelopen half jaar. Eerder hadden de Verenigde Naties gewaarschuwd voor nieuwe tekorten vanwege de grotendeels in stand gehouden Israëlische blokkade. Sinds het Israëlische leger afgelopen zondag de grensovergang bij Rafah heeft gesloten zijn geen hulpvrachtwagens meer de Gazastrook binnengekomen.

Palestijnse Gemeenschap Nederland, Internationale Socialisten, Erev Rav, Rotterdam Palestina Coalitie, AGD en Students for Palestine roepen op tot een landelijk protest ter herdenking van de Palestijnse Nakba en de huidige genocide in Gaza. 

Elk jaar herdenken we in mei de Nakba, ofwel de catastrofe: de etnische zuivering van Palestina. In 1948 werden door zionistische milities meer dan 700.000 Palestijnen van hun land verdreven – en kunnen zij tot de dag van vandaag niet terugkeren – meer dan 500 Palestijnse dorpen en steden werden verwoest. Een hele samenleving werd van de kaart geveegd – iets waarvan we momenteel opnieuw getuige zijn in Gaza.

De vernietiging van grote delen van historisch Palestina gaf de zionistische beweging de mogelijkheid hun staat te vestigen. Ze willen dat de verhalen en tradities van de talloze vermoorde en verdreven families worden uitgewist en vergeten. Om hun koloniale heerschappij over steeds meer van historisch Palestina te kunnen blijven uitbreiden hebben ze geprobeerd de geschiedenis van onteigening en ontheemding uit te wissen. Maar ondanks al het geweld, verzetten de Palestijnen zich met ongelooflijke standvastigheid. Dit betekent het levend houden van de herinnering en hun tradities, en nooit te stoppen met de strijd voor rechtvaardigheid, van de rivier tot de zee.

Hoewel deze herdenking altijd belangrijk is, heeft het vandaag een specifieke urgentie. De wreedheid van de genocide die Israël vandaag de dag in Gaza uitvoert, is geen plotselinge, uitzonderlijke ontwikkeling. Het begon niet op 7 oktober. Het is de voortzetting van een eeuw van koloniaal geweld. Zoals het Palestijnse gezegde luidt: de Nakba is voortdurend. Alleen een einde aan het koloniale bewind van de kolonisten, de militaire bezetting, de apartheidswetten en de gedwongen uitsluiting van Palestijnse vluchtelingen kunnen daar een einde aan maken.

Daarom roepen wij op Nakba Dag alle Nederlandse instellingen, bedrijven en de overheid op om:

• Alle diplomatieke, economische en politieke druk te mobiliseren om een onmiddellijk staakt-het-vuren in Gaza te eisen. Druk te zetten om noodhulp van noodzakelijke voedsel-, medische benodigdheden en bouwmateriaal toe te laten om de verwoesting die is veroorzaakt door de genocidale aanval van Israël aan te pakken;
• Stop definitief met het bewapenen van Israël;
• Verbreek alle banden met instellingen en bedrijven die medeplichtig zijn aan de voortdurende onderdrukking van het Palestijnse volk;
• Leg uitgebreide sancties op aan Israël totdat de illegale bezetting is beëindigd, de blokkade van Gaza is opgeheven, de ruim 65 wetten die specifiek tegen de Palestijnen zijn gericht, worden ingetrokken en de Palestijnse vluchtelingen het recht krijgen om terug te keren.

Om de Nakba te herdenken en onze toewijding aan de Palestijnse bevrijding te bekrachtigen, roepen wij iedereen die onze eisen deelt op om zich op 11 mei bij ons in Amsterdam aan te sluiten. Wij roepen alle organisaties die deze principes ondersteunen op om publiekelijk hun steun te betuigen door de oproep te ondertekenen, om te protesteren en te helpen mobiliseren om van deze mars de grootste Palestijnse solidariteitsdemonstratie te maken die Nederland ooit heeft gezien.

Ondertekend door:

Palestijnse Gemeenschap Nederland

Erev Rav

AGD

Rotterdam Palestina Coalitie

Students for Palestine

Internationale Socialisten

Alauda Publications

DENK Amsterdam

Friends of Handala

ERM

BDS Nederland

Utrecht4Palestine

TuDelft4Palestine

Raza advocaten

ORCA (Organised Students for Radical Climate Action)

Almere voor Palestina

Den Bosch Kan Het

Den Bosch For Palestine

End Fossil Occupy NL

SJP Amsterdam

Assen voor Palestina

Free Palestine Maastricht

MiGreat

Een Ander Joods Geluid

DiEM25 in the Netherlands

Samidoun Palestijnse Gevangenen Solidariteitsnetwerk

Revolutionaire Eenheid

Vrouwen in het Zwart Amsterdam

Vrouwen in het Zwart Groningen

Swarm

Workers for Palestine

Grenzeloos

Naar aanleiding van de Nakba herdenking vertonen we de historische film Farha. De film heeft verschillende  prijzen en nominaties gekregen en was de Jordaanse inzending voor de categorie buitenlandse film bij de Oscar uitreiking. Het verhaal is fictie maar gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat een realistisch beeld geeft van het zionistische geweld tegen de Palestijnen in 1948.  In de film staan de ervaringen van een 14 jarig meisje, Farha, centraal. De Britse controle over Palestina loopt ten einde. Wanneer Israëlische milities hun dorp bereiken, sluit Farha’s vader haar op in de kelder en belooft zo snel mogelijk terug te keren. Dagenlang, in afwachting van nieuws van haar vader, blijft ze geluiden van oorlogsvoering horen en kan ze alleen door een gat op de binnenplaats kijken. In haar schuilplaats is Farha getuige van moord op een familie door de Haganah. Uiteindelijk weet zij te ontsnappen en vlucht naar Syrie

Maandag 13 mei

lokatie GroenLinks pand, Coehoornsingel 87, groningen

aanvang : 19.30 uur

organisatie Stichting Groningen-Jabalya

toegang gratis maar donatie is welkom

doneer digitaal via onderstaande QR code