Auteur: pieter

Op vrijdag 19 april was ter gelegenheid van het bezoek van gemeente ambtenaar Sadi Dabboor een bijeenkomst georganiseerd voor het geinteresseerde publiek. Na een inleiding van de heer Dabboor waarin hij benadrukte hoe belangrijk zijn gemeente het contact met Groningen vind en vertelde welke problemen zijn gemeente heeft vooral na de Israelische aanval van eind 2008/ begin 2009 waarbij Jabalya zwaar getroffen is zowel wat betreft verlies aan mensen levens als aan  materiele schade. Voor de gemeente is de schade aan de infratructuur een groot probleem want men heeft nauwelijks middelen om reparaties uit te voeren en er kan ook geen materiaal worden ingevoerd als gevolg van de blokkade. Er zijn grote problemen met de levering van (schoon) water en elektriciteit. Dat heeft weer gevolgen voor de gemeente want de inkomsten komen in principe alleen van een belasting op water. Er is elke dag maar een paar uur stroom en bovendien heeft de bevolking nauwelijks inkomen genoeg om te overleven laat staan dat ze belasting kunnen betalen. Om te illustreren hoe groot de financiele problemen bij de gemeente zijn  gaf hij aan dat hij zelf net als alle andere ambtenaren al een paar maanden geen salaris meer had ontvangen en dat hij het geld voor zijn vliegticket noodgedwongen had moeten lenen.

Democratie in  Gaza

De aanwezigen kregen de gelegenheid vragen te stellen bijvoorbeeld  over het lokale bestuur in Gaza en hoe dat functioneert. Dat leverde interessante nieuwe informatie op. Het blijkt dat het besturen van een gemeente niet zoals bij ons wordt uitgevoerd door leden van politieke partijen, maar vooral een uitvoerende taak  is van ambtenaren die zich niet met politiek bemoeien.  Daarom was de heer Dabboor aanvankelijk ook verbaasd dat hij hier in Groningen allemaal gesprekken moest voeren met politieke partijen. Er was ook een vraag over hoe lokale verkiezingen worden georganiseerd en of iedere inwoner stemrecht heeft. Er worden inderdaad verkiezingen gehouden en iedereen heeft stemrecht maar het gaat wel anders dan in Nederland. De heer Dabboor vertelde dat de gemeente Jabalya is verdeeld in dertien districten en dat elk jaar in ieder district een bijeenkomst wordt gehouden waar iedereen mag komen om gezamenlijk te bepalen wie er namens dat district wordt afgevaardigd naar de gemeenteraad. Hoe dat dan precies wordt bepaald werd niet helemaal duidelijk maar wel bleek dat de laatste jaren deze procedure was opengesteld voor vrouwen en dat er daarom nu ook  een aantal vrouwen lid zijn van de gemeenteraad waar dat daarvoor niet het geval was.

De bijeenkomst werd afgesloten met het gevoel dat dit soort bijeenkomsten erg nuttig is om meer te weten te komen over  de samenleving daar en hoe het dagelijkse leven  georganiseerd is. De heer Dabboor kreeg nog een aandenken mee in de vorm van een miniatuur versie van de Martinitoren en een Gronings T shirt met logo

 

 

zie dit artikel over zijn aankomst in Groningen

Hieronder het document dat Sadi Dabboor had meegenomen en waarin de gemeente zich presenteert

Presentation Of Jabalia Municipality

 

 

Lezing door Esmaralda van Boon over Gaza en de arabische lente

datum:donderdag 19 december

plaats: De beurs, A-Kerkhof Zuid Zijde 4

aanvang: 20.00 uur

toegang gratis

(meer…)

Door Lejo Siepe

“ I am impressed”, zei Sadi Dabboor toen hij eindelijk op het station van Groningen arriveerde voor een kort bezoek aan de zusterstad van Jabalya, een van de grotere gemeenten in Gazastad.  Gemeentesecretaris Sadi Dabboor van Jabalya arriveerde dinsdag 16 april op Schiphol Airport.  Een delegatie van Stichting Groningen- Jabaya wachtte hem op. In het kielzog zou ook de burgemeester van Jabalya aanwezig zijn, maar door ( prive- ) omstandigheden moest hij verstek laten gaan.

Dabboor neemt de honneurs waar.  Hij sprak uitvoerig met het stichtingsbestuur over de situatie van de gemeente Jabalya, over het Nama’a college en over de problemen waar de gemeente al sinds jaar en dag mee kampt namelijk gebrek aan vers drinkwater en ophopende afvalbergen.

 

NAMA’A College

Over het Nama’a College is het een en ander verduidelijkt. We weten meer over het onderwijssysteem in Gaza. Het Ministerie bepaalt veel, maar particulier onderwijs (zoals Nama’a) heeft meer beleidsvrijheid dan publieke scholen.

Het vertrek van de huidige directeur is bevestigd, maar hangt samen met het systeem aldaar dat de Dean voor een periode van een aantal jaar wordt aangesteld en van buiten moet komen. De termijn loopt af, dus moet de huidige directeur  ook weg bij het College. Een opvolger is nog niet benoemd.

Sadi neemt in elk geval mee terug naar Jabalya dat de gemeente de nieuwe leiding van het Nama’a College onder de aandacht zal brengen, over het belang van de Groningen-connectie en aan welke voorwaarden voldaan moet worden bij de toekenning van € 65.000,- aan het Nama’a college zoals eerder door de gemeenteraad van Groningen is bepaald.

Dabboor had de reis naar Groningen goed voorbereid. Zowel in zijn korte inleidend verhaal als in de daarbij behorende film van ruim tien minuten en de algehele presentatie gaf hij een goed beeld van de situatie in Gaza.

Vakorganisatie

Politiek valt er wel wat te nuanceren met betrekking tot de rol van Hamas in de gemeente Jabalya. De ambtenaren van Jabalya hebben een vakorganisatie die het gebruikelijke vakbondswerk doet, maar ook waakt over de politieke onafhankelijkheid. Alle gemeenten in de Gazastrook, dus  ook Jabalya, zijn slachtoffer van de blokkade en de oorlog en voortdurende bombardementen omdat door  te weinig geld bij de overheid er helemaal niets naar gemeentebesturen gaat. Echter, Jabalya is de enige gemeente in de hele Gazastrook die vanuit de Palestijnse Autoriteit voor projecten zo’n  € 1.400.000 per jaar krijgt. Projecten op het gebied van onderwijs, jeugdzorg en gezondheidszorg.

Armoede

Vanwege de armoede van de bevolking is er voor de gemeente weinig mogelijkheiden om belastingen te innen. De enige mogelijkheid voor belastingheffing is op water. De gemeente kampt met een jaarlijks deficit en is in feite bankroet.  De gemeente Jabalya begrijpt dat samenwerken met de gemeente Groningen in de huidige politieke context onmogelijk is, maar wil wel graag samenwerken met NGO’s zoals wij. Dabboor verwoordde ook ideeën voor enkele projecten zoals bijvoorbeeld meer vrouwen in de gemeentepolitiek met als doel om de vrouwen te leren over democratie en meer vrouwen te betrekken bij politieke besluitvorming. Bij dit project wil men 100 “trainsters” opleiden die weer andere vrouwen kunnen opleiden.  En uit die honderd opgeleiden moeten drie vrouwelijke gemeenteraadsleden komen.

Dabboor bezocht met een delegatie het afvalverwekingsbedrijf Attero, onder de rook van Groningen. Afval is volgens de gemeentesecretaris een groot probleem in Gaza. Het zorgt voor ongedierte, ziektes en een sterk verwaarloosde indruk. “We verzamelen per maand tonnen afval. We hebben 50 man in dienst die voor ons het huisafval verzamelen dat wij vervolgens verbranden”. Dat brengt een enorme luchtvervuiling met zich mee. Dabboor was onder de indruk hoe de Groningers met hun afval omgaan waarin recycling uitgangspunt is. Bovendien werkt Attero met een vegistingsoven voor biogas die zij weer leveren aan de streekbussen en taxi’s in de stad. Dabboor nodigde ter plekke de adviseur van Attero uit een tegenbezoek te brengen aan Gazastad om het afvalprobleem te tackelen.

De komende dagen staan nog bezoeken op het programma aan vrouwencentrum Jasmijn en aan vertegenwoordigers van politieke partijen.

verslag van bijeenkomst met Sadi Dabboor op vrijdag 19 april

[et_pb_section bb_built=”1″][et_pb_row][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text _builder_version=”3.0.93″ background_layout=”light”]

 

In het kader van de serie “dossier het beloofde land” van het Groninger forum i.s.m. EAJG en St. Groningen-Jabalya hield de Israelische architecte Malkit Shoshan op donderdag 14 april  voor een geïnteresseerd publiek een lezing over haar project “Atlas of the conflict”

Dit project heeft als uitgangspunt het beschrijven van het conflikt Israel/Palestina niet met woorden maar met behulp van  kaarten. Als jonge architecte kreeg zij als stagaire een opdracht om een winkelcentrum te ontwerpen in een wijk ten zuiden van Tel Aviv. Tot haar eigen verrrassing ontdekte zij dat het braakliggende terrein vroeger een Palestijnse begraafplaats  was geweest. Als het een joodse begraafplaats was geweest zou er niet gebouwd mogen worden. Dit zette haar ertoe aan  om verder onderzoek te doen. Zij ontdekte dat er veel meer verborgen sporen van de verdwenen Palestijnse maatschappij van voor ‘48 waren. Afkomstig  uit een standaard zionistisch gezin wist zij niets over het Palestijnse verleden. Dat was voor haar volkomen nieuw.

Gedreven door nieuwsgierigheid is zij verder gaan zoeken en dat resulteerde uiteindelijk in het boek. Mevr. Soshan gaf een introductie hoe haar boek te gebruiken. Het bestaat uit twee delen: een atlas met kaarten die de ontwikkeling van de Israëlische en de Palestijnse aanwezigheid in de loop der tijd illustreren en een lexicon. Daarbij wordt over en weer voor toelichting verwezen. Als voorbeelden: de kaart van de meer dan 500 vernietigde Palestijnse dorpen, van de groei van de Israëlische nederzettingen, van de bestaande maar niet erkende Palestijnse dorpen (die dan ook op geen enkele officiële kaart staan en geen voorzieningen zoals electriciteit en water hebben).

De Atlas heeft als hoofdstukken: grenzen, de Muur, patroon van nederzettingen, typologie van nederzettingen, demografie, landeigendom, landschappen, water, archeologie en Jeruzalem.Het is een manier om het conflikt op een andere manier  te presenteren. Als je alle ontwikkelingen in het conflikt met tekst wil beschrijven heb vele pagina’s nodig maar gebruik je kaarten dan blijkt dat je datzelfde verhaal veel krachtiger kunt laten zien.

Zij benadrukte dat zij geen politiek boek heeft willen maken maar simpelweg de feiten op een rij heeft willen zetten. Dat is juist, maar feiten opschrijven of in dit geval optekenen in de politieke context in Israel is uiteindelijk een hele politieke daad. Dat het een politiek boek is blijkt wel uit de positieve reacties van Palestijnse zijde en de hate mail die ze ook heeft gekregen. Ook veelzeggend was dat zij desgevraagd bevestigde dat zij nu al weer een poos in Nederland woont bij haar nederlandse man, maar dat zij het niet erg vond om Israel te verlaten omdat zij zich steeds ongemakkerlijker had gevoeld in Israel. Als je eenmaal veel weet over wat er verborgen wordt gehouden kun je minder makkelijk met de officiele realiteit leven.

Malkit Shoshan heeft een indrukwekkend document gemaakt. Een document dat bovendien nog zal worden aangevuld en  wellicht ook via internet een vervolg krijgt want ‘’zolang het conflikt bestaat is dit project niet af.’’

 

Atlas of the conflict. 010 Publishers, Rotterdam 2010, ISBN 987-90-6450-688-8. € 34,50.

                             

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Steeds minder hulp voor vluchtelingenkamp Jabalya

 Een rapportage door Uthman Hanin*

Inleiding en vertaling: Marco in ’t Veldt

 

De UNWRA geeft noodhulp aan Palestijnse vluchtelingen in de Gazastrook. Veel vluchtelingen zijn volkomen afhankelijk van de organisatie. De UNRWA zou liever structurele hulp bieden zodat het land kan worden opgebouwd en de situatie zou verbeteren. Helaas verslechteren de omstandigheden alleen maar. De blokkade maakt iedere opbouw namelijk onmogelijk. Israel laat nauwelijks iets door. Daarom pleit de UNRWA er al sinds 2007 voor dat de blokkade wordt opgeheven. De UNRWA bestaat bij gratie van financiering door donorlanden. Nu die donorlanden het financieel moeilijk hebben door crisis, krijgt ook UNWRA veel minder geld binnen. Gevolg: bezuinigingen die ten koste gaan van de allerzwaksten. De organisatie bespaart op de eigen faciliteiten maar ook op medische ondersteuning aan de vluchtelingen, schoolboeken en hulp aan gehandicapten. Zelfs de voedselhulp zou kunnen verdwijnen. Wat dit in de praktijk voor gevolgen heeft, leest u hieronder in het verslag van Uthman Hanin uit Jabalya

Vluchtelingenkamp Jabalya. Kinderen spelen in een smal stoffig steegje. De kleine huizen leunen tegen elkaar en laten nauwelijks ruimte voor doorgang. Het zijn huizen gevuld met de problemen van het leven. Achter alle muren vindt men leed.  De veertigjarige Umm Ibrahim is moeder van vijf dochters en een zoon. Zij is weduwe sinds haar man tien jaar geleden stierf. De opvoeding en opleiding van haar kinderen zijn haar levensdoel. Haar dochters hebben recht op onderwijs, vindt ze. Bittere armoede en ontberingen dwongen haar echter om haar dochter van school te halen, omdat ze de leermiddelen niet meer kan betalen.  Umm Ibrahim klaagt over de economische omstandigheden. Die maken het leven voor haar en haar zes kinderen elke dag zwaarder: “De situatie in het vluchtelingenkamp is uiterst moeilijk, en het gaat er niet gemakkelijker op worden. Iedere dag is een worsteling. Om kinderen naar school te laten gaan, moet je als ouder steeds meer zelf betalen een aanschaffen, terwijl de hulp van UNRWA afneemt en schaars wordt.”

Jabalya ligt in het noordoosten van de Gazastrook. Het is het grootste vluchtelingenkamp in Gaza. Het is dichtbevolkt met duizenden mensen in kleine huizen. UNWRA heeft er veel scholen.  Umm Ibrahim: “UNRWA hielp mijn kinderen met de schoolbehoeften, zoals schijfpapier, schriften, en de organisatie distribueerde voedsel. Ze waren echt een helpende hand, uitgestrekt naar arme mensen zoals ik en anderen in het kamp. Maar nu is de steun aan leermiddelen minimaal geworden en dreigt helemaal te stoppen.  Haar zoon onderbreekt haar en geeft een voorbeeld: “We moeten nu zelfs het papier betalen waarop onze examenvragen worden gedrukt. Aan de andere kant stopt de financiële steun. Ook krijgen we geen gratis schooltassen meer, zoals vroeger. Het niveau van de school loopt steeds verder terug. Wie kan zich nu concentreren met wel vijftig leerlingen in één klas?”

De vijftigjarige Naäma Kaferna sluit zich daarbij aan. Zij woont ook in het kamp en is een weduwe met zes dochters. Ze is ontevreden nu het steeds zwaarder wordt om de schoolspullen te bekostigen. De kinderen moeten een schooluniform hebben, zakgeld en nu moeten ze dus ook het drukken van de examenvragen zelf betalen.  Kafarna: “UNRWA hielp de studenten vroeger meer dan tegenwoordig. Vroeger ontvingen ouders iedere drie of vier maand 100 NIS (Nieuwe Israëlische Shekel) voor iedere leerling, als steun voor het grootbrengen van de kinderen.”  Kafarna verwacht dat het de komende tijd in alle opzichten nog erger wordt. Doordat de steun terugloopt verslechtert ook haar sociale positie. Daarnaast  loopt de kwaliteit van het hele schoolsysteem terug.

De UNWRA is zelf ook somber over de toekomst. Volgens de hulporganisatie zullen er steeds meer hulpprogramma’s voor de Palestijnse vluchtelingen vervallen door geldgebrek.  UNWRA helpt Palestijnse vluchtelingen al sinds haar oprichting op 8 december 1949. Toen namen de Verenigde Naties resolutie 302 aan. Daarin werd de hulp aan Palestijnse vluchtelingen geregeld. Die vluchtelingen zijn te vinden in de Gazastrook, op de Westelijke Jordaanoever, en in Libanon, Syrië en Jordanië.

 

Abu Saleh (57) is leraar Engels. Hij klaagt: “De klassen in de UNRWA-scholen puilen uit. Het aantal leerlingen is tegenwoordig erg groot en het aantal lokalen is te klein om het groeiende aantal leerlingen op te vangen. Daardoor moet UNRWA de school in een tweeploegendienst laten draaien, met een ochtend- en een avondklas.”  Saleh ziet wel manieren om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren: meer schoolgebouwen, minder leerlingen in de klas, afschaffing van de avondklassen, workshops en bijeenkomsten om de communicatie met ouders te verbeteren, betere gezondheidszorg en – ook niet onbelangrijk – controle op het schoonhouden van de toiletten.  Saleh: “De kinderen van de vluchtelingen kunnen nu tot ongeveer hun vijftiende rekenen op gratis basisonderwijs. Maar er zijn in Jabalya slechts veertig scholen met ongeveer 30.000 leerlingen.”

Khalil Al Halabi is Vice-directeur Onderwijs van UNRWA in Jabalya. Hij is de man die de plannen van Abu Saleh zou kunnen uitvoeren. Sterker nog, hij zou het graag willen.  Al Halabi onthulde daarom onlangs een plan voor de bouw van honderd scholen in de Gazastrook. Daarmee zou er een einde komen aan de overbevolking van de klaslokalen. En er zou een eind komen aan het systeem van  avond- en ochtendklassen. Leerlingen zouden voortaan allemaal ’s morgens naar school moeten gaan. De plannen van Al Halabi lopen echter tegen één groot probleem op: geld.  Al Halabi moet zich tevreden stellen met wat zijn organisatie wel doet: “Voor UNRWA zijn alle leerlingen belangrijk en de organisatie verstrekt hen de dagelijkse levensmiddelen. Aan het begin van ieder leerjaar houden we  bovendien een gezondheids-onderzoek, een enquête met vragen over de persoonlijke gezondheid en een grondig medisch onderzoek van dertig minuten. We testen bloed, urine, ontlasting, zicht en gehoor.”  Al Halabi wijst er op dat UNRWA overal de financiële steun in contanten heeft opgeschort, omdat de organisatie geldproblemen ondervindt door de financiële crisis.

Geldgebrek van de UNRWA heeft er toe geleid dat de hulp aan de Palestijnen overal veel minder is geworden, niet alleen in Gaza maar ook op de andere plekken waar de vluchtelingen wonen. Er is zelfs een kans dat de noodprogramma van de voedseldistributie moet stoppen. Dat zou een ramp betekenen, niet alleen voor alleenstaande moeders met kinderen zoals Umm Ibrahim en Kafarna. In Gaza is de werkeloosheid 70%. Daardoor is een groot aantal gezinnen volledig op de voedselhulp aangewezen. Wat gebeurt er met hen, als de hulp ophoudt?

 

De UNRWA in Gaza in cijfers

1,167,572 geregistreeerde vluchtelingen

Acht kampen

243 scholen met 218,048 leerlingen

21 gezondheidscentra

*Uthman Hanin is lid van het Doha Centre for Media Freedom Palestine een journalistencollectief. Op ons verzoek schrijven zij een serie artikelen over de situatie in de Gazastrook. 

Eerdere artikelen van het Doha Centre

Genade of straf? Het gebied dat leven en dood scheidt…. een bittere werkelijkheid

Eigenaars van verwoeste huizen wachten nog steeds op wederopbouw