Auteur: pieter

In een café in Cairo, Egypte, is dokter Aed Yaghi van de PMRS (Palestinian Medical Relief Society) bereid om met ons te praten over de oorlog in Gaza, de impact hiervan op de gezondheidssector in Gaza en het werk van de PMRS. Dit is een deel van dat gesprek, vertaald naar het Nederlands. 

Voor wie niet bekend is met de PMRS, kunt u uzelf en de organisatie introduceren?
Ik ben Aed Yaghi, ik ben arts. Ik ben de directeur van de PMRS in Gaza. Daarnaast ben ik actief als bestuurslid van de National Society for Rehabilitation, het Palestinian NGO Network en het Arab Network for Development in Beirut. Ik werk met mijn collega’s om zorg te verlenen aan de bevolking van Gaza, in het bijzonder aan mensen in gemarginaliseerde regio’s. Ik voer actie voor gezondheidszorg als mensenrecht in Palestina en een eind aan de bezetting en apartheid.
PMRS is één van de belangrijkste Palestijnse ‘rights-based’ NGO’s die gezondheidszorg verlenen. We streven naar gezondheid en weerbaarheid voor alle Palestijnen zonder discriminatie door basiszorg te verlenen, lokale gemeenschappen te ondersteunen en te pleiten voor toegankelijke gezondheidszorg voor iedereen.

Voordat ik u vragen stel over de situatie in Gaza, is er iets waar u mee zou willen beginnen?
Nou, ik vroeg me eerder al af, wat zal ik je vertellen? Wat er in Gaza gebeurt, is niet in woorden te vatten. Catastrofaal dekt de lading niet. Wat nu plaatsvindt is een oorlogsmisdaad en een genocide. Mijn vader is 95 en verliet zijn huis in Gaza in 1948 toen hij vluchtte voor de moordpartijen die de Zionistische milities tijdens de Nakba pleegden. Hij vertelde me dat wat er nu gebeurt erger is dan de Nakba.
Het is onmogelijk om 590 dagen te beschrijven in een paar minuten. Gaza wordt verwoest en de inwoners worden vermoord, lijden onder tekort aan eten, drinkwater, medicijnen en eigenlijk alles, inclusief en ook heel belangrijk, tekort aan hoop. En de internationale gemeenschap slaagt er geenszins in om de bezetting noch de oorlogsmisdaden te stoppen.

Wat zijn momenteel de grootste dreigingen waar mensen in Gaza mee te maken hebben?
Op dit moment sterven mensen in Gaza door verschillende oorzaken, die ik samenvat als de “triangle of death”. De eerste kant van de driehoek zijn de bombardementen en aanvallen door de Israëlische bezetter. Inmiddels zijn sinds 7 oktober 2023 meer dan 53.000 mensen overleden, inclusief 18.000 kinderen. De tweede kant van de driehoek is de uitbraak van ziekten en epidemieën, het tekort aan medicijnen, de instorting van het gezondheidssysteem en daardoor de moeizame toegang tot zorg. De derde kant is hongersnood en ondervoeding. We zijn al 59 kinderen verloren aan ernstige ondervoeding en dat zijn enkel de officiële aantallen. Ik weet zeker dat veel meer gevallen geen toegang tot zorg hadden en dus niet geteld zijn. Volgens het rapport van de Integrated Food Security Phase Classification (IPC) van 13 mei hebben 71.000 kinderen en meer dan 17.000 moeders met spoedbehandeling nodig voor acute ondervoeding. Daarnaast, hebben 470.000 mensen in Gaza te maken met catastrofale hongersnood, IPC-fase 5. Je hebt vast wel video’s gezien van gewonde mensen die op de vloer van een ziekenhuis behandeld worden, maar je ziet niet dat er honderden mensen zijn die we niet kunnen redden omdat er simpelweg geen eten of medicijnen zijn.

Kunt u meer toelichting geven over de schade aan de gezondheidszorg in Gaza?
De sector staat op instorten en kan de druk van het aantal gewonden en doden niet aan. Aanvallen vanuit Israël hebben ernstige schade aangebracht aan de infrastructuur: ongeveer 1.100 zorgpersoneelsleden zijn gedood, 122 voorzieningen waaronder 33 ziekenhuizen zijn beschadigd en 180 ambulances zijn verwoest of beschadigd. Bijna veertig procent van de ziekenhuizen zijn volledig onbruikbaar door schade of brandstoftekorten. Daarnaast heeft de bezetter meer dan 360 zorgpersoneelsleden gearresteerd, waarvan een deel om het leven kwam door martelingen. Tientallen worden nog vermist. Zes jaar geleden stelden internationale rapporten al dat Palestina de op één na gevaarlijkste plek op de wereld is voor zorgpersoneel. Nu is Palestina de gevaarlijkste…

Hoe gaat de PMRS om met beperkte ziekenhuiscapaciteit en gebrek aan medicijnen en apparatuur?
Ondanks de beperkte middelen in Gaza en de schade aan medische faciliteiten beschikt de PMRS over meer dan vijftig medische teams die zorg bieden aan patiënten in gevestigde klinieken, medische hulppunten in kampen en mobiele klinieken. We hebben ook gespecialiseerde teams voor gewonden en voor gynaecologische zaken zoals zwangerschap. Dat neemt niet weg dat ziekenhuizen ernstig aan capaciteit verloren hebben en medici gewonden behandelen met heel beperkte middelen. Kan je je voorstellen dat in de 21ste eeuw chirurgen ledematen amputeren zonder verdoving en zelfs zonder pijnstillers?

Dat laat wel zien dat er onder erbarmelijke omstandigheden gewerkt wordt. Hoe gaan dokters en verpleegkundigen hier mee om, zeker nu ook hun persoonlijke omstandigheden onvoorstelbaar zwaar zijn?
Zorgteams lijden zoals iedereen in Gaza. Meestal gaan ze ‘s ochtend op zoek naar water voor hun gezin en eten als dat beschikbaar is. Dan gaan ze naar hun werk en verlenen zorg aan wie dat nodig heeft, terwijl ze zich ook zorgen maken over hun eigen familieleden. De meerderheid heeft hun huis moeten verlaten en zijn meerdere keren ontheemd van kamp naar kamp. Ze lijden ook aan trauma’s doordat ze geconfronteerd worden met verwondingen die ze niet kunnen behandelen door een gebrek aan middelen. Daardoor hebben ze ook behoefte aan psychologische hulp.

U woont nu in Egypte. Maar ik neem aan dat dit niet betekent dat u persoonlijk niet getroffen bent door de oorlog?
Voor 7 oktober 2023 was ik kort in Egypte met mijn zoon. Hij heeft zijn middelbare school afgerond en wilde in Egypte studeren. Ik ging met hem mee met mijn vrouw. Toen de oorlog begon ging ik terug naar Gaza, een dag nadat de Rafah grensovergang sloot. We maakten vijf dagen bombardementen mee in ons huis in Gaza City zonder elektriciteit en beperkt water en eten. Op 13 oktober 2023 verlieten ik, mijn twee dochters, mijn vader en mijn broer en zijn gezin ons huis en vluchtten naar het midden van Gaza. We dachten dat we veilig zouden zijn, maar er bleek geen veilige plek in Gaza. Sinds 7 oktober zijn 64 van mijn familieleden overleden. Op 22 februari stierven in Dir al Balah 38 familieleden bij een bombardement van hun huis door de Israëlische bezetter. We konden maar 18 lichamen bergen, de rest was verspreid in delen.

Wat zou u de lezers van Groningen-Jabalya willen meegeven?
We waarderen het werk en de steun van onze vrienden bij Groningen-Jabalya heel erg. Elk bedrag is betekenisvol, hoe klein ook, want dit weerspiegelt steun voor en solidariteit met Palestijnen en hun rechten en jullie medemenselijkheid.
Onthoud dat het welzijn van Palestijnen niet zal verbeteren tot er een politieke oplossing is die een eind garandeert aan de genocide in Gaza en aan de Israëlische bezetting, zodat Palestijnen een kans hebben om hun leven te leiden zoals anderen in de rest van de wereld: in vrijheid en waardigheid, hun mensenrechten genietend, inclusief het recht op gezondheid.
Er is veel dat jullie kunnen doen.
1. Blijf demonstreren om een eind te eisen aan de genocide in Gaza. Je kunt vandaag iets doen om de genocide te stoppen door druk te zetten in solidariteit met het recht van Palestijnen op de opbouw van een onafhankelijk land. Dit is de belangrijkste prioriteit van mensen in Gaza.
2. Je kunt druk zetten op overheden om de medische teams en de overgebleven infrastructuur te beschermen voor Israëlische schendingen. Ook kun je ze oproepen om te zorgen dat hulpgoederen Gaza in kunnen en de medische zorg te voorzien van noodzakelijke medicatie en materieel. Daarnaast moeten overheden gewonde mensen en patiënten buiten Gaza behandelen en medische teams van buiten toegang krijgen tot Gaza.
3. Neem deel aan de BDS boycot campagne tegen Israël.
4. Je kunt door middel van donaties helpen bij de wederopbouw van het zorgsysteem in Gaza.
5. Je kunt de PMRS financieel steunen.

Ik wil afsluiten met een quote van de welbekende Palestijnse dichter Mahmoud Darwish: “Op dit land is het waard om te leven.”

eerder gepubliceerd in de nieuwsbrief van juni 2025

Israël laat ons al maanden verhongeren. Het stopte in maart alle hulp aan Gaza, om onlangs een door de VS geleide, gemilitariseerde hulppost, beheerd door de zogenaamde “Gaza Humanitarian Foundation”, goed te keuren.

De gevolgen zijn niet abstract – ze zijn rauw, direct en verwoestend. Op 27 mei trokken duizenden hongerige en wanhopige mensen in Rafah naar de post op zoek naar voedsel en water. Ze hadden geen keus.
Toen veiligheidsagenten de controle over de post verloren, openden Israëlische troepen naar verluidt het vuur op de menigte, terwijl mensen zich haastten om alles te pakken wat ze te pakken konden krijgen.
Eén beeld ging viraal: Palestijnen stonden dicht opeengepakt in omheinde rijen, in een ruimte die leek op een veeglijbaan, wachtend onder de brandende zon op zakken met het absolute minimum – meel, bonen in blik, droge pasta, plantaardige olie.

Waarom moeten we vernederd en uitgehongerd worden voordat we gedood worden?

Dit is geen gevolg van een reeks ongelukkige gebeurtenissen. Het is een berekende, systematische strategie: om onze geest in Gaza te breken, onze waardigheid te ontnemen en ons – en de wereld – voor te bereiden op de volgende, meer acceptabele vorm van geweld. Het doet ons verlangen naar de dood en overtuigt ons ervan dat dit de betere optie is.
Ik hoor regelmatig mensen zeggen: “Ze hebben geluk”, wanneer iemand wordt vermoord, alsof ze eindelijk verlichting krijgen. Ik heb zelfs mensen buiten Gaza soortgelijke woorden horen gebruiken voor de moord op onze kinderen.

Waarom hebben we maar twee opties: vernedering of de dood?

Deze vernedering is niet zomaar een gevoel – het is een machine: een langzaam, knarsend mechanisme dat een levend volk in de ogen van de wereld – en uiteindelijk ook in onze eigen ogen – tot iets minder dan menselijks maakt.
We zijn gereduceerd tot hongerige en wanhopige mensen met kinderen die lege borden en potten dragen, opgesloten in vuile, tijdelijke onderkomens. Dit is een voorbode van de dood. Het zijn economische, psychologische en sociale conditioneringen die het ondraaglijke gewoon doen lijken.

Vernedering
Ik herinner me nog dat het Israëlische leger op 8 december 2023 ons huis in de wijk al-Rimal in Gaza-Stad binnenviel. Toen ik ze zag binnenkomen – met wapens bij zich nadat ze de deur hadden gebombardeerd – voelde ik een vreemde opluchting. Eindelijk, dacht ik, kon ik in vrede sterven.
Er was al drie dagen geen schoon water of eetbaar voedsel in ons huis. De buurt werd belegerd door militairen. Tanks beschoten alles en kogels doorboorden onze vernielde ramen en deuren. Een nabijgelegen huis werd gebombardeerd terwijl we nog binnen waren, en we vreesden dat het onze het volgende zou zijn.
Soldaten bevalen ons onze hand op te steken en twee rijen te vormen – een voor vrouwen, een voor mannen. De mannen moesten zich uitkleden en werden naar een andere kamer gebracht voor verhoor. Het Israëlische leger leek geobsedeerd door de schoolregels: in de rij staan, zitten, mond houden.
Een soldaat zei dat we op de grond moesten zitten, terwijl hij op een stoel zat en ons op een vreemde en angstaanjagende manier aankeek. Hij opende zijn energiedrankje en dronk het in één teug leeg. Daarna at hij zijn snacks op. Ik had waanzinnige dorst en honger. Dat hadden we allemaal.
Ze dwongen ons het huis te verlaten in de kou en het donker – zonder onze telefoons, zonder licht, zonder zelfs maar te weten waar we heen moesten. We hadden geen kleren bij ons. We hadden geen idee of ons huis verwoest zou worden nadat we vertrokken.

Ik was doodsbang. Ik zag niets anders dan een agressieve militaire hond. Ik probeerde langs de rand van het pad te lopen om hem te ontwijken, maar een soldaat schreeuwde en zwaaide met zijn geweer en dreigde te schieten als ik niet opschoot. Ik rende wanhopig weg, wanhopig om er levend uit te komen.
Mijn grootmoeder, geboren slechts enkele maanden na de Nakba en nu in een rolstoel, viel toen een explosie in de buurt haar stoel deed schudden. Na een lange en vermoeiende wandeling, met de sterren als enige licht, bereikten we het Al-Shifa Ziekenhuis om de nacht door te brengen. We gingen een willekeurige kamer binnen en ik strekte me uit op de vuile vloer – hongerig, dorstig, uitgeput – niet in staat te geloven dat ik nog leefde.
Ik sliep niet.
De stemmen van de gewonden en de patiënten die schreeuwden van de pijn waren angstaanjagend. Ik huilde in stilte zoals ik nog nooit eerder had gehuild. Mijn leven werd me niet afgenomen, maar mijn waardigheid wel.

Genormaliseerde brutaliteit
Na 20 maanden kan ik me niet meer voorstellen wat de toekomst voor me in petto heeft. Soms wens ik zelfs dat er helemaal geen toekomst meer is.
De Israëlische onderdrukkingsstructuur beheerst ons niet alleen. Ze ontneemt ons onze menselijkheid en maakt ons tot objecten van medelijden of vernedering. Israëlische soldaten hebben talloze foto’s gedeeld waarop ze Palestijnse huizen en persoonlijke bezittingen vernielden, of waarop ze Palestijnse gevangenen naakt lieten zien, bijeengedreven als vee.
Bij elke controlepost, in elke rij voor water of voedsel, in de constante ontkenning van basisbehoeften en veiligheid, ontstaat een sfeer waarin geweld tegen ons niet alleen wordt geaccepteerd, maar ook verwacht.
We worden neergezet als een bedreiging voor de staat en zijn bondgenoten, en zo wordt brutaliteit genormaliseerd.
Om te begrijpen wat er in Gaza gebeurt, moet je verder kijken dan de beelden van verwoesting en de architectuur eronder zien. Het is een architectuur die niet alleen is gebouwd uit het puin van huizen en infrastructuur, maar ook uit de dagelijkse rituelen van vernedering – het soort dat je leert niets te verwachten, nooit je hoofd boven een pot smakeloos eten of een kan vuil water te verheffen.
Het conditioneert je om lijden als routine te accepteren. Om jezelf uiteindelijk te zien zoals de wereld je ziet – als een last, of een bedreiging, of zoals de voormalige Israëlische minister van Defensie Yoav Gallant het noemde, “menselijke dieren”.
Dit is het soort geweld dat herschrijft wie we zijn. Het hervormt niet alleen hoe we leven, maar ook hoe we dromen, wat we van het leven verwachten, hoe we herinneren en zelfs hoe we rouwen.

Malak Hijazi is een schrijver afkomstig uit Gaza .

De schrijver Atef Abu Saif bezocht onlangs voor enkele dagen Nederland. Saif (1973), geboren in het vluchtelingenkamp Jabalya, is de auteur van vijf novellen en enkele oorlogsdagboeken. Hij werd geïnterviewd  in De Nieuwe Liefde in Amsterdam. Bestuurslid Lejo Siepe was daarbij aanwezig en sprak ook met de auteur.

Door Lejo Siepe

‘Palestijnen zijn verslaafd aan nieuws maar ook slachtoffer van hetzelfde nieuws. Veel Gazanen luisteren elk moment naar de BBC-radio maar ook naar de Arabische radiozenders in Egypte. Radio is onder Palestijnen heel populair”, vertelt de van oorsprong Gazaanse schrijver Atef Abu Said voor een volle zaal in De Nieuwe Liefde in Amsterdam. ‘Zelf zit ik in verschillende nieuws whats app groepen en delen het nieuws. Wij weten meer van wat er gaande is dan de vele internationale nieuwsagentschappen’.
Veel internationale journalisten die vanaf 7 oktober 2023 de oorlog in Gaza wilde verslaan, verlieten na twee weken het strijdgewoel. “Internationale persbureaus stonden niet in voor de veiligheid van hun collega’s. Veel journalisten vertrokken naar Amman en Bagdad’.
In 2015 publiceerde Saif zijn eerste oorlogsdagboek The Drone eats with me’ waarin hij de Israëlische invasie van 2014 beschrijft. Israël bestormde 51 dagen lang Gaza, doodde 2.145 Palestijnen (waarvan 578 kinderen) en verwondde nog eens 11.000 mensen. Zeventienduizend woningen werden vernield. “Vergeleken met nu een kleine gebeurtenis. Op dit moment vindt er door de IDF een ware verwoesting plaats en is er een genocide gaande’. Zijn vader stierf in 2024 op de vlucht. ‘Hij werd in 1950 geboren in een tentenkamp tijdens de bezetting en stierf tijdens deze oorlog ook in een tentenkamp in Gaza. Wij leven voortdurend in een oorlog. Wij weten niet wat vrede is’.
Hijzelf groeide op in Jabalya, het vluchtelingenkamp dat na de nakba van 1948 in het noorden van Gaza werd opgericht. Zijn familie woont er, al of niet op drift door de voortdurende bombardementen en beschietingen. ‘Voordat het Israëlische leger zich terugtrok uit de wijk Saftawi, bij het kamp Jabalya, bombardeerde zij het gebouw waarin mijn twee appartementen zich bevonden’. Het was niet het eerste huis dat hij verloor. ‘In december 2023 werd het huis waarin ik ben geboren door Israëlische soldaten verwoest’. Saif bouwde vanaf zijn 15e levensjaar een immense bibliotheek op bestaande uit persoonlijke boeken, manuscripten, schoolboeken en universiteitsboeken en zijn dagboeken uit zijn kindertijd en volwassen leven. Een kostbare collectie, niet zozeer in geld uitgedrukt maar in emotionele zin. Saif houdt van boeken en boeken houden van hem. De verzameling is hij kwijt. In het weekblad De Groene Amsterdammer schreef hij recent een aangrijpend artikel onder de noemer ‘Uitgewist verhalen’. ‘Het was altijd mijn droom om een openbare bibliotheek te openen in mijn geboorteplaats, het kamp Jabalya’.

Hij wijst op het feit dat er voor het derde achtereenvolgende jaar geen onderwijs wordt gegeven, een hele generatie groeit op zonder onderwijs. Kinderen gaan niet meer naar school. ‘En dan te bedenken dat Gaza de grootste exporteur in het hele Midden-Oosten was van leraren. Zij gaven les in Qatar, Oman, Algerije, noem maar op. Nu is inmiddels al 27 % ongeletterd, dat kwam niet eerder voor.’ In Raffah zag hij met eigen ogen hoe een vrouw haar zoon het alfabet leerde. ‘Zij tekende de letters in het zand’.

Hij studeerde zelf politieke en sociale wetenschap aan de Universiteit van Florence. In 2019 verhuisde hij vanuit Jabalya naar de Westbank om minister te worden van Cultuur onder de vlag van de Palestijnse Autoriteit.
Said verloor veel familieleden en vrienden tijdens de huidige oorlog. Op 7 oktober 2023 werd het Israëlische grondgebied rond de grens met Erez in de Gazastrook binnengevallen tijdens een verrassingsaanval door de Al Qassam Brigades van Hamas. Als reactie hierop zijn de inwoners van Gaza bijna drie jaar lang het slachtoffer geworden van een grootschalige genocide. Meer dan 56.000 burgers (vrouwen en kinderen) zijn inmiddels gedood, naar schatting een miljoen mensen zijn dakloos en ontheemd geraakt, tienduizenden gewond geraakt en een hele bevolking is getraumatiseerd. ‘En nu de honger en dorst. Weet je hoeveel een kop koffie kost tegenwoordig,’ vraagt hij de zaal met aanwezigen. ‘Zeventig dollar’.

Hij schrijft erover in zijn nieuwe oorlogsdagboek Don’t look left, a diary of genocide’, met een voorwoord van Pulitzerprijs winnaar Chris Hedges. ‘Er zijn enorme hoeveelheden bommen afgevuurd op Gaza, en nog steeds gaat het door’.
Een van de weinige stemmen uit Gaza die de westerse media heeft gehaald, is die van schrijver Atef Abu Saif. Zijn dagboekaantekeningen zijn gepubliceerd in onder meer in Amerikaanse kranten als The New York Times, de Washington Post, Le Monde en andere media. De volledige, onbewerkte dagboeken tonen de reis van een man die slechts enkele dagen voor 7 oktober als minister in Gaza aankwam en die periode, net als de meeste andere Palestijnen, beëindigde in een tent in een vluchtelingenkamp.

‘Als we ons begrip van wereldgebeurtenissen laten corrumperen en verdraaien door luie, meegaande journalistiek, zullen we ze nooit begrijpen, zelfs niet als ze zich in realtime, voor onze ogen, afspelen. Deze dagboeken bieden ons een zeldzame uitweg uit deze staat van onwetendheid’, staat te lezen in het voorwoord van Don’t look left.

Atef Abu Said woont tegenwoordig met zijn gezin in Milaan.

.

Op 18 mei trokken we met meer dan 100 duizend Nederlanders en 97 maatschappelijke organisaties een Rode Lijn dwars door Den Haag. Tégen de Israëlische genocide in Gaza en tégen de medeplichtigheid van de Nederlandse regering. Het was de grootste demonstratie in meer dan 20 jaar.

De boodschap aan de regering was niet te missen: grijp in! En schiet op, want er voltrekt zich onder onze ogen een genocide. De samenleving wil dat die stopt. En Nederland heeft de plicht daartoe alles in het werk te stellen. Actie!

Maar het kabinet heeft niet geluisterd en niet geleverd. Volgens de coalitiepartijen lag dat aan de PVV.
Die partij is nu weg en dus niet langer een excuus. Het is nu aan de VVD, NSC en BBB om te luisteren naar de meerderheid van de bevolking.

Want de situatie in Gaza is alleen maar verder verslechterd.
De bevolking wordt gebombardeerd, verdreven en welbewust uitgehongerd.
Het is onmenselijk.
Het is onverdraaglijk.
Hier willen we niet langer medeplichtig aan zijn.

Nederland moet nu in actie komen. En dat kán.
Door een handelsverbod met Israël in te stellen.
Door uit het EU-Israël Associatieverdrag te stappen.
Door alle militaire samenwerking en wapenhandel te beëindigen.
Door zich aan te sluiten bij de genocide-zaak van Zuid-Afrika tegen Israël.
Door eindelijk de staat Palestina te erkennen.

Daarom komen we zondag 15 juni terug om een rode lijn te trekken die zó massaal is en zó veel (inter)nationale aandacht trekt dat hij niet meer te negeren valt.

Sluit je aan en schrijf je in. En roep iedereen op hetzelfde te doen.

Praktische informatie
🕒 Wanneer: zondag 15 juni, vanaf 13:00
📍 Start: Den Haag, Malieveld
🔴 Kleding: Trek rode kleding aan om de rode lijn zichtbaar en krachtig te maken

Ik meld mij  hier  aan voor De Rode Lijn

Het juni nummer van de Jabalya nieuwsbrief is verschenen. Klik op het plaatje om de PDF te openen

Hieronder weer een verslag van Saadi Dabbour de ambtenaar van de gemeente Jabalya die in 2022 nog een bezoek bracht aan Groningen en al eerder rapporteerde over wat hij meemaakt  in Gaza.

Op 2 maart 2025 kondigde Israël aan dat de grensovergangen in de Gazastrook opnieuw zouden worden gesloten, dat er een blokkade zou worden ingesteld en dat de invoer van voedsel en internationale hulp in de Gazastrook zou worden geblokkeerd. Dat betekent dat de bevolking van de Gazastrook al 85 dagen lang onder een zware belegering leeft.

Medio maart 2025 hervatte het Israëlische leger het vuren. Sindsdien zijn er meer dan 5.000 mensen omgekomen en zijn hele steden ontheemd en geëvacueerd. De steden Rafah en Khan Yunis (zuidelijk Gazastrook) werden ontruimd, net als de steden Jabalya, en het kamp, ​​Beit Lahia en Beit Hanoun (noordelijk Gaza). Hierdoor heeft het Israëlische leger nu de controle over 75% van de Gazastrook en leeft het merendeel van de inwoners in krappe ruimtes waar het leven ongeschikt is; waar geen water, voedsel… etc. is.

Vandaag, 10 dagen geleden, heeft het Israëlische leger ons verzocht ons gebied in de noordelijke Gazastrook te evacueren. Ik kon vertrekken, maar mijn familie bleef nog twee dagen vastzitten, samen met de bewoners van het gebied die te laat waren om te vertrekken. We konden niets uit het huis meenemen vanwege de intensiteit van het vuren; deze keer is de zevende ontheemding.

Voor ons is ontheemding een zeer moeilijke en zware ervaring; je verlaat het huis met alleen je kleren aan. Je mag geen spullen meenemen. Je overleeft het gewoon en je gaat verre afstanden het onbekende in, op weg naar een veilige plek om jezelf te beschermen tegen de raketten en artillerie van de bezettingsmacht, die met al haar macht de regio bombardeert, zonder zorgen te maken over de aanwezigheid van kinderen, ouderen of vrouwen. Je probeert opnieuw een leven te beginnen met niets en alleen om te proberen te overleven.

De leefomstandigheden zijn zeer zwaar: er is geen eten in de Gazastrook. We beperken onze maaltijden tot slechts twee maaltijden per dag en soms krijgen we maar één maaltijd per dag, omdat er vanwege de belegering door het Israëlische leger geen voedsel meer beschikbaar is.

Al meer dan twee weken malen we linzen en pasta en kneden we er opnieuw brood mee. Ook deze producten beginnen van de markt te verdwijnen. De voedselcrisis is aanzienlijk verergerd; We staan ​​nu op de rand van de hongersnood. De groepen die het zwaarst getroffen worden door de belegering en de hongersnood, zijn kinderen en ouderen.

Algemene situatie: We staan ​​aan de vooravond van een grote hongersnood die ongeveer 2 miljoen mensen treft die in een klein geografisch gebied wonen. Zij lijden dagelijks onder de hardheid van het leven en de grote moeilijkheden die het met zich meebrengt, die niemand zich ooit had kunnen voorstellen. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de aanhoudende dood die dagelijks honderden Palestijnse mensenlevens eist in de Gazastrook. Degenen die niet sterven door de bezetting, sterven mogelijk wel van de honger.

Saadi Dabbour

Een filmpje met een overzicht van recente gebeurtenissen in Gaza

Ter gelegenheid van de 77e verjaardag van de Nakba hield Noura Erakat, mederedacteur van Jadaliyya, een toespraak voor de VN. Tijdens haar toespraak benadrukte Erakat de tekortkomingen van het internationaal recht bij het stoppen van de aanhoudende genocide van Israël op de Palestijnse bevolking in Gaza. kijk hieronder de toespraak

Ondersecretaris-generaal voor Humanitaire Zaken Tom Fletcher heeft de leden van de Veiligheidsraad op 13 mei gevraagd “even na te denken over welke maatregelen we toekomstige generaties zullen voorschrijven om een ​​einde te maken aan de wreedheden van de 21e eeuw waarvan we dagelijks getuige zijn in Gaza.”

Fletcher, die de Raad informeerde over de humanitaire situatie in de Palestijnse enclave, zei: “Israël legt opzettelijk en schaamteloos onmenselijke omstandigheden op aan burgers in het bezette Palestijnse gebied. Al meer dan tien weken is er niets Gaza binnengekomen. Geen voedsel, medicijnen, water of tenten. Honderdduizenden Palestijnen zijn opnieuw gedwongen ontheemd en opgesloten in steeds kleiner wordende ruimtes, aangezien 70 procent van het grondgebied van Gaza zich ofwel binnen Israëlische gemilitariseerde zones bevindt of onder ontheemdingsbevel staat.”

De humanitaire functionaris zei dat Israël humanitaire hulpverleners de toegang ontzegt, “waarmee het doel van de ontvolking van Gaza boven het leven van burgers wordt gesteld.”

Hij zei: “We hebben nu levensreddende middelen klaarstaan ​​aan de grenzen. We kunnen honderdduizenden overlevenden redden. We beschikken over strenge mechanismen om ervoor te zorgen dat onze hulp bij burgers terechtkomt, en niet bij Hamas.” Maar

Hij vroeg de leden van de Raad: “Wat voor bewijs hebben jullie nu nog meer nodig? Zullen jullie daadkrachtig optreden om genocide te voorkomen en de naleving van het internationaal humanitair recht te waarborgen? Of zeggen jullie in plaats daarvan dat we alles hebben gedaan wat we konden?”

kijk hieronder de hele toespraak

Morgen op 15 mei wordt de Nakba herdacht. De verdrijving van ruim 700.000 Palestijnen in 1948 waardoor de staat Israel kon worden opgericht.  Voor de Palestijnen een catastrofe die na 77 jaar nog steeds doorgaat. In Groningen is morgenavond de herdenking op het broerplein  om 19.00 uur.

Lees ook het achtergrond artikel van BDS Nederland

Kabinet-Schoof: als jullie geen rode lijn trekken, dan doen wij het 

Op 18 mei vormen organisaties als Oxfam Novib, Amnesty International NL, Plant een Olijfboom, PAX, Palestijnse Gemeenschap in Nederland en veel meer* samen een menselijke ketting in Den Haag. Wij sluiten ons aan bij de ketting en nodigen jullie ook uit mee te doen. Samen trekken we die rode lijn en eisen dat Nederlandse regering ons niet medeplichtig maakt aan Israëls oorlogsmisdaden. Sluit aan bij onze menselijke ketting, meld je aan via deze link en roep vrienden en familie op om ook mee te doen.

Waarom deze actie?
Het kabinet-Schoof zakt ver door een morele én juridische ondergrens. Ondanks Israëls voortdurende schendingen van het oorlogsrecht, trekt onze regering geen rode lijn en weigert deze actie te ondernemen om straffeloosheid en medeplichtigheid te stoppen. Daarmee negeert de regering ook de oproep van een grote meerderheid van Nederlanders. Dat accepteren we niet!
Al 1,5 jaar wordt Gaza blootgesteld aan extreem geweld dat heeft geleid tot meer dan 50.000 doden, talloze gewonden en ontheemden, en de vernietiging van scholen, ziekenhuizen en andere vitale infrastructuur. Israël negeert uitspraken van het Internationaal Gerechtshof, arrestatiebevelen van het Strafhof en urgente oproepen van de VN en hulporganisaties.
En Nederland, gastland van het Internationaal Strafhof en het Internationaal Gerechtshof, stelt nog steeds geen duidelijke grenzen aan Israëls schendingen van het oorlogsrecht in Gaza. Premier Schoof gaf zelfs aan dat er voor hem geen rode lijn is waarop Nederland actie gaat ondernemen. Daarom is het nu tijd om de handen ineen te slaan!
Op 18 mei eisen wij een regering die staat voor mensenrechten en luistert naar de luide oproep van de meerderheid. Een regering die actie onderneemt wanneer internationaal recht wordt geschonden. Kom ook in actie, trek de rode lijn en eis geen Nederlandse medeplichtigheid aan Israëls oorlogsmisdaden.

We hebben zo veel mogelijk mensen nodig om een duidelijke rode lijn te trekken, doe mee! 

Ik meld mij aan voor De Rode Lijn

Praktische informatie
Wat: Gezamenlijk een menselijke ketting vormen in Den Haag
Datum & tijd: zondag 18 mei, 13.00 uur
Plaats: Malieveld Den Haag
Belangrijk: Doe rode kleding aan
Wat neem je mee: water, zonnebrand, zonnebril, snacks en eventueel hoofdbedekking tegen de zon
Is lang lopen geen optie? Dan kun je bij het Vredespaleis eerder stoppen.

Deelnemende organisaties

ActionAid, Ambtenaren en de grondwet, Amnesty International, Amsterdam for Gaza, Apostolisch Genootschap, Artsen voor Gaza, Artsen zonder Grenzen, BDS Nederland, CARE Nederland, Christelijk Collectief, De Goede Zaak, De Nieuwe Vredesbeweging, DENK Jong, Docenten voor Palestina, Dolle Mina’s, Een Ander Joods Geluid, Erev Rav, Extinction Rebellion, FNV, Fossielvrij Nederland, Free Press Unlimited, Gate48, Greenpeace, Het Actiefonds, Hivos, Humanistisch Verbond, Kairos-Sabeel, Meldpunt Islamofobie, Milieudefensie, New Neighbours Utrecht, Oxfam Novib, Oy Vey, Pakhuis de Zwijger, Palestijnse Gemeenschap In Nederland, PAX, Peace SOS, Plant een Olijfboom, Platform Stop Racisme, Platform Vrouwen & Duurzame Vrede, Rotterdam Palestina Coalitie, S.P.E.A.K., Samenwerkingsverband Islamitische Organisaties Regio Haaglanden (SIORH), Save the Children, Schone Kleren Campagne, SOMO, Stichting Kifaia, Stichting Vluchteling, Terre des Hommes, The Rights Forum, Transnational Institute, Vrienden van Tent of Nations, War Child, We Are Changemakers, WO=MEN.