Auteur: pieter

Vorige week waren David Griethuysen van Het Houten Huis en Lars Adrian namens de Groningse theatergezelschappen in Gaza op uitnodiging van Theatre Day Productions. Het doel van deze reis was kennismaken met het theaterleven in Gaza en kijken hoe de Groningse gezelschappen samen met TDP kunnen bijdragen aan de ontwikkeling ervan. Samen met Lars gaf hij een aantal workshops

”De drive van de mensen hier is immens. gepassioneerd, betrokken en toegewijd. valt veel van te leren en waanzinnig interessant om een week onderdeel van uit te maken’‘, aldus David

De onderstaande infografic laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Alle cijfers bijgewerkt tot afgelopen vrijdag. Ook op die dag vielen weer slachtoffers namelijk in totaal 72 waarvan 24 kinderen, 2 vrouwen, 2 journalisten en een hulpverlener. Na 66 vrijdagen demonstreren sinds maart vorig jaar is het aantal doden gestegen tot 207 en bedraagt het aantal gewonden 17318. Een trieste balans

De Palestijns-Israelische dichteres Dareen Tatour, die eerder dit jaar de Novib Pen award kreeg uitgereikt voor haar strijd voor de vrijheid van expressie, is opnieuw aangeklaagd door het Israelische openbaar ministerie en kan ondanks een eerdere vrijspraak opnieuw  worden aangeklaagd voor het schrijven van het gedicht Resist my people, Resist them dat kritisch is over de behandeling van Palestijnen in de bezette gebieden. Zij is een petitie begonnen om steun te vragen in de strijd voor de vrijheid van expressie en roept iedereen op om de petitie te tekenen

Verklaring Dareen Tatour

Ik ben de Palestijnse dichter Dareen Tatour uit Reineh bij de stad Nazareth. Ik richt mij tot  u allen, want ik word opnieuw geconfronteerd met politieke vervolging door de staat Israël voor het schrijven en publiceren van mijn gedichten. Tussen oktober 2015 en september 2018 heeft een Israëlisch gerecht me aangeklaagd wegens ‘ophitsing van geweld’ vanwege een gedicht “Resist my people, Resist them” en uiteindelijk veroordeeld tot vijf maanden gevangenisstraf en drie jaar huisarrest. Het gedicht gaat over de misdaden tegen Palestijnen als gevolg van de bezetting. De bedoeling van het proces was om mijn stem als persoon en als dichter tot zwijgen te brengen. Toch bracht het niet alleen mezelf, maar ook de vrijheid van meningsuiting in het algemeen in gevaar. Ongeacht de zware gevangenschap bleef ik schrijven en publiceren. Op 16 mei 2019 sprak de rechtbank van het district Nazareth mij vrij van alle beschuldigingen maar op 1 juli 2019 kwam er een uitspraak van het Hooggerechtshof, waarin werd verklaard dat het Openbaar Ministerie besloten heeft om in beroep te gaan tegen de vrijspraak van 16 mei. Opnieuw wil de staat Israël mijn recht op artistieke expressie ondermijnen. Mijn advocaat moet uiterlijk op 22 juli een 2019 een verweerschrift indienen. Als wij het hooggerechtshof niet kunnen overtuigen dat het beroep van het Openbaar ministerie ongegrond is, zal mijn hele zaak worden heropend en zal ik opnieuw beschuldigd worden.

Daarom heb ik uw steun nodig. Ik verzoek u vriendelijk om de petitie te ondertekenen als een teken van  maatschappelijk verzet tegen onderdrukking en zwijgen. Laat het niet gebeuren dat de Staat Israël opnieuw de misdaad begaat om niet alleen mijzelf, maar ook Palestijnse stemmen en verhalen in het algemeen strafbaar te stellen. Ik ben me ervan bewust dat zelfs duizenden handtekeningen geen invloed zullen hebben op de Israëlische rechterlijke macht van het hooggerechtshof, noch op het beleid van de staat Israël om kritische stemmen door middel van intimidatie het zwijgen op te leggen.Toch belichaamt deze petitie een uniforme stem die hardop roept:
Wij zijn samen en we zullen niet zwijgen. We beschermen kunst, poëzie en vrijheid van meningsuiting. Ik weet dat ik niet de enige ben in deze strijd. Ik zal niet opgeven omdat ik weet dat het een collectieve strijd is om onze basisrechten te beschermen. Ondanks de ontberingen om een ​​nieuw proces te ondergaan, zal ik doorgaan met mijn strijd voor vrijheid van meningsuiting en met name artistieke expressie. Deze rechtszaak is niet alleen mijn persoonlijke beproeving. Het is de strijd van elke kunstenaar, dichter, schrijver en mens.

teken hier de petitie

lees hier het gedicht Resist my people (engelse vertaling)

meer gedichten op de site van Dareen tatour

lees ook het verslag van haar bezoek aan Groningen eerder dit jaar

Het vonnis tegen de Palestijnse dichteres Dareen Tatour die in Januari in Groningen op bezoek was (zie dit bericht),  is onverwachts door het gerechtshof vernietigd. lees het bericht van Abu Pessoptimist

Demonstratie vandaag van Gush Shalom naar aanleiding van bloedbad in Gaza een jaar geleden

Een jaar geleden, toen de ziekenhuizen in Gaza overliepen van gewonde demonstranten, vierden de massa’s in Tel Aviv de Eurovisie overwinning van Netta Barzilai. Dit jaar nemen we niet deel aan deze absurde en cynische voorstelling. We weigeren mee te doen aan “business as usual”, terwijl op minder dan 100 km afstand miljoenen mensen aan beide kanten van het hek de prijs van onze apathie betalen. Op 14 mei, na een jaar nadat 64 demonstranten tijdens de Grote Mars van Terugkeer protesten in Gaza zijn doodgeschoten, gaan we de straat op om een einde te maken aan de blokkade van Gaza en een betere toekomst voor ons allemaal.
De gevolgen van de gebeurtenissen van het afgelopen jaar zijn verwoestend: meer dan 250 Palestijnen zijn dood en tienduizenden gewond, de hele regio wordt voortdurend bedreigd door escalatie en inwoners van Zuid-Israël worden regelmatig aangevallen. De dringende behoefte aan een moedige beslissing is duidelijk – we moeten een einde maken aan de cyclus van geweld. Sporadische ‘hulpinspanningen’ zijn geen oplossing. Een waardig leven voor alle mensen in de regio is niet optioneel – het is een eis die niet kan worden genegeerd.
De nieuwe regering van Israël moet haar beleid ten aanzien van Gaza veranderen. Het moet zijn verantwoordelijkheid en verplichtingen tegenover de burgerbevolking erkennen, de blokkade opheffen en de rechten van de bevolking van Gaza respecteren: vrijheid van verkeer, vrijheid van beroep, het recht om te protesteren, het recht op gezondheid en vooral het recht op leven in waardigheid.
De afgezaagde bewering dat de Grote Mars van Terugkeer protesten een door Hamas geïnitieerde dreiging is, ontkent het democratische karakter van de demonstraties en de grotere context waarin zij plaatsvinden: de voortdurende Israëlische blokkade en de daaropvolgende humanitaire crisis, binnen een geschiedenis van meer dan vijftig jaar van militaire bezetting en meer dan zeventig jaar van verplaatsing en ballingschap.
De crisis in Gaza en de prijs die de burgers van Zuid-Israël betalen, zijn noch door het lot noch door een natuurlijk verschijnsel veroorzaakt. Het is tijd om de blokkade van Gaza te beëindigen. Het is tijd om de hoop terug te brengen dat een rechtvaardige oplossing kan en moet worden bereikt – voor ons allen.

We zullen elkaar ontmoeten op het HaBima-plein om 19.00 uur en dan zullen we samen naar Meir Garden marcheren, waar activisten uit Gaza en het zuiden zullen spreken.

oorspronkelijk bericht

lezing NRC columniste Carolien Roelants

Journalist Carolien Roelants is op uitnodiging van Groningen-Jabalya naar Groningen gekomen. Zij is jarenlang Midden-Oosten redacteur geweest bij NRC en schrijft wekelijks in een column over de ontwikkelingen in die regio. Voor een publiek van ruim veertig geïnteresseerden gaf zij een analyse van het politiek krachtenveld dat de situatie in Gaza bepaalt.

Zij begon met te schetsen dat Gaza zich niet economisch ontwikkelt, maar juist het tegenovergestelde – ontontwikkelt. Vijf jaar geleden was de situatie beter dan nu; een rapport van de VN voorspelde een aantal jaar geleden dat de Gazastrook in 2020 onbewoonbaar zal zijn. De wereldgemeenschap houdt via de UNWRA de bevolking in leven, maar doet niets aan de economische blokkade. De belangrijkste oorzaak van de achteruitgang is de economische blokkade en de drie oorlogen met Israël die in de afgelopen tien jaar hebben plaatsgevonden. Maar dit is niet het enige: ook het conflict tussen Fatah en Hamas, en het autoritaire bewind van Hamas zijn debet aan de economische ineenstorting. Hamas stelt de strijd tegen Israël boven de belangen van de bevolking. In 2007 stelde Israël de blokkade in; Hamas reageerde met raketaanvallen zonder de voorspelbare Israëlische repressie in acht te nemen. Israël heeft twee doelen met de blokkade. De eerste is de invoer van wapens tegenhouden en ten tweede het uitlokken van een opstand van de bevolking tegen Hamas. Wat in beide gevallen niet werkt.

Cijfers en gegevens
De werkeloosheid is in 2018 52% (was in 2014 44%). Maar de jeugdwerkeloosheid is 70% en die onder vrouwen 78%. Bijna 2 miljoen mensen leven op een oppervlak van een derde van de Flevopolder. Maar liefst 53% leeft onder de armoedegrens van € 4,- per dag. Van de bevolking heeft 79% een vorm van hulp nodig. Maar op die hulp is recent bezuinigd. President Trump heeft de hele bijdrage van de VS aan de UNWRA geschrapt en deze is maar ten dele overgenomen door EU en Arabische landen. Trump heeft trouwens ook alle steun aan de Palestijnse Autoriteit geschrapt omdat die niet bereid is zich te schikken naar zijn wensen. Van het water is 96% ongeschikt voor consumptie. Schoon water is dus duur; het kost € 9,30 per m3 (in Nederland is dat € 1,-). Dat kost gezinnen een derde van hun inkomen. Er was 4 uur per dag stroom beschikbaar. Ook President Abbas speelt daarin rol. Over de rug van de bevolking in Gaza probeert hij Hamas te onderwerpen door alle betalingen (voor salarissen; voor medicijnen; voor de levering van elektriciteit uit Israël) af te knijpen. Maar de stroomvoorziening is nu verbeterd tot 9 à 11 uur stroom per dag vanwege een informele deal via Qatar. Qatar betaalt Israël voor leveranties, hoewel dat tegen het zere been van Abbas is.

Vluchtelingen
De VS en Israël willen geen UNWRA meer omdat die in hun ogen het vluchtelingenprobleem in stand houdt. Er zijn nu 5,4 miljoen Palestijnen die onder de UNWRA vallen. Zonder vluchtelingen zou het probleem volgens hen opgelost zijn. Israël noemt ze fictieve vluchtelingen. In hun ogen zou de terugkeer de Joodse staat vernietigen.

Plan van de eeuw
Dat is zoals president Trump zijn vredesplan noemt dat waarschijnlijk in juni onthuld zal worden, maar waarvan al veel bekend is. Het “schaft de vluchtelingen af”. De buurlanden krijgen miljarden dollars en in ruil daarvoor krijgen vluchtelingen het staatsburgerschap van dat land aangeboden. Dit geldt ook voor de Palestijnen in het bezette gebied; de Palestijnen krijgen dan een soort autonomie rond de Israëlische nederzettingen. De twee-staten oplossing heeft gefaald en is defintief van de baan. Voor de VS is hiermee het probleem opgelost.

Grote mars van de terugkeer
De abominabele situatie in de Gazastrook stimuleert de protestbereidheid van de bevolking. De uitzichtloosheid voor de jeugd, meer dan 50% van de bevolking, maakt dat zij niets meer te verliezen hebben. Inspirator is journalist en dichter Ahmad Abu Artemah. Via facebook lanceerde hij op 7 januari 2018 de geweldloze mars naar de grens om de aandacht van de wereld te vestigen op het recht op terugkeer. “Onze enige keus is te kloppen op de deuren van de gevangenis”. Ook nu na één jaar de situatie nog meer verslechterd is, blijft hij oproepen om door te gaan. Volgens Israël is het een complot van Hamas, maar volgens Carolien Roelants is het een burgerinitiatief dat door alle organisaties (incl. Fatah en Hamas) wordt gesteund. De eerste dag vielen er 14 doden en 1400 gewonden, meer dan de helft door scherpe munitie. De bloedigste dag was 14 mei 2018: 48 doden en meer dan 1350 gewonden. Op die dag probeerden jongeren het hek te bestormen en lieten zij brandende vliegers en ballonnen op. De VN stelde een onderzoekscommissie in die concludeerde dat Israëlische militairen mogelijk schuldig zijn aan oorlogsmisdaden.  Ook na het uitkomen van het rapport gaan de wekelijkse demonstraties door met opnieuw tientallen doden. Nadat tweemaal raketten waren afgeschoten o.a. op Tel Aviv is er een informeel bestand tussen Israël en Hamas van kracht; beiden hadden geen belang bij escalatie tot een nieuwe oorlog. Het geweld bij de demonstraties sinds 30 maart is geringer van omvang omdat mensen van Hamas jongeren die brandende vliegers willen oplaten tegen houden.
Hamas ligt zelf ook onder druk: Er waren onlangs protesten tegen Hamas. Onder het motto “Wij willen leven” gingen honderden jongeren de straat op vanwege de hogere prijzen van levensonderhoud. Deze protesten zijn met harde hand door Hamas onderdrukt.

Hoe verder?
Afspraken op basis van het informele bestand tussen Israel en Hamas zijn:
– uitbreiding visserijzone tot 15 mijl;
– meer grensovergangen geopend;
– verhoging van het aantal goederen dat mag worden ingevoerd;
– Qatar blijft financiële steun geven;

Ook is overeengekomen dat er verder wordt gepraat. Abbas ziet dit als een samenzwering tegen de Palestijnse Autoriteit waarbij wordt gepoogd om de Gazastrook los te weken van de Westbank. Veel zal ook afhangen van de nieuwe coalitie in Israël. Gaan zij verder op basis van dit bestand of wordt het een optreden als houwdegen?
In de discussie kwamen vele vragen aan de orde: informatief, over de belangen van verschillende spelers rond het conflict, kansen op verandering, humanitaire situatie. Het vergt te veel ruimte om weer te geven. Alleen m.b.t. de vraag naar het perspectief van een oplossing geef ik nog het antwoord van mevrouw Roelants weer: ”De twee statenoplossing is van tafel. Het wordt of één staat met democratische rechten voor iedereen, of de huidige situatie blijft gehandhaafd: één staat zonder rechten voor een groot deel van de bevolking” .

Bert Giskes

The Rights Forum is een petitie gestart gericht aan de nederlandse regering met de eis dat zij zich uitspreekt over het geweld tegen demonstranten aan de grens tussen Gaza en Israel. In het jaar dat deze protesten nu duren, zijn  al meer dan 250 mensen gedood en zijn maar liefst ruim 29.000 mensen gewond geraakt waarvan velen zeer ernstig ( zie voor cijfers het plaatje hieronder)

De nederlandse regering reageerde bij monde van minister Blok met woorden als zorgelijk en uiterst tragisch maar concrete stappen worden niet aangekondigd.  zie de brief hierover aan de kamer. Ook een veroordeling kan er niet af. Sterker nog volgens Blok moet Israel zelf maar onderzoek doen naar het geweld. Dat heeft Israel nog nooit gedaan en ook nu heeft zij duidelijk gemaakt dat niet te gaan doen. Maar daar kan het niet bij blijven. Vandaar de petitie

teken op de site van The Rights Forum   

zie overzicht van slachtoffers en andere schade van een jaar protesteren aan de grens

In bijna alle gevallen vindt de VN-onderzoekscommissie het gebruik van scherpe munitie door het Israëlische leger tegen demonstranten in strijd met de wet en beveelt passende maatregelen aan

Al Mezan verwelkomt het korte rapport van de VN-onderzoekscommissie over de protesten in 2018 in bezet Palestijnse gebied. De commissie onderzocht het gebruik van geweld tijdens de eerste negen maanden van het breed gedragen, door basis(grassroots) organisaties geïnitieerde protest dat op 30 maart 2018 begon. Het rapport concludeerde dat wellicht met uitzondering van twee incidenten “de commissie gegronde reden heeft om te geloven dat in alle andere gevallen het schieten met scherp door Israëlische veiligheidstroepen tegen demonstranten onwettig was”. Al Mezan’s onderzoek en documentatie van de aan de gang zijnde protesten ondersteunen deze conclusie, die is gebaseerd op het feit dat “de demonstraties een civiel karakter hadden […] en geen gevecht of een militaire campagne vormden”.

Het rapport bevestigt dat het wettelijke kader dat van toepassing is op het optreden tegen de protesten dat van wetshandhaving is, en plaatst dit in het kader van de internationale mensenrechtenwetgeving, die Al Mezan en zijn partners gebruikten in hun argumenten voor een rechtelijke uitspraak tegen het gebruik van geweld door Israël bij de Hoge Gerechtshof. Het besluit van het Hof om het verzoekschrift af te wijzen, samen met het falen van het nationale rechtssysteem om verantwoording af te leggen en voor rechtvaardigheid te zorgen, zorgt er voor dat het onwettige gebruik van geweld door het Israëlische leger voortgaat tot op het moment van publicatie.

Sinds 30 maart 2018 heeft Al Mezan gedocumenteerd dat 190 Palestijnen zijn gedood bij de protesten, waaronder 40 kinderen, twee journalisten, drie paramedici en acht personen met een handicap – groepen die volgens het internationale recht bescherming behoeven, zoals door de Commissie is bevestigd. Nog eens 14.673 personen zijn gewond, waaronder 3.128 kinderen, 148 journalisten en 171 paramedici. Van de gewonden werden 7.750 geraakt door schieten met scherp, waaronder 1.433 kinderen.

De Commissie concludeerde met klem dat kinderen, journalisten, gezondheidswerkers en personen met een handicap allemaal opzettelijk werden neergeschoten, ondanks dat ze zichtbaar waren als groepen die bescherming behoeven.

In het kader van de langdurige blokkade die in Gaza tot een humanitaire catastrofe heeft geleid wat de aanleiding was dat tienduizenden demonstranten ertoe gebracht werden de Grote Mars van de Terugkeer te beginnen, onderkende de Commissie aanzienlijke belemmeringen bij de toegang tot het recht op gezondheid – voor gewonde demonstranten zowel wat betreft toegang tot het verkrijgen van passende zorg in Gaza als om te worden overgebracht naar ziekenhuizen buiten Gaza wanneer zorg niet beschikbaar is in het lokale systeem.

Al Mezan’s langdurige betrokkenheid bij het Israëlische rechtssysteem toont aan dat het systeem duidelijk niet bereid is om te voorzien in eerlijk strafrechtelijk onderzoek en verantwoording, het geval van de protesten inbegrepen. Wijzend op het consequente tekortschieten van het systeem in dit opzicht, doet de Commissie een aantal praktische aanbevelingen, waaronder een oproep aan de staten die partij zijn bij de Verdragen van Genève en / of het Statuut van Rome om hun plicht te doen door hun rechtsmacht uit te oefenen en personen te arresteren die beschuldigd zijn van, of die opdracht hebben gegeven tot de internationale misdaden beschreven in het […] rapport. ”

In het kader van Al Mezan’s samenwerking met het Internationaal Strafhof als de wettelijke vertegenwoordiger van slachtoffers, overlevenden en hun families, neemt Al Mezan sterk nota van de analyse van de Commissie dat de schendingen van het internationaal recht waarnaar in het rapport wordt verwezen mogelijk oorlogsmisdaden of misdaden tegen de menselijkheid zijn en herinnert eraan dat zonder de schuldigen aansprakelijk te stellen de schendingen naar verwachting zullen voortduren.

Het volledige rapport van de Commissie is hier te downloaden.

Engelse tekst van dit bericht op site Al Mezan 

De documentaire Gaza geregisseerd door Gary Keane en Andrew McConnell won de Premios Goya Award, in de categorie voor Beste korte documentaire afgelopen zondag tijdens de uitreiking van Goya Awards in Spanje.

De documentaire toont het dagelijkse leven van de Palestijnen in de belegerde Gazastrook. De documentaire is opgenomen in 2014 en 2015. McConnell en Keane concentreerden zich vooral op onderwerpen die te maken hebben met de zee, waaronder een familie van vissers en een 14-jarige jongen uit een vluchtelingenkamp die veel van zijn tijd rond het water doorbrengt.

Keane:  “We wilden een groep mensen nemen en hun verhaal vertellen. Het verhaal komt van hen. Het komt niet van ons ”

Gaza wordt de “grootste open gevangenis” genoemd, omdat niemand zich zelfs kan voorstellen hoe het eruit zou zien zonder een blokkade.

McConnell, een fotojournalist, bezocht Gaza voor het eerst in 2010 en vanaf 2012 werkte hij samen met documentairemaker Keane aan de film.

“We zagen normale mensen met gezinnen die probeerden te leven, probeerden hun families te voeden, proberen een schijn van normaliteit te behouden,” voegde Keane eraan toe.

McConnell legde uit: “Het hart van deze film is hoe het is om in deze buitengewone strook land te leven. Gaza is ongelooflijk levendig, kleurrijk en luidruchtig. Het is een van de meest unieke plaatsen waar ik ooit ben geweest. ‘

De Goya Awards, die werden ingesteld in 1987, zijn Spanje’s belangrijkste nationale jaarlijkse filmprijzen en worden uitgereikt aan de beste specialisten in zowel artistieke als creatieve disciplines.

bron: Palestinechronicle

zie hieronder de trailer

Dareen Tatour is een Israëlische van Palestijnse komaf en dichteres en activiste. Zij is in Nederland om de Oxfam Novib PEN Award in ontvangst te nemen. Zij krijgt de prijs vanwege haar strijd voor de Palestijnse zaak en het opkomen voor de vrijheid van meningsuiting. Op 23 januari was zij in Groningen op bezoek om haar verhaal te vertellen.

Dareen begint met te vertellen hoe blij ze is dat ze in Nederland in vrijheid kan rondlopen. Ze heeft drie jaar in de gevangenis gezeten. In Israël werd ze tot het laatste moment slecht behandeld. Daar werd ze als vijand behandeld , hier als mens en daar is ze dankbaar voor. Ze is eigenlijk computerprogrammeur, maar kreeg niet de kans om verder te studeren. In haar vrije tijd is ze dichteres. Haar eerste gedicht maakte ze toen ze 9 jaar was. Toen ze 17 was publiceerde ze voor het eerst. Ze maakt ook foto’s en films. En speelt gitaar.

4 Oktober 2015. Ze sliep. Het was half vier ’s-nachts. Tientallen soldaten drongen haar ouderlijk huis binnen, zonder vergunning, en arresteerden haar. Zelf was ze er van overtuigd dat ze niets gedaan had en zei tegen haar ouders: “het komt wel goed”. Ze memoreert dat het voor de soldaten ook een vervreemdende ervaring was. Ze kwamen om een terroriste gevangen te nemen en ze vonden een gitaar spelende kunstenares.
Ze moest eerst vier en een half uur lang in een koude cel vastgebonden op een ijzeren stoel wachten op haar ondervraging. Daarna werd ze 22 uur achter elkaar ondervraagd. Toen werd ze 21 dagen onder vreselijke omstandigheden in een kleine cel opgesloten. Ze mocht geen contact met de buitenwereld hebben. Ze kon geen schone kleren aantrekken. Ze wilde schrijven, maar dat mocht niet. Ze maakte toen de rits van haar gevangenisjasje kapot en schreef daarmee gedichten op de muren. Nog steeds werd haar niet verteld waarom zij gearresteerd was. Uiteindelijk kwamen ze met een gedicht van haar, een foto en een persbericht. Op 2 november werd zij officieel aangeklaagd.
Ze kwam in een gevangenis met alleen maar vrouwen die ook uit het verzet kwamen. Zij beschouwen zichzelf als politieke gevangenen. Israël noemt hen terroristen. Normaal is een cel 1,5 bij 1,25 m. Voor hen de helft – net de grootte van een bed in – en met acht tegelijk in een kamer. Geen contact met de buitenwereld; bijna geen bezoek. Als er bezoek was, dan achter glas met communicatie via een vieze telefoon die het niet doet. Ze vertelt over een mede gevangene, een moeder. Zij mocht haar kind op bezoek niet vasthouden. Elke dag is hetzelfde; per dag een korte tijd naar buiten in een ruimte zonder daglicht. Voor zieken is er geen medicatie. Er waren vrouwen met open wonden; die kregen geen verband. Zelf viel ze en brak haar voet. Het enige dat ze kreeg was paracetamol. Een van de ergste dingen vond zij dat in de gevangenis honden op hen werden losgelaten. Daar is zij bang voor. In de gevangenis zitten nu 2800 mensen vanwege hun vrijheid van meningsuiting.
Een politieman die Arabisch sprak – geen officiële vertaler – heeft haar gedicht onjuist vertaald. Op basis daarvan is zij veroordeeld. Zij had het geschreven naar aanleiding van de moord op drie Palestijnen door Joodse terroristen. Zij schrijft over het verzet van het volk, dat als terreur vertaald werd; ze schrijft over martelaren, vertaald als terroristen. Ze werd onder druk gezet om spijt te betuigen, maar dat heeft ze niet gedaan.

Vragen uit de zaal
Hoe kwam je Israël uit? Antw.: Het was niet makkelijk. Ze had een uitnodiging van Oxfam Novib en ging met een Joodse vriendin en een advocaat naar het vliegveld. Daar werden ze gescheiden en zij werd drie uur ondervraagd: een vreselijke ervaring waarbij ze vernederd werd. Ze werd bedreigd dat als ze kwaad zou spreken dat ze dan weer de gevangenis in zal gaan. Ze houdt daar rekening mee. Als ze terugkeert zal ze worden opgewacht door haar advocaat.
Hebben ze jou gebroken? Antw: Nee dat gebeurt niet! Ze is de gevangenis uit gekomen met 2 boeken vol gedichten.  Ze heeft een boek klaar. Dat is vertaald in het Hebreeuws en het Engels en zal worden uitgegeven. Ze weet dat wat ze doet gevaarlijk is, maar ze is niet bang meer. De behandeling zie zij en anderen krijgen wordt gebruikt als intimidatie. Het duurt waarschijnlijk nog 4 maanden voor het boek wordt gepubliceerd. Het is haar persoonlijke verhaal; ze wil niet voor anderen spreken om die niet in gevaar te brengen. Ze vraagt om hulp om het in het Nederlands te vertalen, wat ter plekke wordt toegezegd.
Is je familie niet bedreigd? En wordt jullie huis niet verwoest? Of is dat het verschil omdat je in Israël woont en niet op de Westoever? Antw: Ik heb alleen geschreven, dat is mijn plaats. Ik ben geen demonstrant en pleeg geen gewelddadig verzet. En natuurlijk lijden haar ouders er onder. Ook omdat zij in de gevangenis zit en advocaten zijn duur. Maar Israël is inderdaad anders dan de Westoever; huizen verwoesten kan hier nog niet. Wel is er discriminatie, apartheid. Er worden veel oproepen gedaan om de Arabieren aan te vallen of te doden. Die oproepen worden niet bestraft.
Ze is er dankbaar voor dat er wereldwijd voor haar veel steun is geweest. Maar er zijn er veel meer zoals zij. Die verdienen ook steun!
Ze sluit af met een oproep: ”Israël is erg gevoelig voor BDS. Dit is een belangrijke activiteit die jullie hier kunnen doen”, zegt ze