Auteur: pieter

Op 3 juli schoot Suleiman al-Ajoury, een 23-jarige met een universitair diploma, zichzelf in het hoofd. In zijn laatste Facebook-bericht op 3 juli schreef hij: “Dit is geen vergeefse poging. Dit is een poging tot redding. Klagen bij iemand anders dan God is een vernedering. ‘ Hij werd dood aangetroffen in zijn ouderlijk huis in de wijk Sheikh Zayed in Beit Lahia, ten noorden van Gaza-stad. De politie van Gaza zegt dat ze momenteel onderzoek doen. Zijn zelfmoord was slechts de meest prominente van een zorgwekkende stijging van het aantal zelfmoorden in de Gazastrook. Twee miljoen mensen zitten op elkaar gepakt in de Palestijnse kustenclave met weinig tot geen toegang tot de buitenwereld en een economie die op de rand van volledige instorting staat. De zelfmoord van al-Ajoury was inderdaad één van de drie die in minder dan 24 uur plaatsvond. Een 26-jarige man uit het vluchtelingenkamp Shati, Ayman al-Ghoul, stierf nadat hij zichzelf van een gebouw van vijf verdiepingen had gegooid. De 21-jarige Ibrahim Yassin stierf na een week in het ziekenhuis nadat hij zichzelf in hetzelfde kamp in brand had gestoken. Het aantal zou vier zijn geweest als een 18-jarig meisje uit Khan Younis, niet genoemd in nieuwsberichten, met succes een overdosis had genomen. Ze leefde in een gewelddadige gezinssituatie en probeerde een einde aan haar leven te maken.

Gaza staat sinds 2007 onder een strikte Israëlische blokkade en met een werkloosheid en armoedecijfers van meer dan 50 procent hebben jongeren niet veel hoop voor de toekomst. “Suleiman was een tiener toen de Israëlische oorlog tegen Gaza in 2008 uitbrak”, vertelde Muhammad Hammad,  een van al-Ajoury’s vrienden aan The Electronic Intifada. ‘Hij heeft de tweede Israëlische oorlog in 2012 en daarna de derde in 2014 meegemaakt. Hij wist niets van de buitenwereld door de Israëlische blokkade sinds 2007. Er zijn geen luchthavens en geen open grensovergangen in Gaza. Om het nog erger te maken, werd hij gearresteerd door de veiligheidstroepen van Hamas omdat hij vorig jaar één van de leidende activisten was achter de We Want to Live-protesten. ‘  De We Want To Live-demonstraties werden in maart 2019 georganiseerd. Het ging  voornamelijk om jongeren die betere levensomstandigheden eisten en werden door Hamas gezien als een bedreiging voor de autoriteiten. Zij stuurden veiligheidstroepen om demonstranten hardhandig te verdrijven.

Een alarmerend tempo

Al Mezan, een in Gaza gevestigde mensenrechtenorganisatie, zegt dat het aantal zelfmoorden in de Gazastrook met een alarmerend tempo toeneemt. Volgend de organisatie ligt de oorzaak zowel in de economische omstandigheden als in het beperkte vermogen van mensen om hun rechten uit te oefenen. “We hebben 17 zelfmoorden en honderden zelfmoordpogingen geregistreerd, voornamelijk onder jongeren”, zegt Samir Zaqout, adjunct-directeur van Al Mezan. “De moeilijke levensomstandigheden, extreme armoede, wanhoop en een gebrek aan vrijheid van meningsuiting waren allemaal factoren achter deze zelfmoorden”, vertelt hij aan The Electronic Intifada. Al Mezan heeft statistieken die een gestage en significante stijging van het aantal zelfmoorden en pogingen in de afgelopen vijf jaar documenteren, terwijl zelfmoord praktisch onbekend was in een gebied waar zelfmoord plegen in strijd is met zowel religieuze als traditionele opvattingen. In 2015 waren er volgens deze cijfers – die zijn samengesteld door de onderzoekseenheid van Al Mezan, maar nog niet zijn gepubliceerd – tien zelfmoorden en 553 zelfmoordpogingen. In 2016 waren er 16 zelfmoorden en 626 pogingen. In 2017 waren dat 23 en 566, in 2018 20 en 504 en in 2019 22 zelfmoorden en 133 pogingen.

De 29-jarige Mustafa probeerde in april zelfmoord te plegen. Hij weigerde verder te worden geïdentificeerd voor dit artikel. Hij was een professionele timmerman, bezat zijn eigen timmerwerkplaats en verdiende een behoorlijk inkomen. Hij begon als leerling van een timmerman toen hij net 14 was en begon zelfstandig te werken toen hij 19 was en zijn eigen atelier bouwde. Maar zijn werkplaats in de Shujaiyeh-buurt van Gaza-stad werd vernietigd tijdens de Israëlische militaire aanval op Gaza in 2014, en hij heeft tot nu toe nog geen compensatie ontvangen. Hij was daardoor gedwongen om los werk te accepteren op verschillende plaatsen. Soms werkte hij drie dagen per week; soms slechts één. “Ik had niet genoeg geld om mijn kinderen te voeden”, vertelde hij aan The Electronic Intifada. ‘Ik moest lenen om een ​​kleine werkplaats te openen. Helaas is het mislukt vanwege de moeilijke economische omstandigheden. Ik heb meer schulden. ‘ Zonder uitweg uit Gaza om nieuwe kansen te zoeken en geen einde in zicht van de economische crisis, begon Mustafa zelfmoordgedachten te krijgen. Het was, zei hij, niet zo verrassend. ‘We leven in een openluchtgevangenis. Het is geen plaats voor hoop. ‘ Met counseling en gezinsondersteuning voelt Mustafa zich nu sterker, maar velen zoals hij worstelen met mentale problemen.

Geen plaats voor ambitie

De jongere broer van Muhammad Khader, Samir, heeft in september vorig jaar een einde aan zijn leven gemaakt. Telkens wanneer hij hoort van een andere zelfmoord, denkt  Mohammed aan zijn broer. ‘Mijn broer was een ambitieuze tiener’, herinnerde Mohammed zich. ‘Hij behaalde een uitstekend gemiddelde op de middelbare school en een beurs om zijn studie in Algerije voort te zetten.’  Maar zijn hoop om naar het buitenland te reizen werd gedwarsboomd toen Israël hem in 2013 een vergunning weigerde om via Erez te vertrekken.  Doordat de Rafah-grensovergang ook werd gesloten o.a door acute onrust aan de Egyptische kant werd Samir uiteindelijk gedwongen in Gaza te blijven. Desalniettemin deed hij het academisch nog steeds goed en behaalde hij in 2015 een diploma bedrijfskunde. Banen waren echter niet te vinden. Hij probeerde het keer op keer, maar moest schoonmaakwerk doen om rond te komen. Zonder uitzicht werden alle dromen die hij had om te trouwen en een gezin te stichten, in de wacht gezet. Zijn humeur verslechterde. “Hij was op zoek naar hoop, maar verloor die uiteindelijk”, zei Mohammed. ‘Op een dag werden we wakker en vonden hem  dood  door een overdosis pillen.’

Hopeloosheid

Issam Younis, directeur van Al Mezan, zegt dat er een gevoel van hopeloosheid heerst onder jongeren in Gaza die direct verbonden is met de slechte economie. Die situatie is opgelegd door de Israëlische bezetting, wordt verergerd door de politieke verdeeldheid tussen Hamas en Fatah en daar komen nu ook de gevolgen bij van de COVID-19-pandemie.

‘Meer dan 60 procent van de mensen in Gaza is jonger dan 30 jaar. Ze zien geen hoop op een betere toekomst. Dit heeft velen van hen gedwongen te emigreren om kansen in het buitenland te zoeken, ”zei hij. “Onder degenen die blijven, heeft zelfmoord een serieus en ongekend niveau bereikt.”  Bovendien zijn de autoriteiten na de lock down ook zeer onvoorbereid om de kwestie van zelfmoord aan te pakken.

Volgens Rana Hadaib, die begin juli samen met de Internationale Commissie ter ondersteuning van de Palestijnse Rechten een onderzoek over zelfmoord in Gaza publiceerde, lijden meer dan 210.000 Palestijnen in Gaza aan ernstige of matige psychische problemen, waarvan een groot deel kan worden toegeschreven aan de wanhopige economische situatie in Gaza.

Volgens de in haar studie geciteerde statistieken kan meer dan 50 procent van de zelfmoorden worden toegeschreven aan stress als gevolg van zorgen over de economische situatie. De rest wordt toegeschreven aan een aantal factoren, waaronder familiegeschillen, afpersing en emotionele stoornissen.  “Ondanks de ernst van de situatie en de onderdrukking die de jongeren van Gaza ondervinden en in het licht van de aanhoudende zelfmoorden, is er geen nationale strategie om de crisis op te lossen”, vertelde Hadaib aan The Electronic Intifada. “Eind vorig jaar kondigde het ministerie van Volksgezondheid in samenwerking met andere instellingen een concept nationaal plan aan om zelfmoord te voorkomen. Toch is een dergelijk beleid ontoereikend in het licht van de economische en politieke factoren die een rol spelen bij de beslissing van mensen om zelfmoord te plegen. ”

Ola Mousa is een kunstenaar en schrijver uit Gaza.

bron: The electronic intifada

Deze beeldhouwer blaast met zijn werk de Palestijnse en Arabische geschiedenis nieuw leven in. Bassam al-Hajjar woont in Gaza stad. Hij begon met beeldhouwen toen hij nog maar 4 jaar oud was. Hij is al 30 jaar een professionele kunstenaar en heeft zo’n 500 sculpturen gemaakt. “Ik experimenteerde met papier en draad”, vertelde al-Hajjar aan The Electronic Intifada. “Ik heb mijn eerste aardewerk gedaan toen ik 14 was.” Al-Hajjar heeft deelgenomen aan tentoonstellingen op de bezette Westelijke Jordaanoever en Israël. Hij beeldhouwt alles, van Palestijnse pastorale taferelen, oude munten en historische veldslagen. Al-Hajjar’s werk toont ook de huidige belegering en militaire aanvallen van Israël in de Gazastrook.

Video door Mohammed Asad.

 

bron: the electronis intifada

Deze voetbalclub in Gaza City bestaat alleen uit jonge vrouwen. “Er is een groep getalenteerde jonge vrouwelijke voetballers die zeer sportief zijn, dus we besloten een team te vormen”, zegt coach Emad al-Ashi. Ongeveer twee dozijn vrouwelijke atleten sloten zich aan bij het team, dat oefent bij de YMCA in Gaza City. ‘Andere landen hebben voetbalcompetities voor meisjes.’
Hoewel de spelers steun krijgen van hun coach en families, zijn er niet veel vrouwelijke voetballers in Gaza. Dit maakt het onmogelijk om regelmatig tegen andere teams te spelen. “We speelden maar één wedstrijd in Gaza en het was goed. We hebben gewonnen, ”vertelde teamlid Rita Abu Rahma aan The Electronic Intifada. Israëls blokkade van Gaza maakt reizen erg moeilijk. Aya Bseiso, een andere speler, zegt dat het team graag in het buitenland wil strijden, al is het maar vlak over de grens. ‘Misschien zijn we te ambitieus’, zegt Bseiso. “We hoeven niet eens naar het buitenland te gaan, maar laat ons tenminste spelen op de Westelijke Jordaanoever of in Egypte.”
Vorig jaar weigerde Israël de in Gaza gevestigde Khadamat Rafah-voetbalclub toestemming om naar de bezette Westelijke Jordaanoever te reizen voor een Palestijnse cup-wedstrijd. De door de FIFA erkende competitie zou bepalen welk team Palestina zou vertegenwoordigen in de Aziatische Champions League.

Video door Ruwaida Amer en Sanad Ltefa.

bron: the electronis intifada 

De manifestatie is bedoeld om aandacht te vragen voor de schrijnende situatie in de Gazastrook en de andere Palestijnse gebieden. We roepen op tot het naleven van internationaal recht, het beschermen van de Palestijnse mensenrechten. Stop de annexatie van de Westbank! Palestinian lives Matter!

Programma

Er komen diverse sprekers o.a Saida Derrazi (Comite 21 maart), Osama (stichting Smood), Kawther (Nederlands Palestina Komitee), Johan Feitsma (stichting Groningen-Jabalya)

Er is muziek van: Hamid Alvandi (Tär), Ali Najem (ūd) en NoNo & the Sinking Ship (One Woman Banjo Trash)

Datum: zondagmiddag 26 juli

Tijd: start 15:00

Locatie: Grote Markt (dit kan misschien nog veranderen – er is nog overleg gaande met de gemeente kijk voor de laatste updates via Twitter @ObedBrinkman)  

Het evenement wordt georganiseerd door Obed Brinkman en ondersteund door
– Stichting Groningen Jabalya
– Internationale Socialisten Groningen
– Nederlands Palestina Komitee
– Women’s March Groningen
– Black Ladies of Groningen BLOG
– stichting Smood
– Comité Groningen Tolerant
– Boekhandel Rosa
– AFA Noord

Facebook event: https://www.facebook.com/events/1213960772289996/

Twitter updates: https://twitter.com/obedbrinkman

 

Khadija al-Najjar bladert door foto’s van haar kinderen en kleinkinderen en wordt steeds onrustiger. Sommige van haar kinderen wonen nu in Europa of Noord-Amerika, maar de 72-jarige Khadija kan ze niet bezoeken. Ze kan geen Palestijnse ID kaart krijgen, zelfs niet om op bezoek te gaan. Zonder geldige papieren kan ze niet de grens over. En ze is niet de enige. Volgens het ministerie van Burgerzaken van de Palestijnse Autoriteit zijn er naar schatting 5.000 Palestijnen in Gaza, die haar hachelijke situatie delen. Israël stopte met het uitdelen van ID-kaarten voor inwoners van de kuststrook na 2007, toen Hamas de controle over Gaza overnam van Fatah na het winnen van de parlementsverkiezingen van het jaar ervoor.

Khadija en haar man, Muhammad Issa al-Najjar, wonen in de al-Rimal-buurt in Gaza-stad. Mohammed werd geboren in 1945 in Masmiya al-Kabira, een Palestijns dorp in het toenmalige Gaza-district (nu aan de Israëlische kant van de grens) dat met geweld werd ontvolkt en grotendeels werd vernietigd in de Nakba van 1948. Hij studeerde in Egypte vóór de oorlog van 1967 en behoorde tot degenen die zich niet hadden aangemeld bij de Israëlische volkstelling van 1967 van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Om deze reden was het voor hem en zijn familie onmogelijk om terug te keren naar Gaza tot 1999 toen ze konden terugkeren op een golf van optimisme over het vredesproces en de belofte dat Gaza een Arabische versie van het rijke, dynamische Singapore zou worden.
“We zijn Gaza binnengekomen met tijdelijke vergunningen, aangezien ik familieleden in Gaza had”, zei Mohammed. Maar slechts de helft van de familie kreeg permanente identiteitsbewijzen. ‘We hebben gezinshereniging aangevraagd; mijn kinderen Nasser en Razan en ik hebben identiteitskaarten verkregen. Helaas hebben mijn vrouw, zoon Ahmad en dochter Lina die niet gekregen. ‘

Khadija raakt van streek wanneer ze naar haar tijdelijke identiteitskaart kijkt. Het is nutteloos voor haar. Ze heeft haar 41-jarige dochter Lamis, die in het VK woont, al twintig jaar niet gezien. Dat geldt ook voor haar 38-jarige zoon Nasser die in Canada woont. Ze heeft ook broers in Dubai die ze ooit hoopt te bezoeken. De moeder van vijf kinderen hoopt nog steeds dat zij een identiteitskaart kan krijgen, maar ondanks dat ze verschillende keren heeft gebeld naar de relevante autoriteiten in Ramallah op de bezette Westelijke Jordaanoever, is haar herhaaldelijk verteld dat de beslissing bij de Israëlische autoriteiten ligt. ‘Het voelt alsof ik in de gevangenis zit; Ik kan mijn kinderen of kleinkinderen niet bezoeken, noch de hadj of de Umrah uitvoeren. Toen mijn zoon Nasser in Gaza was, stond hij op het punt een baan bij een bank te krijgen, maar hij werd afgewezen toen ze hoorden dat hij geen identiteitsbewijs had ‘, vertelde Khadija aan The Electronic Intifada.

Gevangen
Mahmoud Mufid Abdel-Hadi, 40 jaar, heeft tenminste een baan. Ondanks het feit dat hij niet over een Palestijnse ID kaart beschikt, heeft hij werk gevonden als projectmanager in de NGO-sector. Zijn ouders waren vóór 1967 uit Gaza vertrokken om te werken in de Verenigde Arabische Emiraten, waar Mahmoud werd geboren, en het gezin kon na 1967 niet gemakkelijk terugkeren. Het vredesproces en de oprichting van de PA veranderden alles voor de Abdul-Hadis, de Najjars en tienduizenden anderen die in de jaren negentig terugkeerden naar bezet gebied nadat de Oslo-akkoorden waren ondertekend.
Mahmoud keerde in 1998 met zijn gezin terug naar Gaza. Ze waren met acht personen, maar slechts twee kregen een ID-kaart. Hij, zowel zijn hoogbejaarde ouders, als drie van zijn broers en zussen behoren tot de 5.000 Palestijnen die nog steeds wachten op hun identiteitsbewijs.
‘We zijn het slachtoffer van de huidige politieke omstandigheden. Voor zover ik weet, is het ID-bestand gesloten. Israël, dat alleen Palestijnen discrimineert, heeft er geen belang bij ons in Gaza te helpen. Helaas heeft de PA, als onderhandelende partij, een te zwakke positie ten opzichte van de Israëli’s, zegt hij. Maar desondanks houdt Mahmoud Palestijnse politieke leiders van alle niveaus verantwoordelijk voor het niet oplossen van deze kwestie met Israël. “Dit dossier zou één van de belangrijkste onderwerpen in de onderhandelingen moeten zijn, naast zaken als gevangenen”, vertelde hij aan The Electronic Intifada. “In Gaza draagt Hamas de verantwoordelijkheid omdat het de dominante factie is.”
Hij uit zijn frustratie over het feit dat er niet meer urgentie is rond het ID-probleem. ‘We zitten in een openluchtgevangenis een levenslange gevangenisstraf uit. Sinds onze komst hebben we Gaza niet meer kunnen verlaten ‘, zei hij.

Laatste woord
Het probleem is volledig te wijten aan de Israëlische kant, zegt Saleh al-Ziq van het ministerie van Burgerzaken in Gaza. ‘Duizenden Palestijnen leven nu zonder identiteitskaart in Gaza. Het ministerie heeft geen Israëlische goedkeuring gekregen om hun identiteitskaarten uit te geven, ‘vertelde al-Ziq aan The Electronic intifada. De 5.000 mensen in kwestie waren de laatste groep wiens ID-status in onderhandeling was toen Hamas in 2007 de controle over Gaza overnam, zei al-Ziq. Deze waren meestal met tijdelijke vergunningen teruggekeerd voordat ze gezinshereniging hadden aangevraagd. Bij het afbreken van de onderhandelingen is de status van deze personen nooit opgelost.
Israël heeft het laatste woord over ID-kaarten in het kader van overeenkomsten tussen Israël en de PLO in de jaren negentig. Hoewel het de PA is die ID-kaarten afgeeft, geeft Israël ID-nummers uit, zonder welke de ID-kaarten niet geldig zijn. De informatie op de kaarten is zowel in het Arabisch als in het Hebreeuws geschreven. ‘Helaas, wordt mensen zonder ID-kaart hun meest elementaire sociale en politieke rechten ontzegd. Israël weigert ID’s te verstrekken zogenaamd omdat Hamas de macht heeft overgenomen in de Gazastrook. Ik weet niet wat voor soort bedreiging de ID-kaarten vormen voor Israël ‘, zegt al-Ziq, die nog steeds hoopt dat het probleem snel kan worden opgelost.

Iman al-Sir, 30 jaar, traceert haar oorsprong terug naar Jaffa. Met slechts een tijdelijk identiteitsbewijs heeft ze zich nooit in Palestina gevestigd gevoeld, vertelt ze. Zij groeide op in het Yarmouk-kamp in Damascus, maar keerde in 2012 met haar moeder terug naar Gaza vanwege de gevechten in Syrië. Haar grootvader was naar Egypte verbannen na de oorlog van 1967, waarin hij voor de Arabische legers had gevochten. Hij koos ervoor naar Syrië te gaan. ‘Sinds mijn kindertijd vertelde mijn vader ons altijd over Palestina en ons land in Jaffa waaruit we werden verdreven. De eerste keer dat ik een Israëlische soldaat zag, was in 2000 op tv.” Ze zegt dat ze al jaren had willen terugkeren en in Palestina wilde wonen voordat ze dat ook daadwerkelijk deed. “Toen ik echter naar Gaza kwam, ontdekte ik dat het de Israëlische bezetting is die mijn identiteit beheerst. Wat voor soort vrede is dit? Hoe kun je vrede bevorderen met een staat die je bestaan niet erkent? ” Ze zegt dat als ze had geweten dat ze in een ‘openluchtgevangenis’ terecht zou komen, ze de gevaarlijke reis naar Europa, die door zoveel Syrische vluchtelingen is ondernomen, zou hebben doorstaan. “In Europa zou ik in ieder geval nooit de Israëlische bezetting hoeven te ervaren die bepaald of ik Palestijns ben of niet.”

Ola Mousa is een kunstenaar en schrijver uit Gaza.

bron The electronic Intifada

opinieartikel gepubliceerd in Dagblad van het Noorden

door Jan Keulen en Lejo Siepe

De Verenigde Naties, de Wereldraad van Kerken, meer dan duizend Europese parlementsleden, honderden Israëlische intellectuelen en -last but not least- de Palestijnen zelf hebben krachtig gewaarschuwd tegen de dreigende annexatie van delen van de Palestijnse gebieden. Als premier Netanyahu zijn plan op de aangekondigde datum van 1 juli doorzet, zou dat een flagrante schending van het internationaal recht betekenen.

Bezetting

De Westelijke Jordaanoever werd al in 1967 door Israël bezet. Er werden Israëlische nederzettingen gebouwd en inmiddels wonen er zo’n half miljoen kolonisten, te midden van drie miljoen Palestijnen. Tot dusver beschouwde Israël het gebied niet als formeel onderdeel van zijn grondgebied. Maar nadat de Amerikaanse president Donald Trump een omstreden vredesplan voor de regio lanceerde, gelooft de Israëlische regering dat het licht op groen staat om ongeveer een derde van de Westelijke Jordaanoever als deel van Israël te beschouwen.

Apartheidsstelsel

Met deze drastische stap is een levensvatbare Palestijnse staat, naast Israël, feitelijk onmogelijk geworden. Onderhandelen over een tweestaten-oplossing heeft dus geen zin meer. Onderhandelen over een vredesregeling heeft evenmin veel zin. Israël heeft de Palestijnen immers weinig meer te bieden dan beperkte autonomie in hun, van elkaar afgesloten, geïsoleerde enclaves. Gelijke burgerrechten voor de Palestijnen zitten er, volgens Netanyahu, ook niet in. Het heilige land lijkt dus af te koersen op een situatie die onaangenaam veel gelijkenis vertoont met een apartheidsstelsel.

Band met Groningen

Wat betekent dit voor de twee miljoen Palestijnen in de kustenclave Gaza? Veel mensen in Groningen voelen zich op de een of andere manier verbonden met Gaza. In het noorden van de Gazastrook, vlakbij het vluchtelingenkamp Jabalya, staat een door Groningse architecten ontworpen gebouw dat in 2005 werd opgeleverd als jeugdcentrum en nu dienstdoet als school. Dit mooie gebouw werd destijds gefinancierd door de gemeente Groningen. Al meer dan twintig jaar zet de Stichting Groningen-Jabalya zich met succes in voor contacten, vriendschap en begrip tussen Stadjers en de inwoners van Gaza, die voor een groot deel vluchteling en straatarm zijn.

Te mooi om waar te zijn

Het “vredesplan” van president Trump voorziet gouden bergen voor Gaza: een industriële zone in de aangrenzende Negev- woestijn, een ferme impuls voor de economie en vrij verkeer met de Westelijke Jordaanoever via een corridor. Te mooi om waar te zijn. Er hangt dan ook een prijskaartje aan: de islamitische organisatie Hamas moet zich ontwapenen, het gebied wordt gedemilitariseerd en Gaza moet zich schikken naar het visioen van Trump en Netanyahu van een verbrokkelde Palestijnse “staat” zonder soevereiniteit en zonder Jeruzalem als hoofdstad.

Voor de 1,2-miljoen vluchtelingen in Gaza, nazaten van de Arabische bevolking die voor 1948 in Israël woonde, komt daar dan nog bij dat het Trump-plan niet voorziet in een rechtvaardige oplossing voor hen.

Hek

De VS en Israël hebben uiteraard nooit serieus verwacht dat Hamas en andere groeperingen in Gaza de witte vlag buiten zouden hangen. Israël heeft met de afsluiting van Gaza een situatie gecreëerd waarbij het gebied volledig in de tang gehouden wordt. En dat zal voorlopig niet veranderen. Er staat een groot hek tussen Israël en Gaza. Maar dit hek is geen echte grens. Gaza valt volledig binnen de Israëlische invloedssfeer. De afsluiting past in een patroon dat vroeger ook in Zuid-Afrika werd toegepast: reservaten creëren voor bevolkingsgroepen die als minderwaardig en ongewenst worden beschouwd.

Schietpartijen

De wekelijkse demonstraties van de inwoners van Gaza bij het hek werden de afgelopen jaren met geweld beantwoord. Meer dan tweehonderd demonstranten werden doodgeschoten door Israëlische militairen. De schietpartijen gaven een duidelijke boodschap af aan de bevolking van Gaza: vergeet het recht op terugkeer en blijf waar je bent; blijf in je hok.

De dreigende formele annexatie en de verdere isolering van de Palestijnse enclaves, waaronder Gaza, zijn twee kanten van dezelfde medaille: de grenzeloze Israëlische ambitie om het gehele gebied in bezit te nemen. De kolonisering van Palestina is in een nieuwe fase terecht gekomen die voor Gaza weinig goeds belooft.

De inwoners van Gaza blijven de sympathie en steun van Groningers nodig houden.

Mede namens het bestuur van Stichting Groningen-Jabalya

Jan Keulen
Lejo Siepe

gepubliceerd in Dagblad van het Noorden 

George Floyd was geen Palestijn. Maar zijn noodkreet, onder de knie van een witte politieman, is dezelfde als die van de Palestijnen die al 53 jaar onder de knie van de Israëlische bezetting naar adem happen.

In de afgelopen twintig jaar werden tienduizend Palestijnen gedood. Sinds 1967 werden vijftigduizend Palestijnse kinderen opgepakt en voor militaire rechters gebracht. In Gaza worden twee miljoen Palestijnen achter hekken opgesloten gehouden. Maar hun ‘I can’t breathe’ wordt niet gehoord. Israël kan straffeloos zijn gang gaan in het verstikken van de Palestijnse samenleving.

Wij, burgers van alle continenten, eisen van onze regeringen en politieke leiders dat zij de Israëlische onderdrukking van de Palestijnen met alle beschikbare middelen een halt toeroepen. Dat zal alleen gebeuren als de hele wereld tegen het onrecht opstaat. Teken daarom de petitie. Palestinian Lives Matter!

Deze petitie zal worden aangeboden aan de regeringen van Israël, Nederland en alle andere landen waaruit de ondertekenaars afkomstig zijn, alsmede aan de Europese Unie en de Verenigde Naties.

Ga naar de site van The Rights Forum waar je de hele tekst kunt lezen en de petitie kunt tekenen

Deze maand, juni 2020, is het 13 jaar geleden dat de Israëlische blokkade van de Gazastrook begon. De VN hebben herhaaldelijk gewaarschuwd dat Gaza in 2020 onleefbaar zal worden. En dan worden de mensen in Gaza nu ook nog bedreigd door COVID-19 terwijl de samenleving (vanwege de blokkade en de onleefbaarheid) bijzonder kwetsbaar is voor de pandemie. Ook in Gaza staan de werknemers in de gezondheidszorg onder hoogspanning, nog wel meer dan hier.

De mensenrechtenorganisatie Al-Haq, die in 2009  de Geuzenpenning ontving, is één van de organisatoren van een online campagne: een virtuele actieweek die 9 juni start onder het motto: “Gaza 2020 – beëindig de blokkade”;

Een aantal onderdelen van de actieweek: via sociale media worden elke dag informatie en verhalen gepubliceerd. Daarnaast kunnen Individuele burgers een petitie tekenen die zal worden aangeboden aan de Mensenrechtenraad van de VN en haar leden; ook kunnen ze een brief ondertekenen gericht aan de politici in hun eigen land.

Via onderstaande links kun je de actie volgen en ondersteunen:

facebook https://www.facebook.com/pg/lifttheclosure/

Twitter: https://twitter.com/lifttheclosure
Instagram: https://www.instagram.com/lifttheclosure/

meer informatie over de situatie in Gaza is hier te vinden

zie ook  oproep van Liesbeth Zegveld 

hieronder een filmpje over de problemen waarmee de inwoners van de Gazastrook dagelijks te kampen hebben

Philip Pullman, Alia Shawkat, Annie Ernaux, Jef Neve, Junior Mthombeni, Judith Vanistendael en 350 andere kunstenaars steunen de oproep van Amnesty International om een militair embargo tegen Israël in te stellen “totdat het land zijn verplichtingen uit hoofde van het internationaal recht volledig nakomt”.

Alain Platel, Dalilla Hermans en Daan, Vic Mensa en Lluis Llach roepen samen met andere kunstenaars op tot het beëindigen van de Israëlische blokkade van de Gazastrook te midden van de coronavirus-crisis.

In een open brief die op woensdag 13 mei is gepubliceerd, schrijven ze: “De bijna twee miljoen inwoners van Gaza, voornamelijk vluchtelingen, worden geconfronteerd met een dodelijke dreiging in de grootste openluchtgevangenis ter wereld”.

De eerste gevallen van corona-besmetting in de geblokkeerde Gazastrook werden in maart gemeld. Palestijnse, Israëlische en internationale humanitaire en mensenrechtenorganisaties hebben opgeroepen tot het opheffen van de blokkade, zodat Gaza zijn ernstige tekort aan medische apparatuur kan aanvullen.

volledige tekst open brief:

Lang voor de wereldwijde uitbraak van COVID-19 het toch al verwoeste gezondheidszorgsysteem in Gaza helemaal dreigde te vernietigen, had de VN voorspeld dat de blokkade deze kuststrook tegen 2020 onleefbaar zou maken. Met de pandemie worden de bijna twee miljoen inwoners van Gaza, voornamelijk vluchtelingen, geconfronteerd met een dodelijke dreiging in ‘s werelds grootste openluchtgevangenis.

Op 14 mei is het twee jaar geleden dat Israëlische sluipschutters, in totale straffeloosheid, zestig Palestijnse mannen, vrouwen en kinderen in de Gazastrook hebben gedood. De wekelijkse massale en overwegend vreedzame demonstraties van de Grote Mars van de Terugkeer, die momenteel on hold staan vanwege de dreiging van het coronavirus, werden met bruut geweld beantwoord.

Ruim voor de huidige crisis waren de ziekenhuizen in Gaza al in grote moeilijkheden door een gebrek aan essentiële middelen. Middelen die door de Israëlische blokkade tegengehouden werden. Het gezondheidszorgsysteem kon de duizenden schotwonden, die tot vele amputaties leidden, niet aan.

De berichten over de eerste gevallen van het coronavirus in de dichtbevolkte Gazastrook zijn dan ook zeer verontrustend. Zoals verschillende gezondheidswerkers onlangs schreven: “Epidemieën (en zelfs pandemieën) zijn onevenredig gewelddadig voor bevolkingsgroepen die gebukt gaan onder armoede, militaire bezetting, discriminatie en geïnstitutionaliseerde onderdrukking”.

Toch belemmert de Israëlische blokkade nog steeds het doorlaten van medische uitrusting, van personeel en van fundamentele humanitaire hulp. Er is dringend internationale druk nodig om het leven in Gaza leefbaar en waardig te maken. Er moet een einde komen aan de belegering door Israël. En het meest dringend: een potentieel verwoestende uitbraak moet worden voorkomen.

Wat er in Gaza gebeurt is een test voor het geweten van de mensheid. Wij steunen de oproep van Amnesty International aan alle regeringen van de wereld om een militair embargo op te leggen aan Israël totdat het land zijn verplichtingen uit hoofde van het internationaal recht volledig nakomt. Wij erkennen dat de rechten die de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens aan de vluchtelingen garandeert, ook voor Palestijnse vluchtelingen moeten worden gehandhaafd.

In deze tijden van internationale crisis moeten we opkomen voor rechtvaardigheid, vrede, vrijheid en gelijke rechten voor iedereen, ongeacht identiteit of geloofsovertuiging. We mogen dan wel thuis zitten, onze ethische verantwoordelijkheid blijft.

kijk op deze site naar de lijst met ondertekenaars