Auteur: pieter

Op 26 december zijn bij een luchtaanval van het Israëlische leger in Gazastad een kinderziekenhuis, een centrum voor gehandicapten en een aantal huizen beschadigd. Ook raakten een meisje van zes en een man gewond als gevolg van granaatscherven en gebroken glas. Israëlische vliegtuigen zouden vijf raketten hebben afgevuurd. Brandweerlieden waren uren bezig om de brand die na het bombardement ontstond te blussen. De aanval leidde bovendien tot een stroomuitval ten oosten van Gazastad. Israëlische gevechtsvliegtuigen vielen ook verschillende andere locaties in het midden en zuiden van de Gazastrook aan. Daarbij vielen geen gewonden. Uit een jaaroverzicht van het Israëlische leger blijkt dat het in 2020 in totaal 300 aanvallen heeft uitgevoerd op doelwitten in de Gazastrook.

bron: the rights forum

 

Bijna 400.000 Israëli’s zijn al ingeënt tegen het coronavirus, en tienduizenden anderen zullen de komende weken volgen. Israël was een van de eerste landen in de wereld die begon met de uitrol van de COVID-19 vaccin aan de bevolking, en volgens de Universiteit van Oxford is Israel momenteel de tweede in de wereld in vaccinaties per hoofd van de bevolking. Het Israëlische ministerie van Volksgezondheid heeft als doel om deze week 100.000 Israëli’s per dag te vaccineren en premier Benjamin Netanyahu heeft zelfs de gedurfde uitspraak gedaan dat Israël “binnen een paar weken.” uit de problemen is

Vorige maand kreeg Israel 8 miljoen doses van het Pfizer vaccin – genoeg om bijna de helft van de bevolking van 9 miljoen te voorzien. Onder degenen die in aanmerking komen voor het vaccin zijn de bijna 2 miljoen Palestijnse burgers van Israël. Echter, degenen die niet in aanmerking komen voor het vaccin, zijn de meer dan 5 miljoen Palestijnen die onder de controle van de Israëlische bezetting in de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en de Gazastrook leven.

De verschillen tussen Palestijnen die onder Israëlische bezetting leven en Israëlische burgers zijn gewoon een feit in het dagelijks leven in Israël en Palestina – wetten die Israëli’s begunstigen ten opzichte van Palestijnen, en systemen die actief discrimineren tegen de laatste groep zijn gemeengoed, en op grote schaal gedocumenteerd. Het apartheidssysteem waaronder Israël opereert binnen het bezette gebied, kan echter niet beter worden geillustreerd dan in het geval van het COVID-19-vaccin – wie het vaccin krijgt, en wie niet, is eenvoudig een kwestie van nationaliteit. “Ten eerste moeten we heel duidelijk zijn: met de militaire bezetting op de Westelijke Jordaanoever en Gaza feitelijk onder Israëlische controle, is Israël volgens internationaal recht wettelijk verplicht om te voorzien in hun [Palestijnen] gezondheidszorg,” zegt Dr Yara Hawari, Senior analist bij Al-Shabaka: The Palestinian Policy Network, tegen Mondoweiss. “Israël is wettelijk verplicht om dat vaccin te verstrekken aan Palestijnen die bezet worden. We weten dat ze [Israël] dat niet hebben gedaan,” zegt ze, eraan toevoegend dat Israël die verantwoordelijkheid bij de PA legt als de dienstverlener voor de Palestijnen. “Dat is een echte zorg,”vertelt Hawari tegen Mondoweiss.” We weten dat het waarschijnlijk een heel langzaam proces zal zijn als het aan de PA wordt overgelaten.”

De ‘on-ontwikkeling’ van de Palestijnse gezondheidszorg

In tegenstelling tot de Israëlische regering is de Palestijnse Autoriteit (PA) er niet in geslaagd de hoeveelheid vaccins veilig te stellen die nodig zijn om de meer dan 3 miljoen Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en de 2 miljoen Palestijnen in de Gazastrook te behandelen.

Terwijl PA ambtenaren verwachten in de komende twee weken vaccins via de World Health Organization (WHO) te ontvangen, hebben ze gezegd dat het maanden kan duren voordat het vaccin wordt toegediend aan de bevolking. Zowel het type vaccin als het aantal dat Palestijnen zullen ontvangen is nog onbekend, omdat ze sterk afhankelijk zijn van internationale donaties voor hun levering, en de Palestijnse regering niet de infrastructuur heeft om vaccins zoals die van pfizer op te slaan bij de vereiste lage temperaturen.

Ondertussen blijven Palestijnen leven in een eindeloze lockdown, terwijl het virus woedt met dagelijkse aantallen infecties in de duizenden en dagelijkse sterfte in de dubbele cijfers.

Het onvermogen van de PA om vaccins aan te schaffen en op te slaan, samen met het wankele gezondheidszorgsysteem, is een indicatie van de decennia aan schade die de Israëlische bezetting heeft aangericht aan de Palestijnse infrastructuur, zegt Hawari.

“Er is een veelvoorkomend verhaal dat de reden waarom het Palestijnse gezondheidszorgsysteem of andere systemen zoals onderwijs inefficiënt zijn en hun werk niet doen is vanwege incompetentie van een deel van het Palestijnse volk of hun cultuur – het idee dat ze dom zijn en niet kunnen regeren , ‘zegt Hawari. “Dat is duidelijk niet het geval. Het Israëlische regime heeft zich systematisch gericht op het Palestijnse gezondheidszorgsysteem en heeft bijgedragen aan de 0n-ontwikkeling ervan. Palestijnen zijn gedwongen om een beroep te doen op hulp van buitenaf en zijn door de [Israëlische] bezetting verhinderd om zelfvoorzienend te zijn, met de passieve instemming van de internationale gemeenschap.”

Het beste voorbeeld hiervan, zegt Hawari, is Gaza, waar de gezondheidszorg al jaren op instorten staat en men niet in staat is geweest om jaren van Israëlische bombardementen en offensieven het hoofd te bieden. “Ziekenhuizen in Gaza zijn al jaren niet in staat om met verwondingen en ziekten om te gaan. Ze konden het niet aan vóór COVID, en nu heeft COVID de situatie tien keer erger gemaakt. “

Apartheid op het werk

Terwijl Palestijnen die onder Israëlische bezetting leven op de Westelijke Jordaanoever en Gaza geen vaccins zullen ontvangen van de Israëlische regering, worden de honderdduizenden Israëlische kolonisten die illegaal op de Westelijke Jordaanoever wonen, elke dag ingeënt. Palestijnse activisten en hun aanhangers hebben alarm geslagen over het grote verschil tussen wie gevaccineerd wordt en wie niet, en zeggen dat het niets minder is dan apartheid. Als we het hebben over zaken als het COVID-19-vaccin, “lijkt er een valse scheiding te zijn tussen Israël en Palestina”, zegt Hawari. “In werkelijkheid is het één entiteit waarbij mensen binnen die ruimte ongelijk worden behandeld.”

“Er is een enorme hoeveelheid interactie tussen de bevolking, maar een totaal onevenwichtige machtsverdeling,” vervolgd Hawari, wijzend op de tienduizenden Palestijnse arbeiders die elke dag zowel in Israël als in de nederzettingen werken.

“De Israëlische economie vertrouwt op hen [beroepsbevolking]. Zullen zij ook het vaccin krijgen?” vraagt zij zich af. “Zo niet, dan vormt dat een risico voor Israël zelf. We zijn zo verweven met elkaar, zoals dat altijd het geval is bij koloniale populaties. “

“Het vereist dat het vaccin er is voor iedereen, en niet alleen Palestina. Iemand zei het perfect: we zijn pas veilig als iedereen toegang heeft tot het vaccin. Dit is een virus dat geen grenzen kent. “

Terwijl Israëlische functionarissen hebben gespeculeerd over de mogelijkheid om enkele vaccins aan de PA te verstrekken, waarschuwt Hawari ervoor om niet voor de gek te worden gehouden door Israëls valse uitingen van vrijgevigheid. “We weten dat ze zo’n stap zullen presenteren als een grote daad van welwillendheid en internationale samenwerking, maar ze voldoen niet eens aan de minimumvereisten volgens internationaal recht. “

Hawari benadrukt het feit dat de Palestijnen midden in de pandemie “heel weinig van het Israëlische regime hebben gezien in termen van bevoorrading en steun voor Palestijnen en hun strijd tegen het virus. En toen ze eindelijk coördineerden om internationaal geschonken goederen mogelijk te maken, werd het geprezen als een prachtige vorm van samenwerking, terwijl dat het minimum is dat van hen wordt verlangd. “

“We hebben Israël dit al decennia lang zien doen – Israël wordt voortdurend geprezen omdat het kankerpatiënten uit Gaza voor behandeling in Tel Aviv heeft toegelaten, maar ze leggen de blokkade op die honderden inwoners van Gaza belet de noodzakelijke behandeling te krijgen”, zegt ze. “Het is een heel slimme draai geven aan iets dat ze zouden moeten doen, maar dat ze feitelijk niet doen.”

Naast vragen over waar de Palestijnen in de bezette gebieden staan ​​als het gaat om het vaccin, hebben Palestijnse activisten en mensenrechtengroepen hun bezorgdheid geuit over de mogelijke marginalisering van Palestijnse gemeenschappen in Israël als het gaat om vaccinatie.

Aan het begin van de pandemie bekritiseerden groepen zoals Adalah de Israëlische regering omdat ze Palestijnse gemeenschappen zoals Oost-Jeruzalem buitenspel zette, waar testklinieken voor coronavirus schaars zijn of zelfs niet bestonden. Hawari is ervan overtuigd dat “we die trends zullen zien” tijdens het vaccinatieproces.

“Het is nog vroeg en het vaccin wordt net uitgerold, maar als je naar de implementatie kijkt, zullen ze vaccins in klinieken uitrollen. En we weten dat natuurlijk in Palestijnse dorpen en steden in ‘48 het gezondheidszorgsysteem achtergesteld is, dus er zijn minder klinieken en medische professionals, dus de uitrol in die gebieden zal langzamer gaan ”, zegt ze. “Het zal voor de Israëlische regering gemakkelijk zijn om dit terzijde te schuiven en te zeggen ‘elke Israëlische burger wordt gelijk behandeld’, maar als we naar de geografie kijken, zijn de Palestijnse gemeenschappen per definitie buiten beschouwing gelaten als het gaat om gezondheidsfaciliteiten, klinieken, en andere essentiële instellingen. “

Palestina en het Zuiden

Terwijl tientallen landen over de hele wereld, zoals Israël, de VS, het VK en landen in de EU, hun vaccins beginnen uit te rollen voor de algemene bevolking, zijn plaatsen als Palestina en andere landen in het “Globale Zuiden” achtergelaten.  COVID heeft structuren van ongelijkheid over de hele wereld benadrukt.

Zelfs voordat de vaccins op de markt kwamen, begonnen rijke landen voorraden van een aantal van de meest veelbelovende vaccins aan te leggen. Volgens organisaties als Amnesty International en Oxfam wordt geschat dat, ondanks dat ze slechts 14% van de wereldbevolking huisvesten, rijke landen al 54% van de totale voorraad van de meest veelbelovende vaccins ter wereld hebben gekocht.

Amnesty International heeft gezegd dat tegen het einde van 2021, rijkere landen voldoende vaccin doses zullen hebben om “hun hele bevolking drie keer te vaccineren”, terwijl ongeveer 70 arme landen “slechts één op de tien mensen tegen COVID-19 zullen kunnen vaccineren. . “

“Wat er wereldwijd gebeurt, is een duidelijk bewijs van de structurele ongelijkheden die wereldwijd bestaan”, zei Hawari. “Plaatsen zoals Gaza, waar het moeilijk is om zelfs maar aan de basisvereisten voor hygiene en sociale afstanden te voldoen, moeten prioriteit krijgen om de verspreiding te voorkomen. Maar natuurlijk krijgen ze geen prioriteit vanwege de heersende structuren van onderdrukking. Een stap in de goede richting, in het bijzonder met betrekking tot Palestina, zou zijn dat de Palestijnen onmiddellijk het vaccin zouden krijgen, omdat ze een kwetsbaar leven leiden en een kwetsbare gemeenschap vormen,” zei Hawari. “Deze prioriteit zou niet exclusief moeten zijn voor Palestijnen, maar ook voor andere landen in het zuiden van de wereld. Toegang tot gezondheidszorg mag er niet van afhangen of u het zich kunt veroorloven of niet. ”  

bron Mondoweiss

Nu de Israëlische gezondheidszorg begint met de distributie van de COVID-19-vaccins onder het Israëlische publiek, dringen wij, ondergetekende organisaties, er bij de Israëlische autoriteiten op aan hun wettelijke verplichtingen na te komen en ervoor te zorgen dat er kwaliteitsvaccins worden verstrekt aan Palestijnen die onder Israëlische bezetting leven op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook.

Het Israëlische ministerie van Volksgezondheid heeft nog geen openbaar toewijzingsbeleid geformuleerd waarmee specifieke aantallen vaccins voor Palestijnen in het bezette Palestijnse gebied (OPT) worden gereserveerd, noch een tijdschema voor de overdracht van deze vaccins vastgesteld. Artikel 56 van het Vierde Verdrag van Genève bepaalt echter uitdrukkelijk dat een bezetter de plicht heeft te zorgen voor “de aanneming en toepassing van de profylactische en preventieve maatregelen die nodig zijn om de verspreiding van besmettelijke ziekten en epidemieën te bestrijden”. Deze plicht omvat het verlenen van steun voor de aankoop en distributie van vaccins aan de Palestijnse bevolking die onder haar controle staat.

Wij uiten onze ernstige bezorgdheid over berichten in de media dat het door Rusland ontwikkelde vaccin zal worden geleverd aan de Palestijnse Autoriteit (PA). De PA heeft niet duidelijk aangegeven welke vaccins zij wil kopen en distribueren, hoewel zij wel duidelijk heeft gemaakt dat zij niet over voldoende middelen en mogelijkheden beschikt om de nodige vaccinaties aan te schaffen. Israël kan geen vaccin overdragen dat niet voor zijn eigen burgers is goedgekeurd. Een dergelijke stap zou in strijd zijn met het Protocol van Parijs inzake economische betrekkingen en het al lang bestaande beleid van het Israëlische ministerie van Volksgezondheid om alleen de distributie van die geneesmiddelen in de OPT toe te staan die de nodige wetenschappelijke en regelgevende procedures hebben ondergaan. Hoewel het Protocol van Parijs in het verleden onder kritiek is gekomen omdat het de PA onder meer verplicht medicijnen te importeren die buiten haar financiële bereik liggen, zolang het bindend is, kan Israël geen vaccin invoeren dat het niet heeft goedgekeurd voor zijn eigen bevolking en het naar de bezette bevolking sturen. Israël moet ervoor zorgen dat de vaccins die in de OPT aan Palestijnen worden geleverd, ook voldoen aan de goedkeuring van het Israëlische gezondheidssysteem, en dat deze vaccins zo snel mogelijk worden gekocht en geleverd.

Wanneer begrotingstekorten als gevolg van de langdurige beperkingen die door de bezetting en blokkade worden opgelegd, het vermogen van de Palestijnse Autoriteit om vaccins aan te kopen en te distribueren beperken, moet Israël de nodige middelen ter beschikking stellen, als onderdeel van zijn wettelijke verplichtingen. Als zodanig mogen de Israëlische autoriteiten de vaccin kosten niet aftrekken van de belastinginkomsten die zij namens de PA incasseert.

Wij roepen relevante internationale belanghebbenden op om er bij Israël op aan te dringen zijn taken en morele verantwoordelijkheden na te komen om het Palestijnse gezondheidsstelsel en de Palestijnse bevolking in de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever bij te staan, waaronder:

1. Publicatie van de hoeveelheid vaccinaties die voor de Palestijnse bevolking is gereserveerd en een specifieke tijdlijn voor de overdracht ervan.

2. Ervoor zorgen dat de vaccins voor de Palestijnse bevolking aan dezelfde norm voldoet als die welke onder de Israëlische bevolking worden verdeeld.

3. Zorgen voor een vlotte aanlevering van vaccins en andere medische apparatuur in het oPt, met inbegrip van het behoud van een “koude keten” om vaccins gekoeld te houden tijdens het transport indien nodig.

4. Wanneer de PA geen vaccins en distributie ervan onder de Palestijnse bevolking kan financieren, moet Israël volledige financiële steun verlenen die niet wordt afgetrokken van het belastinggeld van de PA.

5. Het opheffen van de blokkade van de Gazastrook om het functioneren van het gezondheidssysteem in de context van de coronavirus pandemie mogelijk te maken.

Ondertekenende organisaties:

• Adalah – Het Legal Center for Arab Minority Rights in Israël

• Al Mezan Centrum voor mensenrechten

• Amnesty International Israël

• B’Tselem – Het Israëlisch Informatiecentrum voor de Mensenrechten in de bezette gebieden

• Gisha – Legal Center for Freedom of Movement

• Advocaten voor Palestijnse mensenrechten

• Medisch mensenrechtennetwerk IFHHRO

• MEDACT MEDACT

• Artsen voor Mensenrechten Israël

• Het Palestijnse Centrum voor Mensenrechten  

 

bron: website Al Mezan

 

In het kader van de theateruitwisseling tussen Theatre Day Productions in Gaza en Het Houten Huis streamt het Groningse gezelschap haar voorstelling Ik eh ….ik zodat de theatermakers in Gaza de voorstelling ook kunnen bekijken. Vorig jaar werd een bewerking van Hamlet, gespeeld door de acteurs in Gaza, gestreamt zodat dit in Groningen te zien was 

Door de coronamaatregelen die nu zowel in Nederland als in Gaza gelden kan er van echte uitwisseling geen sprake zijn, maar binnen de beperkingen is dit toch een vorm van uitwisseling die wel mogelijk is.

lees het bericht hierover in het Dagblad van het Noorden

lees hier het verslag over de online bijeenkomst

Yousif Shaheen ging op 13 oktober vroeg zijn aubergines oogsten. Zijn boerderij – in de buurt van de stad Khan Younis – ligt op een paar honderd meter van het hek tussen Gaza en Israël. Plotseling merkten de boeren dat Israëlische soldaten met drie bulldozers naar hen toe reden. “We schreeuwden naar de bulldozers,” zei Shaheen. “Maar ze stopten niet.”  De Israëlische troepen bulldozed ongeveer 2,5 hectare van shaheen’s land. Zijn hele oogst aan aubergines en zijn irrigatiesysteem werden vernietigd. Shaheen is van mening dat de Israëlische troepen de aanval zo hebben gepland dat het de bestaansmiddelen van de boeren ernstig zou schaden. “Ze wachtten tot de aubergines klaar waren om geoogst te worden,” zei hij. “Ik was diep bedroefd toen ik mijn land en mijn  vernietigde gewassen zag.”  Ten minste 10 boeren hebben aanzienlijke verliezen geleden als gevolg van de aanval. De geschatte totale kosten van de schade was ongeveer 32.000 dollar.

Patroon van terreur
Het incident van 13 oktober was één van de ergste aanvallen van Israël op de boeren in Gaza in de afgelopen jaren. Twee dagen later heeft Israël de boeren in Gaza opnieuw aangevallen. Ali Abu Said en 12 andere boeren werkten in de buurt van het dorp Johr al-Deek op de ochtend van 15 oktober. Ze waren ongeveer 300 meter van de grenshek toen ze merkten dat een bulldozer en een ander militair voertuig hen naderde en dat Israëlische troepen in hun richting begonnen te schieten. “We begonnen te zwaaien met pijpen [van het irrigatiesysteem] en emmers om te laten zien dat we gewoon boeren zijn,” zei Abu Said. “Maar de soldaten bleven kogels en traangas op ons afvuren. Dus we stapten allemaal op een tractor en reden zo ver mogelijk weg.”

Op 18 oktober kwamen Israëlische troepen opnieuw Gaza binnen en vernietigden enkele landbouw- en irrigatiesystemen ten oosten van Khan Younis. Israël probeerde die inval te verdedigen door te beweren dat het doel ervan was om tunnels te vernietigen die door Palestijnse gewapende groepen waren gegraven. Mensenrechtenorganisaties stellen echter dat Israël geen rechtvaardiging heeft om Palestijnse boeren en het land waar ze aan werken aan te vallen. De vernietiging door Israël van civiel eigendom is in strijd met het internationaal recht. Hoewel Israël zijn leger in 2005 uit Gaza evacueerde, is de militaire bezetting voortgezet. De bezettingstroepen zijn gestationeerd aan de periferie, maar dat betekent niet dat ze de inwoners van Gaza met rust laten. Al jaren vervuilen Israëlische troepen landbouwgrond in Gaza, met behulp van bulldozers, tanks en giftige chemicaliën.

OCHA, een controlebureau van de Verenigde Naties, heeft berekend dat er dit jaar meer dan 40 Israëlische militaire invallen zijn geweest in Gaza. In januari, spoot Israel bestrijdingsmiddelen op boerderijen in Gaza, waarbij een gebied van 495 hectare schade opliep. Een soortgelijke aanval vond plaats in april, toen Israël vergelijkebare chemicaliën gebruikte om 145 hectare grond te beschadigen.

“Mijn land is mijn levensonderhoud” 

Mustafa Abu Odeh verbouwd tarwe in de buurt van Beit Lahiya in het noorden van Gaza. Israël heeft in 2019 minstens vijf keer herbiciden op zijn gewassen gespoten. “Ik moest het hele veld omploegen en de tarwe weer planten,” zei hij. Hij is bang dat Israël opnieuw toeslaat. “We hebben onze tarwe voor dit jaar ingepland,” voegde hij eraan toe. “De gedachte dat we het misschien moeten rooien en herplanten is hartverscheurend.” Tussen 2017 en vorig jaar voerden Israëlische troepen in totaal 225 keer grondinvasies uit in Gaza.

Riyad al-Nisr – nu 60 jaar – werd zowel in 2017 als 2018 neergeschoten door Israëlische troepen. Hij heeft een blijvende verwonding in zijn rechterpols die het gebruik van zijn hand beperkt en er moesten twee tenen worden geamputeerd. Ondanks zijn verwondingen werkt al-Nisr nog steeds op een boerderij in de buurt van vluchtelingenkamp Bureij. Hij probeert 17 familieleden op die manier te ondersteunen. “Ik werk al 42 jaar in de landbouw,” zei hij. “Het was het beroep van mijn grootvader en nu is het het beroep van mijn zoons. Mijn land is mijn levensonderhoud.”

De Israëlische aanvallen hebben plaatsgevonden te midden van een penibele economische situatie. De belegering die Israël de afgelopen 13 jaar heeft opgelegd aan Gaza, heeft ertoe geleid dat boeren slechts een fractie van hun producten kunnen exporteren. Zaden en landbouwmachines zijn schaars en duur geworden omdat Israël talrijke invoerbeperkingen heeft ingevoerd. De verkoopkansen voor boeren zijn dit jaar verder verkleind door de COVID-19 pandemie. Lokale markten zijn daardoor vaak gesloten door de autoriteiten.

Om te proberen rond te komen, heeft Mahmoud Abu Shawish de laatste tijd geprobeerd om gewassen van zijn boerderij te verkopen in het maghazi vluchtelingenkamp in het centrum van Gaza. Elke dag laadt hij een door dieren getrokken kar met groenten en fruit. Hij gebruikt een luidspreker om mensen  op te trommelen. “Ik verkoop mijn gewassen tegen de laagste prijzen,” zei hij. “Dat is de enige manier waarop ik kan proberen om te compenseren voor de verliezen die ik heb gemaakt sinds de pandemie begon. Het heeft ons veranderd in straatverkopers.”

Abdallah al-Naami is een journalist en fotograaf en woont  in Gaza.

bron: the electronic intifada 

Al Mezan feliciteert haar directeur, de heer Issam Younis, met zijn ontvangst van de prestigieuze Frans-Duitse prijs voor de Mensenrechten en de Rechtsstaat, vandaag uitgereikt door de Duitse ambassadeur de heer Christian Clages en de Franse ambassadeur de heer René Troccaz. De heer Younis ontving de prijs als erkenning voor zijn dertigjarige carrière in het beschermen en bevorderen van mensenrechten, de rechtsstaat  en het ter verantwoording roepen van autoriteiten in bezet Palestina, met name in de Gazastrook, waar hij woont. 

Sinds 2016 wordt de onderscheiding uitgereikt aan toegewijde mensenrechtenverdedigers die uitstekend werk hebben verricht om de mensenrechten en de rechtsstaat in hun  landen te handhaven. Elk jaar worden 15 personen uit de hele wereld gekozen, activisten van wie de heer  Younis zei dat hij “vereerd is om deze onderscheiding met hen te mogen delen”.

Ook in zijn dankwoord zei de heer Younis dat “alle Palestijnen geboren activisten zijn – geboren mensenrechtenverdedigers. Omdat wanneer de ruimte waarin je je fundamentele vrijheden beoefent en je stem verheft voor je gesloten is, je proactief moet zijn. ” Hij zei dat “Palestijnen geen vrede krijgen; we moeten het elke dag zoeken, zoals vele andere bezette volkeren hebben gedaan. ” De heer Younis verklaarde dat het eindresultaat een natie is die bestaat uit mensenrechtenactivisten, “die hun stem blijven verheffen in het licht van politieke verdeeldheid, fragmentatie en bezetting.”

Inderdaad, de humanitaire en mensenrechtenomstandigheden in Palestina blijven achteruitgaan, terwijl de ruimte om de Palestijnse rechten te verdedigen snel afneemt. Ondertussen staat Europa onder druk van Israël om de status quo te handhaven en de formele annexatie van Palestina toe te staan. Dat Frankrijk en Duitsland ervoor hebben gekozen om te reageren op de druk van Israël – inclusief de druk om effectieve mensenrechtenverdedigers het zwijgen op te leggen – door het werk van een Palestijnse mensenrechtenactivist te onderschrijven, is zeer belangrijk en dient als een bredere steun voor alle mensenrechtenverdedigers en organisaties die werken aan gerechtigheid en verantwoording namens het Palestijnse volk. Het Centrum roept Frankrijk en Duitsland op om moedig te zijn in hun voortdurende steun aan het werk van Palestijnse activisten en organisaties.

Al Mezan wordt nog steeds geconfronteerd met tal van belemmeringen bij het uitvoeren van het werk, niet in de laatste plaats de pogingen van alle autoriteiten – Israëlische en Palestijnse – om haar kritiek op hun gedrag te onderdrukken. Maar gebaseerd op de sterke toewijding van het Centrum aan professionaliteit, participatie van de gemeenschap en onafhankelijkheid, leidt de heer Younis het Centrum op een moedige en effectieve wijze.
Al Mezan is er trots op dat de onderscheiding van zijn directeur met deze belangrijke Frans-Duitse prijs  getuigt van het uitzonderlijke oeuvre van de heer Younis, maar ook van zijn karakter en geest – altijd vriendelijk, altijd genadig en onwankelbaar in zijn visie van gelijkheid en waardigheid voor iedereen.

bron: website Al Mezan

kijk hieronder naar een filmpje waarin Issam Younis de situatie in de Gazastrook uitlegt

Gezondheidsfunctionarissen in Gaza zeggen dat ze nog maar dagen verwijderd zijn van volledige bezetting van ziekenhuisbedden en luiden de alarmklok, aangezien het aantal gevallen van coronavirus de afgelopen week radicaal bleef stijgen, waarbij voor het eerst jongere patiënten op de intensive care werden opgenomen. Nog geen drie maanden geleden waren er in totaal minder dan 100 bevestigde gevallen in Gaza. Op dit moment zijn er meer dan 10.000 actieve gevallen en ligt het percentage positieven boven de 30%, waardoor Gaza het op Bolivia na hoogste percentage positieve gevallen ter wereld heeft. Met de schaarse middelen in Gaza kunnen slechts 3.000 tests per dag worden uitgevoerd, en tests zijn alleen beschikbaar voor Palestijnen die al in quarantaine zijn geplaatst in een isolatiefaciliteit voor terugkerende reizigers, of voor symptomatische patiënten in ziekenhuizen. 

“We kunnen nu geen kritieke gevallen meer opnemen”, zegt Dr. Yousef al-Aqqad, hoofd van het Europese ziekenhuis. Hij runt de enige speciale faciliteit voor kritieke gevallen in Gaza waar in totaal ongeveer 2.000 COVID-19-patiënten worden behandeld.
Zijn ziekenhuis heeft in totaal 150 IC-bedden, maar slechts 100 daarvan zijn volledig uitgerust. “We kunnen ze niet allemaal gebruiken vanwege het ontbreken van de instrumenten voor de ventilatoren, zoals monitoren die het zuurstofniveau bepalen.”
Volgens al-Aqqad waren er weken geleden slechts zeven mensen op de IC en was zijn ziekenhuis uitgerust met in totaal 20 functionele IC-bedden. Vanaf begin december is 90% van zijn IC-bedden vol. “Voor de herfst waren het oudere mensen met chronische ziekten die ICU-zorg en beademingsapparatuur nodig hadden, maar nu zijn de patiënten meestal jong zonder bestaande aandoeningen.”

Volgens de Health Cluster, een internationaal consortium van 70 organisaties en VN-agentschappen die samenwerken met lokale gezondheidsfunctionarissen, had Gaza voorafgaand aan de pandemie 152.426 patiënten met chronische aandoeningen op een bevolking van 2 miljoen. Ter vergelijking: op de Westelijke Jordaanoever stelde hetzelfde bureau vast dat er 41.780 mensen chronische aandoeningen hebben op een bevolking die 700.000 mensen meer telt dan in Gaza.
Sinds half maart hebben meer dan 100.000 Palestijnen positief getest op het coronavirus, van wie 23.023 in Gaza. Het virus heeft het leven gekost aan 873 Palestijnen, waaronder 122 in Gaza. Nu de temperaturen dalen als gevolg van de winter, zal het aantal  dodelijke slachtoffers naar verwachting toenemen en worden de vooruitzichten om het virus onder controle te houden steeds somberder.

Eind augustus werden de eerste gevallen pas ontdekt in een vluchtelingenkamp in Gaza, nadat een Palestijnse vrouw die naar Jeruzalem was gereisd positief was getest en gezondheidsfunctionarissen onmiddellijk haar naaste relaties hadden gecontroleerd. Pogingen om contacten op te sporen liepen twee weken later stuk toen het ministerie van Volksgezondheid van Gaza aankondigde dat het slechts ongeveer de helft van de laboratoriumbenodigdheden had om de benodigde COVID-19-tests te verwerken. Sindsdien is Gaza verstoken van basismedicijnen, plaatsen om patiënten te behandelen en zelfs van de laboratoriumapparatuur die nodig is om coronavirus-tests te verwerken. Momenteel is er in Gaza een tekort van 31% aan medische benodigdheden, een tekort van 56% aan laboratoriumbenodigdheden, inclusief die nodig zijn om COVID-19-tests te verwerken, en slechts 45% van de benodigde medicijnen is op voorraad, aldus Ashraf al-Qedrah, woordvoerder van het ministerie van volksgezondheid.

In de afgelopen maanden is in reactie op de pandemie een groot aantal gezondheidswerkers opgeleid, maar volgens al-Qedrah zzijn er desondanks nog steeds grote tekorten in de gezondheidscentra. “Het ministerie van Volksgezondheid heeft goed opgeleid personeel om met de pandemie om te gaan”, zei hij. “De WHO voorziet het ministerie van testkits, maar er is een enorm tekort aan bedden en medische benodigdheden die het ministerie niet kan dekken.”
“Gaza is tot nu toe voorzien van ongeveer 1.600 testkits, die ongeveer 160.000 monsters kunnen testen.” zei Dr. Abdelnasser Suboh, hoofd van de WHO-noodcommissie in Gaza.

Dr.Abdelraof Manaama, microbioloog en lid van de pandemie-taskforce in Gaza, is van mening dat er twee redenen zijn voor de toenemende infecties: ten eerste hebben mensen zich niet strikt gehouden aan de sociale afstands maatregelen en ten tweede de koudere temperaturen voorafgaand aan de winter. “Lage temperaturen houden virussen langer in leven”, zegt hij, het coronavirus kan tien keer langer overleven op sommige niet-poreuze oppervlakken. Een recente Australische studie gepubliceerd in het Virology Journal wees uit dat SARS-CoV-2 tot 28 dagen blijft leven op roestvrijstalen oppervlakken bij 68 graden Fahrenheit, maar slechts  48 uur bij 100 graden Fahrenheit. “De ultraviolette stralen van de zon worden minder effectief omdat wolken ze verduisteren,” zei Manaama. “Het komt ook door de kou, mensen blijven in gesloten ruimtes, sluiten ramen. Zelfs in grote ruimtes zoals scholen, universiteiten en markten, als de ventilatie geblokkeerd is, is dit gunstig voor de overleving en voortplanting van het virus.”

“Het beste plan om de verspreiding van COVID-19 tijdens deze kritieke fase onder controle te houden, is door een volledige lockdown en de beperkingen pas op te heffen zodra de infectiegraad afneemt, “zei Manaama. Gezondheidsfunctionarissen kondigden een tweede lockdown aan die op 24 november begon en twee weken duurde. Zesenvijftig van de meest drukke buurten van Gaza waren gemarkeerd als ‘rode zones’, waar bewoners binnen moesten blijven en waar 125 scholen werden gesloten. In gebieden met lagere besmettingspercentages gold een avondklok voor alle bedrijven, met uitzondering van apotheken, restaurants en bakkerijen. Bijeenkomsten binnen zijn beperkt tot 15 personen.
“Tot nu toe”, zegt Yousef al-Aqqad, directeur van het Europese ziekenhuis, “houden we gelijke tred met patiënten die intensieve zorg nodig hebben, maar het aantal neemt snel toe.” Het ziekenhuis heeft nu nog mogelijkheden, maar we kunnen niets doen als het aantal kritieke gevallen het aantal beschikbare bedden overschrijdt.”

bron: mondoweiss

Al Mezan waarschuwt voor een humanitaire ramp vanwege schaarse medische middelen.

 

Dagelijkse ziekenhuisopnames als gevolg van COVID-19 blijven stijgen in de Gazastrook, waardoor het gemiddeld aantal ernstige en kritieke gevallen op 20 procent van het aantal besmettingen komt. Twee miljoen Palestijnen in Gaza lopen een toenemend risico om het virus op te lopen te midden van een ernstig overbelast gezondheidszorgsysteem, wat grotendeels te wijten is aan de aanhoudende 14-jarige blokkade door Israël. Het Al Mezan Centrum voor Mensenrechten (Al Mezan) maakt zich met name zorgen over nieuwe meldingen van tekorten aan bedden, beademingsapparatuur, medische zuurstof en testkits, die een dringende interventie vereisen om de medische sector te ondersteunen.

In zijn laatste update op zaterdag 28 november 2020 merkte het Palestijnse Ministerie van Volksgezondheid in Gaza op dat de laatste ronde van COVID-19-tests het totaal op 19.160 bevestigde gevallen bracht, waaronder 90 doden. Het aantal COVID-19-ziekenhuisopnames steeg tot 334 gevallen, goed voor 78 procent van de ziekenhuisbedden die bestemd zijn voor COVID-19-ziekenhuispatiënten.

Het is alarmerend dat de medische zuurstofniveaus in ziekenhuizen gevaarlijk laag zijn vanwege de grote vraag. Zo wordt het zuurstofverbruik in het European Gaza Hospital geschat op 1.500-1.800 liter per minuut, terwijl het ziekenhuis momenteel maximaal 2.200 liter zuurstof per minuut kan produceren. Ziekenhuizen in Gaza die zijn uitgerust om COVID-19-gevallen te behandelen, moeten dringend het aantal medische zuurstofgeneratoren vergroten om de zuurstoftoevoer te verhogen. Er is ook aanvullende zuurstof- en beademingsapparatuur nodig om ondersteunde beademingstherapieën toe te dienen.

Aangezien het aantal COVID-19-patiënten dat ziekenhuisopname nodig heeft gestaag toeneemt, worstelen gezondheidsinstellingen om voldoende overschot aan volledig uitgeruste IC-bedden voor patiënten en extra beschermingsmiddelen voor personeel te behouden. Bovendien is de testcapaciteit van het Ministerie van gezondheid beperkt tot ongeveer 3.000 dagelijkse tests vanwege het beperkte aantal PCR-machines waarover het beschikt.

De ongekende toename van COVID-19-gevallen in Gaza zal binnenkort de gezondheidssector die te weinig capaciteit heeft overweldigen. Al Mezan waarschuwt voor een dreigende catastrofe waarmee de bevolking in Gaza wordt geconfronteerd, en benadrukt de rol van Israëls blokkade en strafmaatregelen bij het verstoren van de toerusting van de gezondheidssector. Al Mezan roept de internationale gemeenschap op om druk uit te oefenen op Israël, de bezettende macht, om de blokkade en sluiting op te heffen, en om dringend steun te mobiliseren voor inwoners van de Gazastrook, onder meer door de levering van medische apparatuur die nodig is om de pandemie te bestrijden op te schalen.

bron: website Al Mezan  

Voor onze inzamelingsactie kijk hier  of klik op de knop hieronder en doneer direct

 

Op woensdag 28 oktober is de prijswinnende documentaire Gaza te zien in Forum Groningen. Gaza neemt ons mee naar een unieke plek buiten het bereik van het televisienieuws om een wereld te onthullen die rijk is aan welsprekende en veerkrachtige karakters, en biedt ons een filmisch en verrijkend portret van een volk dat probeert een zinvol leven te leiden in de puinhoop van een eindeloos conflict. Hieronder het verhaal van de documentaire 

 

Bestel hier kaarten online via de site van Forum. Wees er snel bij want er kunnen als gevolg van de corona maatregelen maar 30 mensen worden toegelaten.

 

De Intentie van de regisseurs 

Er zijn maar weinig plaatsen in de wereld die zo’n sterke diepgewortelde reactie oproepen als Gaza. Het is een plek die meteen bekend lijkt, bekend over de hele wereld door nieuwsflitsen die op onze tv-schermen worden uitgezonden. Maar eigenlijk weten we bijna niets over dit kleine strookje land aan de oevers van de Middellandse Zee. Vanaf het allereerste begin wilden we de ongelijkheid tussen perceptie en realiteit aanpakken. Na jarenlang ter plekke te hebben gewerkt, wisten we dat Gaza zoveel meer was dan zijn uitbeelding in de media. Dit unieke en levendige land, rijk aan cultuur en geschiedenis, is de thuisbasis van een volk dat wordt onderdrukt en ontmenselijkt, maar ook veerkrachtig en sterk is en niets liever wil dan een normaal leven leiden.

Hoe vertel je het verhaal van zo’n plek?

We dachten erover om losse verhalen te vinden, die in hun vertelling de essentie zouden samenvatten van hoe het is om in Gaza te leven. Maar we besloten dat er te veel verhalen te vertellen zijn die de unieke collectieve geest van bijna twee miljoen mensen weerspiegelen onder de meest extreme omstandigheden die denkbaar zijn. Via een cast van hoofd- en bijfiguren ontmoeten we Palestijnen uit alle lagen van de bevolking, die individueel een sterk verhaal te vertellen hebben, maar die samen een portret van Gaza creëren als geen ander. Het beleg, veroorzaakt door de geschiedenis, Israël, Hamas en de afwezigheid van de internationale gemeenschap, is de schurk van ons verhaal. Dit is Gaza zoals je het nog nooit eerder hebt gezien. Het is verre van een plaats van ellende, het is een land van glimlachen, vreugde en zelfs korte momenten van hoop. We weven deze elementen met draden van wanhoop, frustratie en vermoeidheid, waardoor het publiek dieper kan kijken en uiteindelijk kan begrijpen dat het leven in Gaza zich in cycli beweegt, waarbij het gewicht van het verleden drukt op de hoop voor de toekomst.

Karakters in de film
Manal Khalafawi heeft de afgelopen 25 jaar gewerkt als Project Manager bij UNDP. Ze is getrouwd en heeft vier dochters en een zoon. De familiewortels van Manal liggen in Jeruzalem, maar ze is geboren en getogen in Gaza. Ze herinnert zich liefdevol de tijd dat Gaza een kosmopolitische plek was vol leven en hoop. Vandaag vraagt ze zich af of ze gelijk heeft om haar eigen gezin mee te nemen naar de slopende wereld van Gaza en maakt ze zich voortdurend zorgen over hun veiligheid. De jongste van Manals kinderen is Karma.

Karma Khaial is 19 jaar en studeert rechten aan de Al Azhar Universiteit in Gaza. Ze zou graag een studiebeurs krijgen om een master in internationaal recht of politieke wetenschappen in het buitenland te doen, maar in haar huidige omstandigheden ziet ze dat de kans dat dat gebeurt erg klein is. Als ze die droom niet kan verwezenlijken, wil ze samenwerken met humanitaire organisaties in Gaza om te proberen haar volk te helpen de huidige crisis te overleven. Karma’s passie als jong meisje was cello en ze hoopte het op professioneel niveau te leren spelen. Ze heeft het echter de afgelopen jaren niet eens kunnen oppakken omdat het haar te veel aan oorlog en conflict doet denken.

 

Deir Al-Balah is het kleinste vluchtelingenkamp van Gaza en biedt onderdak aan 21.000 vluchtelingen die uit dorpen in centraal en zuidelijk Palestina zijn gevlucht als gevolg van de Arabisch-Israëlische oorlog van 1948. Het is gelegen aan de Middellandse Zeekust, zes mijl ten zuiden van Karma’s flatgebouw en is de thuisbasis van Ahmed en zijn 13 broers en 23 zussen. Karma en Ahmed Abu Alqoraan wonen allebei aan zee, maar dat is waarschijnlijk het enige dat ze gemeen hebben. Want hoewel ze dezelfde 25 mijl lange strook Middellandse Zeekust delen, lopen hun levens sterk uiteen. Ahmed’s vader heeft drie vrouwen. Ze zijn de grootste familie in Gaza.

De 18-jarige Ahmed is ongeschoold en kijkt, in tegenstelling tot Karma, voor zijn levensdoelen niet verder dan Gaza. Terwijl Karma naar de zee staart, treurend over de onbereikbare kansen waarvan ze weet dat ze daarbuiten liggen, kijkt Ahmed naar de vijf kilometer zone voor de kust en ziet alleen een bron van gezinsinkomen. De familie van Ahmed vist om te overleven, maar doet het nauwelijks. Zijn droom is om een grote boot te bezitten en als eerste in zijn familie op grote schaal te vissen. Hij hoopt dat de grote bemanning kan bestaan uit zijn broers en neven. Hij begrijpt de moeilijkheden bij het realiseren van zijn droom en weet dat onderwijs en hard werken de enige wegen naar succes zijn. En hoewel hij vastbesloten is om het te proberen, kent Ahmed de harde realiteit van Gaza beter dan de meesten.

 

 

 

Regisseurs en producenten

GARRY KEANE

In 1992, na een filmstudie aan het London College of Communication en aan de Irish National Film School, werkte hij als regisseur van fotografie in New York en Londen, voordat hij zich uiteindelijk vestigde in Ierland, waar hij de afgelopen 25 jaar documentairemaker is geweest. In die tijd regisseerde Garry meer dan 100 uur aan tv-documentaires voor Europese en Amerikaanse omroepen in meer dan 20 landen over de hele wereld. In 2011 richtte hij Real Films op en sindsdien zijn Keane’s documentaires genomineerd voor 11 Irish Film & Television Academy Awards; hiervan wonnen zijn films er vier, waaronder twee in de categorie Beste regisseur: tv in 2013 en 2018

Andrew McConnell

Andrew McConnell is een bekroonde fotograaf die al meer dan 15 jaar verslag doet van wereldgebeurtenissen. Zijn werk richt zich vaak op thema’s als conflict en ontheemding en is verschenen in veel van de beste publicaties ter wereld. Andrew heeft diepgaand gewerkt aan kwesties als de Syrische vluchtelingencrisis, het conflict in de Democratische Republiek Congo en de vergeten Sahrawi-bevolking van de Westelijke Sahara, waarvoor hij de eerste plaats kreeg bij de World Press Photo Awards. Andrew is gevestigd in Beiroet en heeft de afgelopen 8 jaar in het hele Midden-Oosten gewerkt. GAZA is zijn eerste werk als filmmaker en volgt op zijn fotografische projecten in het belegerde gebied die in 2010 begonnen. Andrew heeft naast talloze onderscheidingen twee eerste prijzen gewonnen bij de World Press Photo Awards, vier Awards van de National Press Photographers Association, en de 1e plaats in de Pictures of the Year International en 2 Sony World Photography Awards.