Auteur: pieter

Ook dit jaar vonden er in Groningen weer aktiviteiten plaats i.h.k.v. Israeli apartheidsweek van 13 t/m 20 maart.  Samen met Groningen voor Palestina werden 2 bijeenkomsten georganiseerd. Op een bijeenkomst was Omar Barghouti, oprichter van de BDS beweging te gast met een sterk verhaal.  

Hierbij de link naar de tekst op de site van BDS Nederland.

 

Er is een Gronings initiatief voor een nieuw online magazine: Fikra magazine dat Palestijnen een stem wil geven. Kijk hieronder het filmpje. Er is ook een crowdfunding actie om het initiatief financieel te steunen.  Wij hebben geen rol in het initiatief maar maken graag reclame.

 

 

zie ook https://www.fikra-magazine.com

 

 

 

We maken jullie attent op de bijeenkomst ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan van Vrouwen in het Zwart Groningen op zaterdag 17 september op de Grote Markt.
Zie de bijgaande flyer voor meer informatie en onderstaand persbericht. Uiteraard steunen we dit initiatief en we zullen erbij aanwezig zijn.

Zoals ook in het persbericht staat: we konden dit jaar al tweemaal een bedrag van in totaal € 10.751 overmaken aan de PMRS. Dit dankzij een gestage stroom van grotere en kleinere donaties voor medische noodhulp. Veel dank voor al die bijdragen!
Voor meer informatie: zie onze nieuwsbrief en de actuele informatie op jabalya.sociotek.nl.

Het bestuur van Stichting Groningen-Jabalya

Bert Giskes

Pieter van Niekerken

Betsy van Oortmarssen

Johan Feitsma

Mohsen Harakeh

Jan Jongbloed

Lejo Siepe

---

Persbericht Vouwen in het Zwart Groningen

De eerste Groningse wake tegen de bezetting van Palestina werd gehouden in 2002. Dit in navolging van wakes van Israëlische en Palestijnse vrouwen, die sinds 1988 in Jeruzalem gehouden worden. Er worden tegenwoordig wereldwijd wakes gehouden in 160 steden.

Al 20 jaar staan we – jong en oud, vrouwen en mannen – op zaterdagen in de oneven weken van 13.00 – 14.00 uur in de Waagstraat. We vragen aandacht voor het geweld tegen de Palestijnen, gevangenneming van kinderen, het vreedzame verzet van de Palestijnen en het gebrek aan reactie van de internationale gemeenschap.

Ook na de laatste bombardementen op Gaza en het criminaliseren van 6 gerespecteerde maatschappelijke en mensenrechtenorganisaties, zoals Defence for Children Palestine, blijven maatregelen van regeringen tegen Israël uit.

Daarom op zaterdag 17 september van 13.00 – 15.00 uur een groot protest met sprekers en muziek op de Grote Markt Groningen. Voor iedereen die vóór een rechtvaardige samenleving in Israël-Palestina is.

Belangrijke medeorganisator van deze dag is de Stichting Groningen-Jabalya, stad en vluchtelingenkamp in Gaza. Groningen-Jabalya heeft ook goede contacten met de Palestinian Medical Relief Society (PMRS), een onafhankelijke organisatie voor medische hulp in Gaza. Dit jaar kon – dankzij de vele donaties van Groningers – al € 10.751 gedoneerd worden. De financiële bijdragen uit Groningen zijn méér dan druppels op een gloeiende plaat: iedere euro voor medische noodhulp telt.

 

 

Tijd verstrijkt niet in oorlog, mensen wel.

De rode vlam van de bommen die tijdens de oorlog de duisternis van de nacht vullen, vertegenwoordigen elk een moment van de dood, en elke persoon in Gaza, opgesloten in huis, wordt gedwongen om van een afstand toe te kijken.

Als de bommen vallen, komen gezinnen samen op één plek in huis. Ze staan ​​allemaal terwijl het geluid hen door elkaar schudt. Iemand probeert de groep er altijd aan te herinneren om “uit de buurt van ramen te blijven”, als eerste beveiligingsregel. Dan probeert iemand naar buiten te kijken, om te bevestigen dat de rook van de bommen in de buurt niet hun huis is. Ze gaan dan terug naar de rest van de familie en zeggen: “Het is hier niet, we zijn nog steeds veilig.”

Sommige mensen wachten wanhopig op het einde van de oorlog vanuit hun huis. Andere families willen heel graag terug naar hun huizen nadat ze gevlucht zijn. Anderen willen stoppen met het tellen van martelaren; en anderen willen gewoon naar buiten om weer aan het werk te kunnen. Een dag zonder werk betekent in veel gevallen een uitgehongerd gezin.

Zondag om 23.30 uur werd een staakt-het-vuren bereikt, maar mensen bleven liever thuis tot de ochtend, omdat ze geloofden dat Israël het staakt-het-vuren op elk moment kon verbreken en hen ’s nachts opnieuw kon aanvallen.

Maandagochtend werd de drukke stad Gaza wakker. Het heeft geen tijd om te rouwen. Alles werd natuurlijk weer normaal, behalve de families die hun dierbaren verloren. Niets zal voor hen weer normaal worden. Chauffeurs, arbeiders, straatventers en passagiers sprongen de eerste ochtend na de oorlog de straat op. Ze wilden vrijheid ademen door de belegerde stad Gaza binnen te gaan. Een zegen die ze de drie voorgaande dagen niet mochten doen.

Het is begrijpelijk dat mensen gaan wandelen om te zien hoe hun stad na de oorlog is geworden, maar na drie angstaanjagende bommendagen weer aan het werk gaan zonder minstens één rustdag te nemen? Je vraagt ​​je af hoe we werkelijk omgaan met het oorlogsgeweld.

Mohammed Saqqa, 13 jaar, staat op het trottoir in de Omar Al-Mokhtar Street. Slechts honderd meter verwijderd van waar een bom op een auto drie mensen doodde. Hij probeert enkele voorbijgangers te verleiden de parfum en make-up die hij verkoopt te kopen. Mohammed overleefde samen met acht van zijn familieleden de oorlog in de wijk Al-Zaytoun ten oosten van de stad Gaza. Hij en zijn vader wachtten tot de oorlog voorbij was om weer aan het werk te gaan om wat eten te kopen. “Het waren heel enge dagen. Elke keer als we een bom hoorden, sprong ik van mijn bed om naar mijn moeder te gaan”, vertelt hij. Dit wekt misschien de indruk dat Mohammed gewoon een kind is dat nog steeds naar zijn moeder gaat op zoek naar veiligheid. Maar dat is niet de waarheid. Als oudste zoon voelt hij zich verantwoordelijk. De hele dag werken om aan geld te komen om het gezin te voeden, heeft hem zijn jeugd ontnomen. Nu is hij in zijn hoofd een verantwoordelijke man, geen kind meer. “Ik zou echt willen dat ik kon rusten, of dat een psycholoog me zou helpen zoals andere mensen in de wereld die oorlogen ondergaan, maar dit zijn slechts wensen. Hier sta ik dan, vanaf 9.00 uur ’s ochtends om het eten voor mijn gezin te regelen. Niemand tijdens of na de oorlog vraagt ​​mij of mijn familie ‘hoe gaat het met je?’”, vertelt de 13-jarige jongen.

“Hoe gaat het met je?” Ik vraag het hem meteen. De jongen begint meteen te huilen. “Ik ben verdrietig, bang en moe. Ik wil gewoon slapen zonder paniek of bommen boven mijn hoofd.” De jongen opent zijn hart en spreekt. Zijn gehuil doet het mannelijke schild smelten dat hij droeg, of zich gedwongen voelt te dragen. “Het nieuws was vol met kinderen die zijn vermoord, ik zag hun foto’s op sociale media en ik verplaatste mij in hen. Ik stel me voor dat de oorlog kinderen doodt, en ik wil niet dat mijn moeder lijdt zoals de moeders van de kinderen die zijn omgekomen. Ik wil haar hart niet breken; Ik wil in leven blijven en niet aan stukken gescheurd worden door een Israëlische luchtaanval’, vertelt hij me. Mohammed wenste dat hij op een andere plaats was geboren, waar hij normaal kon opgroeien en werken als hij klaar was met school, en zou sterven als zijn lichaam volgroeid was.

Ik loop door de drukke hoofdstraten en parken in de nasleep van deze oorlog, die me naar een gezin van zes mensen leidt dat in de tuin van Al-Rimal zit. Eman Hamed, 34, is een moeder van vier kinderen, en ze beschrijft de nasleep van de oorlog als gewoon een pauze in het doden van Palestijnen. “De oorlog zal terugkomen, en opnieuw, en opnieuw”, zegt ze. “We zijn hier in het park om wat vreedzame tijden te beleven, want deze vrede zal verdwijnen wanneer Israël besluit een nieuwe oorlog te beginnen.”

Ze beschouwt elke dag van het leven van een Palestijn als een dag in oorlog. “Er gaat geen dag voorbij zonder te lezen of te kijken hoe Israëli’s Palestijnen vermoorden”, zegt Eman. “Mijn 77-jarige moeder zegt altijd dat ze haar hele leven in oorlogen heeft geleefd. Ik ben ook in oorlogen geboren en mijn vier kinderen zijn in oorlog geboren, dus hoe kan ik zeggen dat de oorlog is afgelopen?”

“De oorlog stopt pas als de bezetting eindigt”, zegt ze

TAREQ S. HAJJAJ

bron: The aftermath in Gaza – Mondoweiss

Het Israëlische bombardement op de bezette Gazastrook ging zaterdag zijn tweede dag in zonder enig teken van de-escalatie, toen de Verenigde Staten, de Europese Unie en andere westerse landen Tel Aviv groen licht gaven om hun campagne van moord en vernietiging voort te zetten. Zaterdag laat in de avond hadden Israëlische luchtaanvallen in Gaza minstens vijf mensen gedood. Het ministerie van Volksgezondheid in Gaza zei dat 24 doden waren gevallen in het gebied, waaronder zes kinderen, sinds Israël vrijdagmiddag de verrassingsaanval lanceerde door een hoge leider van de Islamitische Jihad-verzetsgroep te vermoorden. Meer dan 200 Palestijnen zijn gewond geraakt.

Israël claimde dat een luchtaanval in Rafah zaterdagavond Khalid Mansour, de commandant van de Islamitische Jihad in het zuiden van Gaza, heeft gedood. Maar dat bevestigde de groep niet meteen. Er waren berichten over minstens vijf doden bij een explosie in de buurt van een moskee in het vluchtelingenkamp Jabaliya in het noorden van Gaza op zaterdagavond, onder wie meerdere kinderen. Maar Israël ontkende het gebied te hebben gebombardeerd en beweerde dat de doden waren veroorzaakt door een mislukte Palestijnse raket.

De hele dag door bleven Israëlische gevechtsvliegtuigen dichtbevolkte woonwijken aanvallen, gericht op burgers en hun eigendommen. En een Israëlische militaire woordvoerder waarschuwde dat de aanval een week zou kunnen duren.

De Islamitische Jihad vuurde zaterdagmiddag 350 raketten af ​​op Gaza, ook richting Tel Aviv en de luchthaven Ben Gurion. Terwijl Hamas, dat de interne aangelegenheden van Gaza controleert, de reactie van de Islamitische Jihad heeft gesteund, heeft het nog geen enkele raket op Israël afgevuurd sinds Israël zijn aanval op vrijdag lanceerde.

Hamas zei vrijdag dat verzetsgroepen hun reacties coördineerden. Zijn terughoudendheid tot nu toe kan een aanwijzing zijn dat de verzetsgroepen proberen de opflakkering in te dammen voordat deze uitbarst in een volledige confrontatie met Israël.

Dit kan op zondag veranderen, aangezien de Israëli’s van plan zijn om naar de al-Aqsa-moskee te gaan voor de eerste dag van de Joodse feestdag Tisha B’Av, die in het Joodse geloof de vernietiging van de Eerste en Tweede Tempel in Jeruzalem herdenkt. Veel van deze joodse extremisten willen dat de al-Aqsa-moskee wordt vervangen door een nieuwe joodse tempel. De Israëlische politie staat hen toe dit te doen, met de verwachte deelname van extreemrechtse parlementarier Itamar Ben-Gvir. Soortgelijke provocaties leidden tot de aanval van Israël in mei 2021, toen Hamas reageerde op Israëlische aanvallen op Palestijnen in Jeruzalem met spervuur ​​​​van raketten op Israël.

Tol stijgt
Een raket afgevuurd door Israëlische gevechtsvliegtuigen trof zaterdag een groep mensen ten oosten van Khan Younis, waarbij de 24-jarige Tamim Ghassan Abdullah Hijazi en de 27-jarige Osama Abdulrahman Hussein al-Suri werden gedood, volgens de in Gaza gevestigde mensenrechtengroepering. Al-Mezan.

Uren later vuurden Israëlische gevechtsvliegtuigen drie raketten af ​​op het drie verdiepingen tellende huis van een gezin van 40 personen ten zuidwesten van Gaza-stad, waar voornamelijk vrouwen en kinderen woonden, waarbij het gebouw volledig werd verwoest en andere huizen in de buurt beschadigd raakten.

Op zaterdagmiddag vernietigden Israëlische gevechtsvliegtuigen een ander huis dat door vier families werd bewoond en veroorzaakten ernstige schade aan nabijgelegen woningen.

In het noordelijke Jabaliya-gebied troffen Israëlische gevechtsvliegtuigen een groep Palestijnen, waarbij de 28-jarige Hasan Muhammad Yousef Mansour om het leven kwam en een ander ernstig gewond raakte. Israëlische gevechtsvliegtuigen troffen ook een groep Palestijnen, voornamelijk vrouwen en kinderen, die in een auto stapten om naar een familiebruiloft te gaan. Al-Mezan zei dat de aanval de moeder van de bruidegom, Naamah Talbat Muhammad Abu Qaidah, heeft gedood. Vijf kinderen raakten gewond.

Stroomstoringen
De situatie voor de 2,1 miljoen inwoners van Gaza werd op zaterdag aanzienlijk verergerd door het stilleggen  van de enige energiecentrale van het gebied vanwege de voortdurende sluiting van de grensovergangen door Israël, waardoor de invoer van brandstof wordt geblokkeerd.

Volgens Gisha, een Israëlische mensenrechtengroepering, heeft Gaza slechts een kwart van de stroom die het in de zomer nodig heeft. Dit betekent dat bewoners nu nog maar vier uur stroom per dag mogen krijgen, gevolgd door een onderbreking van 12 uur. Dit is een bijzonder ernstige bedreiging voor het gezondheidszorgsysteem van Gaza, dat al is geteisterd door opeenvolgende Israëlische aanvallen en 15 jaar van voortdurende belegering. De farmaceutische voorraden in Gaza zijn op hun “slechtste in jaren”, verklaarde het Palestijnse ministerie van Volksgezondheid .Er zijn ook ernstige tekorten aan benodigdheden voor laboratoria, bloedbanken en andere medische verbruiksgoederen. Stroomstoringen vormen een “ernstige bedreiging” voor vitale ziekenhuisafdelingen, waaronder eerstehulpafdelingen, intensive care-afdelingen en dialyseklinieken, aldus het ministerie.

Ontziltingsinstallaties, rioolpompen en watertoevoer naar huizen zullen ook worden verstoord, “wat een ernstige gezondheids- en humanitaire ramp kan veroorzaken”, waarschuwde het ministerie van Volksgezondheid. De Israëlische autoriteiten blijven de toegang blokkeren van twee dozijn röntgenapparaten en reserveonderdelen om medische apparaten te repareren op essentiële spoedeisende hulpafdelingen. Alle geplande operaties worden uitgesteld om ziekenhuizen te helpen het hoofd te bieden aan degenen die gewond zijn geraakt bij de aanhoudende Israëlische aanvallen.

Ondertussen verhindert Israëls voortdurende sluiting van het Erez-controlepunt honderden Palestijnse patiënten om Gaza te verlaten voor medische behandeling, met gevaar voor eigen leven, aldus Al-Mezan.

Het ministerie van Volksgezondheid kondigde aan dat een sluiting van de elektriciteitscentrale het begin zou zijn van een periode van slechts 72 uur uur tot de gezondheidsdiensten tot stilstand komen.

Lynn Hastings, de humanitaire coördinator van de VN op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook, riep zaterdag op tot “onmiddellijke de-escalatie en stopzetting van het geweld”.

bron:    Israel’s killing campaign continues in Gaza | The Electronic Intifada

 

 

 

 

 

Door Ramzy Baroud

Vijftien jaar zijn verstreken sinds Israël een totale belegering van de Gazastrook oplegde, waarbij bijna twee miljoen Palestijnen werden onderworpen aan een van de langste en meest wrede politiek gemotiveerde blokkades in de geschiedenis.
De Israëlische regering had toen haar belegering gerechtvaardigd als de enige manier om Israël te beschermen tegen Palestijns “terrorisme en raketaanvallen”. Dit blijft tot op de dag van vandaag de officiële Israëlische lezing. Niet veel Israëli’s – zeker niet in de regering, in de media of zelfs niet bij gewone mensen – zullen beweren dat Israël tegenwoordig veiliger is dan vóór juni 2007.
Het is algemeen bekend dat Israël de belegering heeft opgelegd als reactie op de overname van de Strook door Hamas, na een korte en gewelddadige confrontatie tussen de twee belangrijkste Palestijnse politieke rivalen, Hamas, dat momenteel over Gaza heerst, en Fatah, dat de Palestijnse Autoriteit domineert. op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Het isolement van Gaza was echter al jaren vóór de Hamas-Fatah-botsing en zelfs voor de Hamas-verkiezingsoverwinning van januari 2006 gepland. Al jaren eerder was de overleden Israëlische premier Ariel Sharon vastbesloten om de Israëlische strijdkrachten uit Gaza terug te trekken. In 2003 werd het voorgesteld door Sharon,  goedgekeurd door zijn regering in 2004 en uiteindelijk goedgekeurd door de Knesset in februari 2005, wat uiteindelijk culmineerde in de Israëlische terugtrekking uit Gaza in augustus-september 2005.

De ’terugtrekking’ was een Israëlische tactiek die erop gericht was een paar duizend illegale Joodse kolonisten uit Gaza te verwijderen – om ze over te brengen naar andere illegale Joodse nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever – terwijl het Israëlische leger werd verplaatst van de overvolle bevolkingscentra van Gaza naar de grensgebieden. Dit was het eigenlijke begin van het beleg van Gaza.
De bovenstaande bewering was zelfs duidelijk voor James Wolfensohn, die door het Kwartet voor het Midden-Oosten was aangesteld als speciaal gezant voor de terugtrekking uit Gaza. In 2010 kwam hij tot een soortgelijke conclusie: “Gaza was sinds de Israëlische terugtrekking effectief afgesloten van de buitenwereld … en de humanitaire en economische gevolgen voor de Palestijnse bevolking waren ingrijpend.

Het ultieme motief achter de ’terugtrekking’ was niet de veiligheid van Israël, of zelfs maar om Gazanen uit te hongeren als een vorm van collectieve straf. Dit laatste was een logisch gevolg van een veel sinister politiek complot, zoals gecommuniceerd door Sharons eigen hoge adviseur destijds, Dov Weisglass. In een interview met de Israëlische krant Haaretz, in oktober 2004, stelde Weisglass het duidelijk: “De betekenis van het terugtrekkingsplan is de bevriezing van het vredesproces.” Hoe? “Als je het (vredes)proces bevriest, voorkom je de oprichting van een Palestijnse staat en voorkom je een discussie over de vluchtelingen, de grenzen en Jeruzalem”, aldus Weisglass. Niet alleen was dit Israëls ultieme motief achter de terugtrekking en de daaropvolgende belegering van Gaza, maar volgens de doorgewinterde Israëlische politicus werd het allemaal gedaan “met een presidentiële zegen en de ratificatie van beide huizen van het Amerikaanse Congres.” De president in kwestie is niemand minder dan de toenmalige president, George W. Bush.
Dit alles vond plaats vóór de Palestijnse parlementsverkiezingen, de overwinning van Hamas en de botsing tussen Hamas en Fatah. Dit laatste diende slechts als een gemakkelijke rechtvaardiging voor wat al was besproken, ‘bekrachtigd’ en uitgevoerd.
Voor Israël is het beleg een politieke truc geweest, die met het verstrijken van de tijd extra betekenis en waarde kreeg. Als reactie op de beschuldiging dat Israël de Palestijnen in Gaza uithongerde, kwam Weisglass heel snel met een antwoord : “Het idee is om de Palestijnen op dieet te zetten, maar niet om ze van de honger te laten sterven.” Wat toen werd opgevat als een grappige, zij het ondoordachte uitspraak, bleek feitelijk Israëlisch beleid te zijn, zoals blijkt uit een rapport uit 2008 dat in 2012 dankzij de Israëlische mensenrechtenorganisatie Gisha openbaar werd gemaakt.  Uit dit rapport, samengesteld door de Israëlische coördinator van regeringsactiviteiten in de Palestijnse gebieden, bleek dat Israël het minimum aantal calorieën berekent dat nodig is om de bevolking van Gaza in leven te houden,  een aantal dat “aangepast is aan de cultuur en ervaring” in de strook.

De rest is geschiedenis. Het lijden van Gaza is absoluut. 98 procent van het water in Gaza is ondrinkbaar.  Ziekenhuizen hebben gebrek aan essentiële benodigdheden en levensreddende medicijnen. Reizen in en uit Gaza is praktisch verboden, op kleine uitzonderingen na.
Toch heeft Israël jammerlijk gefaald in het bereiken van één van zijn doelstellingen. Tel Aviv hoopte dat de ’terugtrekking’ de internationale gemeenschap zou dwingen om de juridische status van de Israëlische bezetting van Gaza te herdefiniëren. Ondanks de druk van Washington is dat nooit gebeurd. Gaza blijft onderdeel van de bezette Palestijnse gebieden zoals gedefinieerd in het internationaal recht.
Zelfs de Israëlische afkondiging van Gaza  als een “vijandige entiteit” en een “vijandig gebied” in september 2007 bracht geen verandering, behalve dat het de Israëlische regering een excuus gaf om verschillende verwoestende oorlogen tegen de Gazastrook te voeren, te beginnen in 2008.
Geen van deze oorlogen heeft met succes een Israëlische langetermijnstrategie gediend. In plaats daarvan blijft Gaza op veel grotere schaal terugvechten dan ooit tevoren, wat de berekening van de Israëlische leiders frustreert, zoals duidelijk werd in hun verwarde, verontrustende taal. Tijdens een van de dodelijkste Israëlische oorlogen in Gaza in juli 2014 schreef het Israëlische rechtse Knesset-lid Ayelet Shaked op facebook dat de oorlog “geen oorlog tegen terreur was, en geen oorlog tegen extremisten, en zelfs geen oorlog tegen de Palestijnse Autoriteit.” In plaats daarvan is volgens Shaked, die een jaar later de Israëlische minister van Justitie werd, “ een oorlog tussen twee volken. Wie is de vijand? Het Palestijnse volk.”
Uiteindelijk zijn de regeringen van Sharon, Tzipi Livni, Ehud Olmert, Benjamin Netanyahu en Naftali Bennett er niet in geslaagd Gaza te isoleren van het grotere Palestijnse lichaam, er niet in geslaagd de wil van de mensen in Gaza te breken of de Israëlische veiligheid te waarborgen ten koste van de Palestijnen.
Bovendien is Israël het slachtoffer geworden van zijn eigen overmoed. Hoewel het verlengen van het beleg geen strategische waarde op korte of lange termijn zal opleveren, zou het opheffen ervan, vanuit het oogpunt van Israël, neerkomen op een erkenning van een nederlaag – en zou het de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever in staat kunnen stellen het Gaza-model na te streven. Dit ontbreken van perspectief accentueert de politieke crisis en het gebrek aan strategische visie die alle Israëlische regeringen bijna twee decennia lang al kenmerken.
Het is onvermijdelijk dat Israëls politieke experiment in Gaza een averechts effect heeft gehad, en de enige uitweg is dat de belegering van Gaza volledig wordt opgeheven en deze keer voorgoed.

– Ramzy Baroud is journalist en redacteur van The Palestine Chronicle. Hij is de auteur van zes boeken. Zijn laatste boek, samen met Ilan Pappé uitgegeven, is “Onze visie op bevrijding: geëngageerde Palestijnse leiders en intellectuelen spreken zich uit”. Dr. Baroud is een niet-ingezeten Senior Research Fellow bij het Center for Islam and Global Affairs (CIGA). Zijn website is www.ramzybaroud.net

bron: 15 Years of Failed Experiments: Myths and Facts about the Israeli Siege on Gaza – Palestine Chronicle (www-palestinechronicle-com.translate.goog)