Vanmorgen vroeg waaide er een drukgolf door de ramen en ik schermde mijn baby af met mijn lichaam en besefte: geen enkele plek is veilig.
Gaza-stad – Terwijl ik dit schrijf, geloof ik niet meer dat we hier levend uit zullen komen.
Woensdag werd ik wakker uit mijn sporadische slaap met het geluid van het bombardement dat de afgelopen vier nachten non-stop is doorgegaan. Elke dag worden we wakker in een ander huis. Maar elke dag zijn de geluiden en geuren waarmee we wakker worden hetzelfde.
Ons huis werd zwaar beschadigd op de eerste nacht van het bombardement. Dus verhuisden we naar het huis van mijn ouders. Op dinsdag maakte een raketaanval die een huis slechts één gebouw verderop verwoestte, het huis van mijn ouders onbewoonbaar. Zo kwamen we bij mijn schoonouders thuis. Nu zijn we hier met veertig mensen. Het voelt alsof de raketten ons volgen – dichterbij komen met elke aanval – en we hebben geen plaatsen meer om naartoe te vluchten.
Ik bad fajr, het gebed voor zonsopgang, en ging toen naast mijn twee maanden oude zoon liggen terwijl hij sliep. Ik kon zijn huid niet ruiken, zijn haar door de stank van buskruit, rook en stof dat de lucht permanent lijkt te vullen.
Het was slechts een paar minuten later dat de ramen naar binnen waaiden en ons bedekten met glasscherven. Instinctief bedekte ik zijn kleine lichaam met het mijne. Toen pakte ik hem vast en rende weg, terwijl ik om mijn achtjarige dochter schreeuwde. “Banias! Waar is Banias?” Ik smeekte terwijl iedereen rende, we riepen allemaal om onze kinderen, onze ouders te midden van de chaos. Toen ik haar vond, huilde en trilde ze. Mijn man en ik omhelsden haar om de beurt om haar zo goed mogelijk te troosten, wetende dat er zo weinig troost te vinden was.
Nog steeds geschokt renden we naar beneden naar de begane grond, zodat we konden vertrekken als dat nodig was, maar toen leek het bombardement te stoppen. Buiten hadden de luchtaanvallen nog een ander huis met de grond gelijk gemaakt, op slechts enkele meters van waar we waren. Het werd geraakt zonder voorafgaande waarschuwing. Vaak wordt een kleine inslag gevolgd door een grotere. Gelukkig waren de mensen die er woonden niet binnen toen het toesloeg.
Toen we nog bij mijn ouders thuis waren, waren we op dezelfde manier naar beneden gerend te midden van het geschreeuw en geschreeuw van buren die elkaar waarschuwden om dekking te zoeken nadat een inslag een nabijgelegen gebouw had getroffen. Het wachten op de tweede, grotere slag was ondraaglijk. Ik hield mijn baby stevig vast en draaide zijn gezicht naar mijn borst alsof ik hem kon beschermen tegen het stof en de dampen van de explosieven.
Uren gingen voorbij. Toen sloeg dinsdagavond een grote raket in, die het gebouw platlegde. Ons geschreeuw vulde de lucht te midden van het geluid van verbrijzelend glas en voorwerpen. Ongeveer 10 minuten later, nadat het stof was neergedaald, zagen we dat de voordeur van mijn ouders en de ramen waren vernield en het meubilair bedekt was met puin. We pakten snel onze spullen en vertrokken.
Ik dacht dat het huis van mijn ouders veilig zou zijn. Ik dacht dat de plek van mijn schoonfamilie veilig zou zijn.
Maar waar gaan we nu naartoe? Er is geen huis in Gaza dat veilig is.
