Auteur: pieter

Voor alle info o.a. over de films de  lokatie en bestellen van kaartjes zie de site van de RKZ bios 

Van 1 t/m 3 november is er een Palestijns film weekend bij de RKZ bios. Aanleiding is de Palestine Cinema Day die op 2 november wordt gehouden naar aanleiding van de Balfour verklaring van 2 november 1917. Wereldwijd worden meer dan 500 films vertoond op 2 november. Gezien de actualiteit is besloten om ook op zaterdag en op maandag aandacht te besteden aan Palestina films.

zaterdag 1 november From Ground Zero

De documentaire From Ground Zero is de Palestijnse inzending voor de Oscars. Charmant, weemoedig, hartverscheurend, hoopvol en urgent. From Ground Zero brengt tientallen opkomende Palestijnse kunstenaars naar voren in een dringende roep om menselijkheid vanuit een belegerd volk.

Elke film, variërend in lengte van 3 tot 6 minuten, biedt een uniek perspectief op de realiteit in Gaza. Het project, geïnitieerd door de gerenommeerde Palestijnse filmmaker Rashid Masharawi (en uitvoerend producent Michael Moore), legt de diverse ervaringen van het leven in de Palestijnse enclave vast, inclusief de uitdagingen, tragedies en momenten van veerkracht waarmee de bevolking te maken krijgt. Met behulp van een mix van genres, waaronder fictie, documentaire, docufictie, animatie en experimentele cinema, presenteert From Ground Zero een rijke diversiteit aan verhalen die het verdriet, de vreugde en de hoop weerspiegelen die inherent zijn aan het leven in Gaza.

Zondag 2 november Jenin, Jenin

Op de verjaardag van de beruchte Balfour-verklaring (2 november 1917) werken RKZbios, Palestine Cinema Days en de Faculteit der Letteren van de Rijksuniversiteit Groningen samen om Mohammad Bakri’s boeiende en indrukwekkende documentaire Jenin,Jenin te vertonen – een krachtig getuigenis van de vernietiging van het vluchtelingenkamp Jenin op de bezette Westelijke Jordaanoever door het Israëlische leger in 2002, en van de stemmen van de overlevenden. Na de vertoning volgt een gesprek met RUG-medewerkers en leden van de gemeenschap.

In 2002, tijdens de Israëlische invasie van het vluchtelingenkamp Jenin, werden journalisten geweerd en kwamen er beschuldigingen van oorlogsmisdaden naar boven. Filmmaker Mohammad Bakri kwam langs om getuigenissen van bewoners op te nemen en zo een stem te geven aan degenen die het zwijgen waren opgelegd. De film werd verboden, wat leidde tot juridische procedures en beschuldigingen van soldaten. Jaren later vernietigde het Hooggerechtshof van Israël het verbod, waarmee dit rauwe verhaal van een belegerde gemeenschap weer tot leven kwam. De vertoning is gratis, maar vanwege de beperkte capaciteit en ruimte vragen we u vriendelijk een kaartje te reserveren.

maandag 3 november  Put Your Soul on Your Hand and Walk.

Op 3 november volgt de film Put Your Soul on Your Hand and Walk. De Iraanse filmmaker Sepideh Farsi – die al sinds 1984 in ballingschap in Frankrijk woont – reist in april 2024 naar Gaza om de desastreuze gevolgen van de Israëlische bezetting vast te leggen. Als ze wordt tegengehouden aan de grens lijkt haar plan mislukt, tot ze Fatma Hassona ontmoet, een 24-jarige fotojournalist en dichter die met haar familie in Gaza-Stad woont.

Via videogesprekken tussen de twee vrouwen en Fatma’s imposante fotoverslagen komen we meer te weten over het leven van de jonge fotografe: haar levenskracht, haar hoop, angsten en verdriet. Meer dan 200 dagen houden ze contact; totdat Fatma en haar familie op 16 april 2025 door een Israëlische luchtaanval om het leven komen – één dag nadat de film als geselecteerd voor Cannes werd aangekondigd. De documentaire is een urgent en aangrijpend portret van een jonge vrouw die lacht, rouwt, liefheeft en blijft dromen te midden van oorlog.

PAX, Oxfam Novib en The Rights Forum hebben de afgelopen twee jaar via de rechter afgedwongen dat Nederland stopt met het leveren van onderdelen voor F-35 gevechtsvliegtuigen aan Israël. Tegen die uitspraak van het gerechtshof Den Haag – alweer van februari 2024 – was de Staat in cassatie gegaan. Na lang wachten deed de Hoge Raad, het hoogste rechtsorgaan in Nederland, op 3 oktober uitspraak in deze zaak. Hoe zat het ook al weer met deze rechtszaak? 

Op 7 november 2023, precies een maand sinds Israël de aanvallen van Hamas met ongekend geweld in Gaza beantwoordt, onthult NRC dat de Nederlandse regering transporten van F-35 onderdelen voor Israël door laat gaan, terwijl ambtenaren waarschuwen dat dit strijdig is met internationale verplichtingen onder bijvoorbeeld het Wapenhandelsverdrag, waar Nederland partij bij is, omdat het risico levensgroot is dat Israël met de inzet van deze gevechtsvliegtuigen oorlogsmisdaden pleegt in Gaza. De onderdelen worden geleverd vanuit het F-35 European Regional Warehouse op vliegbasis Woensdrecht. Deze opslagplaats is een van drie distributiecentra die alle mogelijke reservedelen voor de F-35 verspreidt. Behalve Europese landen maakt ook Israël gebruik van Woensdrecht.

Kort daarop besluiten PAX, Oxfam Novib en The Rights Forum om de Staat in een kort geding aan te klagen met als doel deze uitvoer naar Israël te stoppen. In eerste instantie geeft de rechtbank Den Haag ons geen gelijk, ondanks dat het risico op oorlogsmisdaden erkend wordt. Op 12 februari stelt het gerechtshof ons in hoger beroep alsnog in het gelijk.
“Het hof oordeelt dat er een duidelijk risico bestaat dat met de F-35-gevechtsvliegtuigen van Israël ernstige schendingen van het humanitaire oorlogsrecht worden gepleegd in de Gazastrook. Israël houdt bij haar aanvallen onvoldoende rekening met de gevolgen voor de burgerbevolking. Bij de aanvallen door Israël zijn disproportioneel veel burgerslachtoffers gevallen, waaronder duizenden kinderen. Op grond van verschillende internationale regelingen waarbij Nederland partij is, moet Nederland de uitvoer van militaire goederen verbieden als een duidelijk risico bestaat op ernstige schendingen van het humanitaire oorlogsrecht.”
Het hof beveelt de Staat om binnen 7 dagen een eind te maken aan de verdere uitvoer van F-35-onderdelen naar Israël.
Deze uitspraak is een bijzondere overwinning omdat de rechter tot dan toe nog nooit maatschappelijke organisaties in het gelijk had gesteld als het gaat om wapenhandel kwesties; ook internationaal krijgt de zaak veel aandacht. Het is een klein lichtpuntje in een verder natuurlijk gitzwarte periode in Gaza.

Achterdeur
Kort daarna blijkt dat Nederland weliswaar de directe uitvoer vanuit Nederland verbiedt, maar niets doet om te voorkomen dat onderdelen vanuit Nederland via de Verenigde Staten of andere landen alsnog in Israël terechtkomen. Dat is van belang, omdat Nederland niet alleen de logistieke spil is, maar ook via bedrijven als Fokker en KMWE, onderdelen levert voor de wereldwijde distributiecentra én voor de bouw van nieuwe toestellen in de Verenigde Staten. Israël heeft op dat moment nog zo’n 36 toestellen in bestelling bij fabrikant Lockheed Martin. Wij menen dat uit het arrest van het hof logischerwijs voortvloeit dat ook niet via een omweg Nederlandse onderdelen in Israël terecht zouden moeten komen.

We spannen daarom opnieuw een kort geding aan waarin we stellen dat de Staat het arrest van het hof niet volledig naleeft. Op 12 juli 2024 oordeelt dezelfde rechter die ons ook een half jaar eerder in eerste aanleg ongelijk geeft opnieuw in ons nadeel: in de oorspronkelijke zaak zou volgens hem alleen zijn gegaan over directe transporten vanuit Nederland naar Israël ten behoeve van F-35 toestellen in Israëlisch bezit. Woensdrecht) en niet over export voor te bouwen toestellen, of voor andere regional warehouses voor reserveonderdelen.

Deze uitspraak betekent dus dat de leveringen via de Verenigde Staten niet worden gestopt. In de loop van de zaak is wel vast komen te staan dat er inderdaad Nederlandse onderdelen op die manier in Israël terechtkomen, omdat de Staat erkent dat sommige onderdelen van de F-35 alleen door Nederlandse bedrijven gemaakt worden en dus uniek en van cruciaal belang zijn voor het gevechtsvliegtuig.

Uiteraard zijn we gaan we ook tegen deze uitspraak in beroep gegaan: het is toch van de zotte als wat niet direct mag, wel via een achterdeur mag gebeuren. Dit deel van de rechtszaak loopt nog steeds.

Hoge Raad
Ondertussen gaan we ook naar de Hoge Raad, omdat de Staat in cassatie is gegaan tegen het baanbrekende arrest van het gerechtshof van februari 2024.
Op 6 september 2024 vindt die cassatiezitting bij de Hoge Raad plaats, waarbij het niet meer gaat over het vaststellen van de feiten – die de Staat inmiddels in grote lijnen ook niet meer zo lijkt te betwisten – maar om de toepassing van het recht. Kort gezegd: mogen maatschappelijke organisaties de Staat voor de rechter slepen als het gaat om wapenhandel zaken, en ook: welke ruimte hebben rechters om de Staat te dwingend te corrigeren kwesties van buitenlands beleid. In afwachting van de definitieve uitspraak van de hoogste rechtsinstantie in Nederland als het gaat om civiel recht, komt er eerst een belangrijk advies van de advocaat-generaal, die de Hoge Raad adviseert – niet-bindend maar wel zwaarwegend. Op 29 november 2024 adviseert hij dat het verbod op de Nederlandse export van F-35-onderdelen naar Israël, zoals bevolen door het gerechtshof, in stand kan blijven. Het hof heeft “kunnen oordelen dat er een duidelijk risico bestaat dat met de F-35-gevechtsvliegtuigen van Israël ernstige schendingen van het internationaal humanitair recht worden gepleegd in de Gazastrook.” Omdat het kabinet dat risico onvoldoende heeft meegewogen, mocht de rechter een aanpassing van de F-35 exportvergunning eisen zodat Israël daar niet langer onder viel.

Meer dan een jaar na de zitting doet de Hoge Raad uiteindelijk op 3 oktober 2025 uitspraak. Kort samengevat: het gerechtshof had in februari 2024 niet zelf de uitvoervergunning voor die F-35 leveringen moeten beoordelen, maar had dat de Staat moeten opdragen, die dat nu alsnog uiterlijk half november gedaan moet hebben. Daarbij mag de minister van Buitenlandse Zaken alleen kijken naar de eisen waar zo’n vergunning aan moet voldoen op basis van internationale afspraken daarover, in dit geval vooral kijkend naar het risico op schendingen door Israël van het internationaal humanitair recht, en mag hij niet, zoals de minister eerder deed, eventuele schade aan de diplomatieke betrekkingen met derde landen (lees: de Verenigde Staten en Israël) meewegen.
Tegelijk bevestigt de Hoge Raad dat maatschappelijke organisaties wel degelijk het recht hebben naar de rechter te stappen voor wapenhandel gerelateerde kwesties; met het oog op de toekomst een heel belangrijke overwinning.

Ondertussen hebben we met deze rechtszaak bewerkstelligd dat sinds februari 2024 geen F-35 onderdelen meer (direct) vanuit Nederland naar Israël zijn gegaan. De (demissionaire) regering heeft aangegeven dat er ‘vooralsnog’ geen aanleiding is die leveringen weer toe te staan.
Gezien de Israëlische genocide van de afgelopen twee jaar in Gaza is het glashelder dat ondanks het staakt-het-vuren van dit moment de export van F-35-onderdelen naar Israël verboden moet blijven zolang de dreiging van mensenrechtenschendingen en oorlogsmisdaden nog levensgroot is.

Frank Slijper, PAX

Overzichtspagina met onderaan ook links naar stukken uit de rechtszaak:

verklaring over staakt het vuren in Gaza

Israël en Hamas zijn akkoord gegaan met een eerste fase van een staakt het vuren. In ruim twee jaar is het de derde keer dat de wapens zullen zwijgen. De Stichting Groningen-Jabalya is met de Palestijnen in Gaza verheugd over het bestand. Zij snakken naar rust, zij snakken naar een einde aan het moorden, zij snakken naar voedsel, water, enz., zij willen niet meer voortdurend op de vlucht gejaagd worden. De bevolking van Gaza moet weer toegang krijgen tot de humanitaire basismiddelen als voedsel, water, huisvesting, medicijnen. De toegang hiervan mag op geen enkele manier beperkt worden. En vanuit Groningen moeten we blijven inzetten op financiële steun daarvoor.
Wij hopen dat het staakt het vuren langdurig zal zijn, maar tot dusver heeft Israël echter consequent alle bestanden verbroken en moeten we dus ook vrezen voor deze overeenkomst.
Tegelijkertijd: ook al zou het staakt het vuren langdurig stand houden, daarmee is er nog niets opgelost. De situatie van Israëlische bezetting en apartheid blijft bestaan. De Palestijnse bevolking blijft onmondig gehouden worden en krijgt geen enkele invloed op hun eigen situatie en toekomst. Het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen wordt ontkend. De etnische zuivering op de West Oever gaat gewoon door.
Het is en blijft daarom van groot belang de druk op Israël voort te zetten en zelfs op te voeren om te voorkomen dat zij de genocide weer voort gaan zetten. Maar daarnaast moeten we Israël er ook toe brengen om eindelijk eens werkelijke stappen te zetten om vrede mogelijk te maken. Dat wil zeggen de apartheid te beëindigen; een einde maken aan de bezetting; Palestijnen gelijke rechten geven. En bovendien: we moeten Israël verantwoordelijk houden voor de verwoestingen die het heeft aangericht, fysiek en geestelijk. Het is toch te gek dat wederopbouw gefinancierd zou moeten worden door de Arabische wereld, Europa e.a. en dat Israël zelf buiten schot blijft.
Tot het moment dat Israël daaraan gevolg geeft roepen wij op tot voortzetting en opvoering van isolatie van Israël in alle gremia, en tot economische, culturele en politieke boycot op alle niveaus, ook door de gemeente Groningen.

Wij kregen het volgende onderstaande bericht doorgestuurd. Graag bevelen wij dit initiatief aan.

Ik ben Tymo Grijpma-Kuldip Singh, 35 jaar en beeldend kunstenaar. Afgelopen twee jaar hebben mijn activiteiten in het teken gestaan van Palestina. Ik heb een instagram account (@drawingsfromgaza) opgestart om kindertekeningen te verzamelen en deze een platform te bieden om de kinderen een stem te geven naar de wereld.

Van 19 oktober tot 1 november organiseer ik vanuit dit platform een expositie in Antiquariaat Berger & de Vries in de Pelsterstraat 27- 29. Het te exposeren materiaal ligt klaar en de openingsdag wordt ingericht met een workshop waar jong en oud hun eigen poster of tekening kunnen maken, als reactie op de getoonde tekeningen uit Gaza. Ook wordt er nog een film vertoont die meer achtergrond biedt over de aard van de decennia lange bezetting en onderdrukking van Palestijnen.

expositie Drawings from Gaza
van 19 oktober tot 1 november 

Antiquariaat Berger en De Vries
Pelsterstraat 27-29

opening 19 oktober om 14.00 uur

Op maandag 6 oktober en dinsdag 7 oktober zal Aed Yaghi een bezoek brengen aan Groningen. Hij is directeur van de Palestinian Medical Relief Society afdeling Gaza. Op maandagavond zal hij vertellen over de genocide die op dit moment plaatsvindt in Gaza en de over de barre omstandigheden waarin de PMRS nu moet functioneren. In de laatste nieuwsbrief hebben wij een interview met hem gepubliceerd. Aed zal met de aanwezigen in gesprek gaan en er kunnen vragen worden gesteld. Hij kan ingaan op de vraag hoe de hulpverleners van de PMRS die persoonlijk ook getroffen zijn door verlies en rouw desondanks hun taak kunnen blijven uitvoeren onder de moeilijke omstandigheden van een genocide.

Als stichting steunen wij de PMRS al ruim twintig jaar financieel en ook in de afgelopen twee jaar is die steun zelfs groter dan ooit maar de nood is nog veel groter. hulpverleners. Vandaar ook de mogelijkheid om ook tijdens de bijeenkomst te doneren aan de PMRS.

Datum 6 oktober
plaats GroenLinks pand, Coehoornsingel 87, Groningen
tijd 20.00 uur ( zaal open om 19.30 uur)

Wij hebben al eerder verslagen gepubliceerd van Sadi Dabboor,  de gemeente ambtenaar van Jabalya die in 2022 nog op bezoek was in Groningen. Nu heeft hij een interview gegeven aan het Dagblad over de extreme omstandigheden waarin hij met zijn gezin moet leven. Net als duizenden andere Gazanen is hij gedwongen om opnieuw  te vluchten uit Jabalya naar het zuiden van de Gazastrook. 

door Malik Hijazi

Vóór de aankondiging van een staakt-het-vuren in januari 2025 behoorde ik tot de 400.000 mensen die in Noord-Gaza bleven. De ervaring was overweldigend en ondraaglijk zwaar. Israël deed er alles aan om ons naar het zuiden te dwingen. We doorstonden meer dan een jaar zware bombardementen, schaakbordachtige ontheemding en hongersnood. Maar mijn familie en ik weigerden te vertrekken.

We wisten dat de bezetting ons niet kon dwingen de plaatsen te verlaten waar we geboren, getogen en het grootste deel van ons leven gewoond hadden. En we wisten dat als we Noord-Gaza zouden verlaten, de bezetting ons land zou overnemen.

Het korte staakt-het-vuren van januari tot maart 2025, toen mensen eindelijk naar hun huizen mochten terugkeren, voelde als het meest glorieuze en belangrijke moment in de Palestijnse geschiedenis. Palestijnen keerden terug naar de huizen in het noorden die ze gedwongen waren te verlaten. Die terugkeer voelt nu echter als een wrede truc.

Op 8 augustus 2025 keurde het Israëlische veiligheidskabinet het plan van premier Benjamin Netanyahu goed om Gaza-Stad in te nemen en bijna 900.000 mensen – onder wie velen die al ontheemd waren – te dwingen te vertrekken. Het nieuws bracht de donkerste herinneringen terug aan oktober 2023, toen meer dan een miljoen Palestijnen binnen 24 uur het bevel kregen Noord-Gaza te evacueren. Dezelfde wrede scenario’s herhalen zich en mensen in Gaza vragen zich ongelovig af: waarom hebben ze ons toegestaan terug te keren, om ons vervolgens weer te dwingen te vertrekken?

Beweging is onmogelijk

Het huidige moment voelt gevaarlijker dan ooit. Voor het eerst beseffen zelfs degenen onder ons die zijn gebleven – inclusief mijn familie en ikzelf – dat we misschien niet kunnen blijven. Israël controleert nu 70 procent van de Gazastrook. Het noorden – inclusief het vluchtelingenkamp Jabaliya en Shujaiya – ligt al in puin en het Israëlische leger rukt op naar de wijken.

Vroeger, wanneer een grondoperatie ons gebied trof, verhuisde mijn familie tijdelijk naar de huizen van familieleden in het kamp Jabaliya. En wanneer het gevaarlijk werd in het kamp, ​​kwamen onze familieleden naar ons toe, als stukken op een schaakbord. Onze opties waren toen al fragiel, maar nu zijn die opties verdwenen.

We kunnen nergens meer heen – we zitten vast.

Mensen zijn samengepakt in het westelijke deel van Gaza-Stad, dicht bij de zee, tegen de kustlijn gedrukt en zonder ontsnappingsmogelijkheden. In het westen ligt de zee; in het oosten en noorden spannen Israëlische troepen in. Elke richting is geblokkeerd en zelfs binnen de stad zelf is bewegen onmogelijk geworden. Op de ochtend van 9 september, na een nacht van meedogenloos beschietingen die zowel de muren als onze zenuwen deden schudden, werd ik wakker met het nieuws dat het Israëlische leger 900.000 mensen in Gaza-Stad had bevolen zuidwaarts te trekken naar wat zij een “humanitaire zone” noemen.

De waarschuwing kwam kort nadat Netanyahu had verklaard: “In de afgelopen twee dagen zijn 50 van deze torens ingestort. De luchtmacht heeft ze neergehaald. Dit alles is slechts een inleiding, slechts een voorspel, op de belangrijkste intensieve operatie – een grondmanoeuvre van onze troepen, die zich nu organiseren en verzamelen in Gaza-Stad.” Op de kaarten was het hele gebied rood gemarkeerd – een kleur die nu gevaar en dood symboliseert. Netanyahu noemt deze aanvallen “een voorspel”, terwijl het leven voor ons een voortdurende hel is geweest. De Israëlische F-16’s en helikopters intensiveren hun bombardementen op de stad, terwijl quadcopters boven de stad zweven. Soms werpen ze pamfletten met evacuatiebevelen; andere keren gooien ze kleine bommen recht boven onze hoofden en huizen. Ze hebben beledigingen geuit die ik persoonlijk heb gehoord, ons koeien en honden genoemd, of geroepen: “Blijf kijken. We vallen binnenkort Gaza-Stad binnen.”

De afgelopen dagen heeft Israël verschillende prominente gebouwen in Gaza verwoest, waaronder de Al-Soussi- en Al-Roya-torens – herkenningspunten die ooit wijken verankerden en de stad een gevoel van structuur, identiteit en zelfs een vleugje moderniteit gaven. De gezinnen die erin hadden gewoond, waren plotseling dakloos. Deze gebouwen waren ook omringd door tientallen tenten, gezinnen die in de schaduw ervan leefden nadat ze hun huis hadden verloren. Toen de torens instortten, verpletterde het puin de ruimtes waar de tenten hadden gestaan, en de ontheemden werden opnieuw ontheemd, hun onderkomens onbewoonbaar gemaakt.

Dit is geen gevecht. Elk pantservoertuig draagt ​​genoeg explosieven om alles binnen honderd meter te vernietigen, inclusief huizen, straten en alles wat ertussen ligt. De tanks zwerven door de straten als gemechaniseerde roofdieren, waardoor hele buurten in paniek vluchten.

Mijn familie en ik hebben wanhopig gezocht naar een appartement verder naar het zuiden in de Gazastrook. Khan Younis en Rafah zijn al verpulverd, gereduceerd tot ruïnes. We kunnen de winter niet overleven in een tent. We hebben elk nummer gebeld, vrienden gesmeekt, eindeloos gezocht. Er is geen plek meer in Gaza om ons op te nemen.

Blijven of vertrekken? 

Zelfs de meest verwaarloosde tenten zijn onbetaalbaar duur. Eén tent kan meer dan duizend dollar kosten – een onmogelijk bedrag voor mensen die hun huis en bestaansmiddelen al kwijt zijn. Sommige gezinnen probeerden naar het zuiden te trekken, maar keerden terug toen ze niets vonden in de zogenaamde veilige zones.

Zelfs de voorzitter van het Internationale Comité van het Rode Kruis heeft gezegd dat het “onmogelijk” is om Gaza-Stad “op een veilige en waardige manier te evacueren onder de huidige omstandigheden”; er is simpelweg niet genoeg ruimte. De Gazastrook lijkt niet meer op wat het was in oktober 2023, toen mensen nog konden verhuizen en onderdak konden vinden in steden als Rafah of Khan Younis.

Veel mensen zullen niet vertrekken, niet omdat ze hun leven willen riskeren, maar vanwege de verdoofde onverschilligheid die volgt op het aanschouwen van genocide. De dood is voor velen de gemakkelijkere en “betaalbaardere” optie geworden.

Voor ons bestaat zelfs de illusie van keuze niet meer. De muren komen dichterbij en we vragen ons niet alleen af waar we heen kunnen, maar ook of er überhaupt nog wel een plek over is.

Malak Hijazi is een schrijver uit Gaza.

Na de presentatie vorig jaar juli van Een tuin voor verloren benen van Mahmoud Jouda is er een tweede boek in de reeks vertalingen van Gazaanse literatuur onder de naam Stemmen uit Gaza verschenen bij uitgeverij Jurgen Maas: De man die achterom keek van Amer Almassri. Op 16 september is Almassri in Groningen om zijn boek te presenteren. Ook is er gelegenheid om het boek aan te schaffen en te laten signeren.

Over het boek
Amer Almassri combineert tragiek en humor in verhalen vol verrassende wendingen. De man die achterom keek is een bundel lichtvoetige, absurdistische verhalen die alle op hun eigen manier inzicht geven in de Gazaanse samenleving. De schrijnende situatie van de Palestijnen sluimert weliswaar altijd op de achtergrond, maar centraal staan de enorme veerkracht en menselijkheid van de personages. Daarnaast werpt Almassri ook een kritische blik op de sociale conventies. Dit maakt het boek tot een bundel die de lezer steeds op onverwachte momenten raakt.

Over de auteur

Amer Almassri publiceerde drie verhalenbundels en een roman. Hij is in 1995 geboren in Khan Younis, Palestina, en studeerde civiele techniek. Momenteel woont hij in Turkije. Over zijn werk zegt hij: ‘Ik ben er altijd op gebrand menselijke gevoelens op een literaire manier over te brengen.’

Datum dinsdag 16 september
Lokatie De Holm Folkingestraat 9B Groningen
aanvang: 20.00 uur (zaal open 19.30 uur)
voertaal Arabisch met Nederlands vertaling
organisatie  Stichting Groningen-Jabalya

Zie hieronder een opname van de commissie die verantwoordelijk is voor de keuze van de boeken die in het kader van Stemmen uit Gaza worden vertaald in het nederlands.