Tag: 3

Door Hiba Walim

Het is niet eenvoudig om een stuk te schrijven over de grensgebieden van Gaza. Wij hebben met de auto in oostelijke richting gereden om zo dicht mogelijk bij de grens tekomen, bij Jahr Edik dat midden in het gebied ligt. Meer dan eens zijn we daarbij in levensgevaar geweest omdat wij zo dicht bij – zoals de Israëliërs dat noemen – het ‘geïsoleerde’ gebied kwamen.

In eerste instantie ervaar je het gebied als leeg en verlaten, als gevolg van de gevaarlijke situatie. En toch, als je aandachtig kijkt, zie je licht afkomstig van huizen als lichtpuntjes in het donker of als vraagtekens zonder antwoord.
Oneindig groene vlakten die je verrassen door hun schoonheid, maar meer nog door de dreiging die ervan uitgaat. In de verte zie je werktuigen, koepels en kazernes van het Israëlische leger en dan besef je het levensgevaar en voel je de dood dichterbij komen. Hoe kunnen mensen zo dicht bij deze grens wonen, bij een lijn die door sommigen de lijn des doods wordt genoemd en die hen slechts een paar meter van het Israëlische leger scheidt? Wat dwingt hen om dat te doen? Veel raadsels worden pas duidelijker als we dichter bij deze huizen komen.

De familie Huthut, die op een paar kilometer van de grens woont, vertelt over de problemen die zij ondervinden als gevolg van het wonen aan de grens.  Met een bittere zucht, begint Oum Tarek Huthut te vertellen over wat zij en haar gezin hebben meegemaakt tijdens de laatste oorlog in Gaza. Zij zegt: ”Dat waren de ergste dagen van ons leven. Wij woonden zo dicht bij de grens dat elke beweging van ons in de gaten werd gehouden. Water en voedsel raakten op een gegeven moment op en ik moest mijn eigen leven en dat van de kinderen in gevaar brengen om in onze levensbehoeften te kunnen voorzien”. De kinderen gingen, tijdens de beschietingen tussen de tanks door met hun lege flessen op weg om ze, waar maar ook, te vullen met water. Oum Tarek vervolgde: “De omstandigheden waarin mijn gezin leefde waren erg moeilijk. Mijn man is ziek en bedlegerig en daarom was het moeilijk om hem te verplaatsen. Het was daarom onmogelijk om tijdens de oorlog naar buiten te gaan op zoek naar een veilig gebied. De buren om ons heen hadden allemaal het gebied verlaten en wij verwachtten elk moment gedood te worden.”

Droevige kindertijd
Amir Huthut, een kind van 12, onderbrak zijn moeder en schreeuwde verontwaardigd: “Maar ik ben niet bang… ik ben gewend aan de beschietingen, het is gewoon geworden”. Hij heeft zo vaak de aanvallen en bezettingen van hun huis door het Israëlische leger meegemaakt, dat hij gewend geraakt is aan het geluid van raketten, kogels en tanks. Dat is normaal voor hem geworden.  Plagerig voegde hij eraan toe: “Het is mogelijk dat de beschietingen en de aanvallen op ons huis nu plaats gaan vinden en dan zien jullie met eigen ogen wat dat betekent”.
Wijzend op haar zoon Amir, wordt Oum Tarek verdrietig. Zo is mijn zoon Amir geworden, agressief en fel. Hij is mensenschuw en om het minste of geringste wordt hij boos en loopt dan weg naar het kerkhof om het graf van zijn vader te bezoeken. Hij is nog steeds heel sterk aan zijn vader gehecht. Het lukt mij niet meer om hem in bedwang te houden en machteloos zie ik met de dag zijn schoolresultaten verslechteren.
Oum Tarek is er van overtuigd dat het dicht bij de grens wonen, de voortdurende confrontatie met oorlog en vijandelijke aanvallen maar vooral de laatste aanval op Gaza, de kinderen psychische hebben geschaad. Ongewild plassen ze in bed, leven ze in angst en gaan hun schoolresultaten zichtbaar achteruit.

Stom van verdriet
Wij reden verder langs de grens in het oosten van het gebied, tussen de beplante landerijen door, in een poging om ons onzichtbaar te maken voor de Israëlische oorlog toestellen. Maar wij wisten dat het gebied daarvoor te open is en dat wij onmogelijk aan het vizier van de Israëlische soldaten zouden kunnen ontsnappen. Zij bevinden zich immers slechts op enkele meters afstand van ons.
Wij zagen een groepje kinderen oorlogje spelen. Ieder kind hield een houten stok in zijn hand en richtte dat op een ander kind, roepend: ‘ga dood, ga dood’. Randa Halas, 32 jaar oud en moeder van de kinderen, hield toezicht in een poging hen tegen het onverwachte te beschermen. Randa merkte op: “Ik voel dat ik voortdurend in een oorlog leef en hoe kan ik die verschrikkelijke dagen ook vergeten. Zelfs als ik dat al zou willen, zou ik daar nog niet in kunnen slagen. Mijn zoon Mohamed herinnert mij steeds weer aan deze verschrikkelijke dagen”.
Zij omhelst haar zoon Mohamed en vervolgt: “Toen de aanval op Gaza begon, was ik in de zevende maand van mijn zwangerschap. De angstwekkende situatie waarin wij ons toen bevonden, de aantallen bommen en kogels en het vuur dat wij met onze eigen ogen zagen en dat ons belette om te vluchten naar veiligere gebieden, de angst van de kinderen, hun gehuil en geschreeuw, de voortdurende vrees om mijn kinderen te verliezen, dat heeft mij zeer geraakt en invloed gehad op mijn ongeboren kind”. Mohamed is drie maanden na de oorlog geboren en is nu vier jaar oud. Hoewel hij goed hoort en alles begrijpt wat om hem heen gebeurt, heeft hij nooit kunnen spreken. De arts heeft Mohamed herhaaldelijk onderzocht maar geen enkel fysiologisch gebrek kunnen constateren. Eens op een dag zal hij misschien toch kunnen praten.

Waar moet ik naar toe?
Randa vervolgt: “Mijn kinderen leven met een constant gevoel van angst ook als zij in hun eigen huis zijn, een plek waar een kind toch verondersteld wordt geborgenheid te voelen. Ze zijn bang om door de kogels geraakt te worden als ze thuis zijn. Dit angstgevoel is dagelijks aanwezig en niet alleen tijdens oorlog of tijdens het binnendringen van het leger in ons gebied. De kinderen durven ‘s nachts niet meer naar de WC te gaan, zo bang zijn ze geworden van het geluid van gewone kogels en van de lichtkogels die ‘s nachts door het Israëlische leger worden afgeschoten. Waar moet ik naartoe met mijn kinderen om hen een veilig gevoel te geven?” Randa hoopt ooit het gebied te kunnen verlaten en een huis ver van de grens te kunnen kopen, maar wie wil haar huis nu kopen en zo dicht bij de grens gaan wonen?

Overlevingsdrang
Wij hebben onze reis langs de grens voortgezet naar het uiterste noorden van Gaza en kwamen uit bij een landbouwterrein op 300 meter van de grens. Daar troffen wij een huisje dat van alle kanten beschoten was door vuurwapens en tankgranaten. Het bouwsel was zo ernstig beschadigd dat wij niet verwachtten dat het bewoond was en als dat wel het geval zou zijn, dan zouden de bewoners allang dood moeten zijn.
Salah Hamran, 61 jaar en opzichter van de landbouwgrond aan de grens vertelde ons over de ontberingen die hij tijdens de oorlog in Gaza heeft doorstaan en waar hij nog dagelijks mee geconfronteerd wordt. Zijn situatie verschilt met die van de grensbewoners die wij eerder ontmoet hebben. Salah woont met zijn gezin in dit gevaarlijke gebied en in dit huis omdat het zijn bron van inkomsten is waarmee hij in de behoeften van zijn gezin kan voorzien.
Abu Salah vertelde ons over de merkwaardige en onvergetelijke situaties die hij meegemaakt heeft. “Vier dagen voor het einde van de oorlog in Gaza”, vertelde hij, “was ik in ons huis opgesloten omdat er verschrikkelijke beschietingen overal rondom het huis aan de gang waren. Wij voelden ons meer dood dan levend. De situatie werd zo erg en uitzichtloos dat ik aan mijn kinderen vroeg om een laatste gebed op te zeggen, de shahada”. Bedroefd en wanhopig, zei Abu Salah: “Mijn leven hier is helemaal uitzichtloos, ik kan hier niet meer verder leven, maar elders kan ik geen centimeter grond kopen. Dagelijks maak ik moeilijke situaties mee en vaak hoop ik snel dood te gaan in plaats van op deze manier verder te leven. Op een keer werd mijn zoon ziek en kon hij nauwelijks meer ademen. Ik heb geprobeerd iemand te vinden die mij en mijn kind naar een hulpcentrum kon brengen”. Een traan viel op zijn wang terwijl hij beschreef hoe hij uiteindelijk, midden in de nacht, zich verschuilend tussen de bomen, de grote weg probeerde te bereiken om zijn kind te helpen. Maar het was een dilemma. Hij was namelijk ook ongerust over de andere leden van zijn gezin die hij nu alleen achterliet en die aangevallen hadden kunnen worden of dat hij zelf gepakt zou worden en hen dan niet meer zou kunnen bereiken. “Mijn lijden zal nooit ophouden, een ander huis heb ik niet en een andere baan zal ik niet kunnen krijgen’.
Hetzelfde geldt voor Hashim Khater, een jonge man van 25 jaar. Hij gaat dagelijks naar Jahr Edik in het midden van Gaza, dicht bij de grens, om dagelijks zijn kost te verdienen als boer.

De situatie is merkwaardig. Uit onderzoek blijkt namelijk dat 27 duizend dunum van dit gebied alleen onder gevaarlijke omstandigheden bereikt kunnen worden. Het gebied heeft te maken met aanvallen van de Israëliers en de kans is groot dat er doden en gewonden vallen onder de civiele bevolking. Bovendien is 30% van de landbouwgrond in Gaza niet te exploiteren vanwege het grote gevaar. Dat betekent niets anders dan een groot verlies aan inkomsten voor de bevolking.
Hashim merkt op: “Het is moeilijk om dagelijkse te eten te krijgen en de economische situatie in het land is slecht. Dat dwingt mij om in de buurt van de grens te werken. Elke dag vertrek ik vroeg in de ochtend naar dat gebied en dan werk ik op één van de landbouwgronden die het dichtst bij de grens liggen. Ik wied en onderhoud de grond en verkoop het gras aan mensen die geiten en andere dieren houden. Vaak loop ik gevaar en kan op elk moment gedood worden. De Israëli’s waarschuwen niet. Het gebeurt regelmatig dat ik aan het werk ben en beschietingen hoor die ergens vandaan komen of word ik verrast door een offensief. Dan probeer ik eraan te ontsnappen en ren tussen de bomen door om mijn leven te redden.”
Het Israëlische leger is heer en meester in dit ‘geïsoleerde’ gebied. De menselijke en financiële verliezen groeien gestaag. Statistieken van het Palestijnse Centrum voor Mensenrechten laten zien dat na de laatste grote aanval op Gaza, het Israëlische leger 166 aanvallen heeft uitgevoerd op dat gebied en op het gebied dat aan Egypte grenst.
Gezinnen die daar wonen, leven voortdurend in angst, niet alleen in oorlogstijd, maar ook in perioden van wapenstilstand. Zij hebben echter de hoop niet verloren dat de wereld ooit een oplossing voor hun ondragelijke situatie zal vinden zodat ze zich in hun eigen huis veilig kunnen voelen en dat zij niet constant in gevaar hoeven te leven.

Hiba Walim is medewerker van het Doha center for media freedom Palestine. Met enige regelmaat zullen bijdragen van dit collectief gepubliceerd worden op de site of in onze nieuwsbrief

Eerdere artikelen van het Doha Centre

Eigenaars van verwoeste huizen wachten nog steeds op wederopbouw

 

[et_pb_section bb_built=”1″][et_pb_row][et_pb_column type=”4_4″][et_pb_text _builder_version=”3.0.93″ background_layout=”light”]

 

Afgelopen 5 mei was de stichting weer aanwezig op het bevrijdingsfestival dat in het stadspark in Groningen  plaatsvond. Naast de informatie over Gaza en Palestina was ook de Gaza quiz populair Maar liefst 75 deelnemers deden een poging om de vragen te beantwoorden. Diegene die de meerkeuzevragen goed beantwoorde mocht een keuze doen uit een reeks van Palestijnse producten varierend van olijfolie, couscous gedroogde tomaten of  olijfoliezeep.  Al deze producten zijn in Nederland te koop en door ze te kopen steun je de palestijnse boeren kijk hier voor adressen.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Het recht op menselijkheid

Door Inki de Jonge

De vredesbesprekingen tussen Israël en Palestina worden vandaag hervat. Volgens advocate en vredesactiviste Sahar Francis, die vanavond in Groningen spreekt, heeft die vrede alleen kans van slagen als in beide landen de mensenrechten worden gerespecteerd.

Het was half tien in de morgen, toen de bus stopte. Emad (17) en zijn vader zaten erin. Ze waren op weg naar Khan Al-Ahmar, een bedoeïenengebied tussen twee Israëlische nederzettingen en passeerden de controlepost, waar Israelische soldaten de identiteitspapieren van de passagiers wilden zien. Waarom ze hem meenamen, wist Emad Al-Ashhab niet. Zijn vader ook niet.Die stond drie uur lang bij de controlepost, wachtend op informatie over zijn zoon, maar de soldaten negeerden hem. Emad werd geboeid vastgezet in een cel bij de controlepost. Waarom, vertelde niemand. Hij moest naar de wc, maar dat mocht niet.Na drieënhalf uur werd hij naar een andere locatie gebracht, zijn gezicht verborgen onder een zak, hij werd geslagen, de sigarettenpeuken van de soldaten brandden zijn handen toen ze zijn boeien verstevigden. Drie keer werd hij verplaatst, die dag, telkens naar een andere locatie. Waar hij was, wist hij niet. Om zeven uur ’s avonds mocht hij voor het eerst naar de wc.

Deze dingen.

“Emad zit nog steeds vast”, zegt de in Israël geboren advocate Sahar Francis (41). “Het heeft drie maanden geduurd voordat hij zijn familie mocht zien. Zijn detentie heeft nu zes maanden geduurd en wordt verlengd met een half jaar. En nog steeds is er geen officiële aanklacht. In de bezette gebieden geldt niet het burgerrecht, maar het militair recht. En dat betekent dat Palestijnse jongeren vanaf 16 jaar als volwassenen worden gezien en dus dienovereenkomstig worden behandeld. Discriminerend, want voor Israëlische jongeren ligt die grens op 18 jaar.”

Israël en Palestina doen dezer dagen een zoveelste poging tot vrede in het decennialang door oorlog geteisterde gebied. Volgens de Verenigde Staten is die vrede dichterbij dan ooit, omdat, zo zei minister Clinton, beide presidenten Netanyahu en Abbas ’geloven in vrede.’ Kondigde Israël niet een tijdelijke bouwstop op de Westelijke Jordaanoever af? Greep Abbas dat gebaar niet aan? Zitten ze niet om tafel?Maar de bouwstop loopt op 26 september af, Abbas en Clinton willen dat die bouwstopwordt verlengd en intussen vuurde Hamas vorige week granaten af op Israelisch grondgebied.

“Er kan nooit vrede zijn in Israël als beide landen de mensenrechten niet respecteren” zegt Francis. “Vrede is alleen mogelijk als het internationale recht een sterke juridische basis legt.” Francis werkt voor Addameer, dat ’Geweten’ betekent; een Palestijnse organisatie in Rammallah die zich sterk maakt voor de rechten van politieke gevangenen. “Israël gebruikt detentie als machtsmiddel”, zegt ze. “Vooral de laatste twee jaar zien we een toename van het aantal detenties. Politiek actieve burgers worden vastgezet, zonder te weten waarvan ze worden beschuldigd.

Het is een methode om anderen af te schrikken.” Ze doelt daarbij ondermeer op politiek activist Mohammad Srour, die vorig jaar in Israël werd opgepakt nadat hij in Geneve voor de United Nations Fact Finding Mission een getuigenverklaring had afgelegd. Francis is in Europa om lezingen te houden en te spreken met parlementariërs en mensenrechtenorganisaties. Ze is maar een week in Nederland. Vanavond spreekt ze in Groningen, op uitnodiging van Vrouwen in Zwart Groningen en de stichting Groningen-Jabalya. Laatstgenoemde stad is een van de zustersteden van Groningen. “Stedenbanden kunnen helpen”, antwoordt ze desgevraagd. “Stedenbanden maken mensen in Europa bewust van het dagelijks leven in zo’n stad, het kan een heel andere dimensie aan het wereldnieuws geven. Bovendien is het voor het geven van internationale steun van wezenlijk belang.” Wordt het ooit vrede tussen Israel en Palestina? “Er gebeurt veel tégen de vrede”, zegt ze. “Het vernietigen van Palestijnse huizen, het innemen van land, controle houden op energiebronnen, dat alles, zo voelen de Palestijnen, zit vrede in de weg. Maar ook de Palestijnse bevolking vertrouwt haar leiders minder, we zien die kloof steeds wijder worden. Vrede is mogelijk. Maar alleen als er rekening gehouden wordt met de rechten van het volk, met het recht op menselijkheid.”

gepubliceerd in Dagblad van het Noorden op dinsdag 21 september 2010

Sahar Francis spreekt tijdens de bijeenkomst in Groningen   foto: Guus Bons

De Universele verklaring van de Rechten van de Mens omvat 30 artikelen. Een greep: – Allemensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigdmet verstand en geweten, en behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen. – Een ieder heeft recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon. – Niemand zal in slavernij gehouden worden. – Niemand zal onderworpen worden aan folteringen, noch aan een wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing. – Iedereen heeft recht op bescherming door de wet.

– Niemand zal onderworpen worden aan willekeurige arrestatie, detentie of verbanning. – Iedereen is onschuldig tot zijn schuld bewezenwordt in een openbare rechtszitting. – Een ieder heeft recht op een nationaliteit. Aan niemand mag willekeurig zijn nationaliteit worden ontnomen, noch het recht worden ontzegd omvan nationaliteit te veranderen. – Zonder enige beperking op grond van ras, nationaliteit of godsdienst,mogen personen van huwbare leeftijd trouwen en een gezin stichten. Een huwelijk kan slechts worden geslotenmet de vrije en volledige toestemming van de aanstaande echtgenoten.

stichting aanwezig op informatie markt kei

 

 

 

 

 

Dit was de week dat de wereld zich Gaza herinnerde.

Dit was de week dat de wereld zich Gaza herinnerde. De 1,5 Gazanen die opgesloten zitten in een stukje land zo groot als Schiermonnikoog. In Groningen hebben wij een speciale band met Gaza via de vriendschap met de gemeente Jabalya. Ook wij maken ons sterk voor het verbreken van het beleg, het verbrijzelen van een cordon dat alleen maar leidt tot honger, tekorten, bitterheid en nieuw geweld. De aanval op het hulpkonvooi van de schepen van de “Free Gaza” movement, van 5 dagen geleden, is inmiddels door velen veroordeeld en wij sluiten ons daar vandaag bij aan. De verontwaardiging op de doden en gewonden is alleen maar groter geworden nu berichten uit Turkije melden dat de 9 doden allen van heel dichtbij werden neergeschoten. Sommigen werden op minder dan een meter in het hoofd geschoten of in de rug, volgens de Turkse autopsie rapporten. Furkan Dogan, 19, een Amerikaanse burger van Turkse afkomst, werd van zeer dichtbij neergeschoten en er warden 4 kogels in zijn hoofd aangetroffen en één in zijn borst.

Vanochtend was een nieuwe show down gaande tussen de Israelische marine en de Rachel Corrie, een schip dat namens Ierse en Maleisische solidairiteitsorganisaties oorspronkelijk aan de hulpvloot zou deelnemen maar door technische mankementen een paar dagen verlaat is. Als eerbetoon aan de slachtoffers van maandag besloten de organisatoren vandaag toch te proberen Gaza te bereiken.
Interessant genoeg hebben de Israelisch nu aangeboden dat het schip zijn lading hulpgoederen kan ontladen in de Israelische haven van Ashdod waar het dan gecontroleerd zou moeten worden door de Israeli’s, vertegenwoordigers van de Ierse regering en de actievoerders. Met de verzekering dat de hulpgoederen, inclusief cement en leermiddelen, naar Gaza gebracht zouden worden. De vraag is alleen waarom nu dan wel en waarom werden eerder geen cement en leermiddelen toegelaten. De vraag is ook, na maandag, hoeveel vertrouwen men nog moeten hebben in Israelische beloftes. En het allerbelangrijkste punt is natuurlijk waarom Israel niet aan de internationale druk tegemoet komt en het onmenselijke en onwettige beleg van Gaza opheft.
In de afgelopen uren is de Rachel Corrie door de Israeli’s gedwongen naar Ashdod te varen, waar de opvarenden zijn gearresteerd.

De onverkwikkelijke gebeurtenissen van deze week roepen op z’n minst 3 vragen op:
• Hoe lang denkt Israel nog door te kunnen gaan met z’n afsluitingspolitiek van Gaza, waar 1,5 miljoen mensen in een grote gevangenis leven, geïsoleerd van de rest van de wereld, economisch verstikt, met alle nadelige psychische, sociale en politieke gevolgen van dien.
• Waar leidt de Israelische mentaliteit toe waarbij men denkt alle problemen simplelweg met geweld te kunnen oplossen?
• Hoe lang duurt het nog dat de verontwaardiging van de Europese en Nederlandse burgers daadwerkelijk wordt omgezet in een krachtige politiek ten pzichte van Israel?
Wat betreft de Israelische afsluitingspolitiek van Gaza en de humanitaire crisis die daarvan het gevolg is en wat betreft de boycot van Hamas is het ironische resultaat dat de Gazanen inderdaad fysiek geisoleerd zijn, en dat de vloot van hulpschepen die criminele isolatie van Gaza nog een keer extra duidelijk heeft gemaakt, maar dat in politiek opzich Israel steeds verder in het isolement wordt gedrongen.
Een staat die internationale wetten voortdurend schendt en die zich geen zier aantrekt van de internationale publieke opinie; een staat die jaar na jaar een annexatiepolitiek uitvoert en niet erkent dat er in Israel/ Palestina twee volken leven, die beide rechten hebben, een staat die talloze VN-resoluties gewoon naar zich ner heeft gelegd; die staat raakt steeds meer in splendid isolation. Wie begrijpt nog dat hulpverleners als terroristen worden bejegend? Wie begrijpt nog de shoot to kill politiek ten opzichte van een groep actievoerders die de aandacht vragen voor de nood van de Palestijnen van Gaza? En wie begrijpt het dat de Israelische officier die eigenhandig 5 van de actievoerders doodschoot in sommige Israelische kringen als een held wordt gezien die in aanmerking komt voor en onderscheiding.
De mentaliteit waarbij men ervan uitgaat dat elk probleem met geweld kan worden opgelost, en als dat niet lukt nog een beetje meer geweld, werd deze week verordeeld door de Israelische schrijver Amos Oz. Amos Oz noemt het een misvatting dat Hamas verslagen kan worden met militaire middelen of dat het Palestijnse probleem met tanks, kogels, afscheidingsmuren en gevangenenkampen kan worden opgelost. Amos Oz schrijft: Hamas is ook een idee. Wellicht een desperaat en fanatiek idee dat geboren werd uit de ellende en frustratie van veel Palestijnen. Geen idee werd echter ooit verslagen door geweld, niet door een beleg, een bombardement, niet door alles plat te rijden met tanks, niet door marine commando’s. Om een idee te verslaan moet je een beter idee aanbieden. Een aantrekkelijker en acceptabeler idee.

Wat dat betreft is het interessant te zien hoe bang de Israelische aanhangers van de gewelddadige methode zijn voor geweldloze activisten.
Amos Oz pleit voor een snelle oplossing: voor een Palesdtijnse staat in de West Bank,en Gaza met Oost-Jeruzalem als hoofdstad. Of die oplossing in dit stadium van het conflict nog haalbaar is, is de vraag. Maar de observatie dat alleen een politieke regeling een einde kan maken aan de waanzin, is natuurlijk heel erg waar.
Die politieke regeling wordt in de weg gestaan door de politieke steun die Israel nog steeds ontvangt uit de Verenigde Staten en Europese landen als Nederland. Het is onbegrijpelijk dat minister van buiza Maxime Verhagen, die altijd z’n mond vol heeft over de mensenrechten, de mensenrechten van de Palestijnen en de inwoners van Gaza vergeet.
Laat de 9 doden van deze week niet vergeefs zijn. De ogen van veel mensen in de wereld zijn geopend voor het ware karakter van de Israelische bezettings- en annexatiepolitiek.

Deze toespraak is uitgesproken door voorzitter Jan Keulen tijdens de  Gaza manifestatie op zaterdag 5 juni

 

De studievereniging ShalomArabs van de opleiding Talen & Culturen van het Midden-Oosten organiseert op 25 mei i.s.m stichting Groningen-jabalya een lezing van de Palestijnse activist Hazem Jamjoum

Plaats Heymanszaal academiegebouw, broerplein 5
Tijd 19.30 uur

onderwerp

Het ontstaan van de Staat Israel, hoe het zionisme aan de ene kant het Joodse volk een thuisland gaf en aan de andere kant de Palestijnen hun land ontnam, over hoe de vluchtelingenproblematiek ontstond en nog steeds een hele belangrijke rol in het conflict speelt en waarom mensen vaak de term Apartheid gebruiken als het gaat over Israel. De lezing gaat ook in op de rol van het Jewish National Fund (JNF) bij de vorming van de staat Israel. Het fonds is al opgericht in 1901 tijdens het vijfde Zionistische Congres. Het kreeg de taak om land te verwerven in Palestina om daar joden te huisvesten met als uiteindelijke doel de stichting van een Joodse staat. Tot op de huidige dag garandeert het JNF de greep van de joodse gemeenschap op het bezit en gebruik van het land in Israel ten koste van de Palestijnen.

Wie is Hazem Jamjoum?

Hazem Jamjoum is 27 jaar en een derde generatie Palestijnse vluchteling. Hij groeide op in Jordanie en Canada. Momenteel is Hazem werkzaam voor Badil, het informatie centrum voor de Rechten van Palestijnen en Palestijnse vluchtelingen in Bethlehem. www.badil.org   Hazem is in 2003 cumlaude afgestudeerd aan de universiteit in Toronto en heeft een BA graad in Internationale Betrekkingen en Vredes- en Conflictstudies

Hazem Jamjoum spreekt de zaal in Groningen toe

Dries van Agt op bezoek in Groningen

Donderdag 11 maart 2010

Lezing en debat met studentenpanel en publiek n.a.v. publicatie Een schreeuw om recht, de tragedie van het Palestijnse volk

19.30-21.00 uur

Nieuwe Kerk, Nieuwe Kerkhof, Groningen

gratis toegang,  geen reservering

Organisatie: Studium Generale, SIB, St. Groningen-Jabalya, Een Ander Joods Geluid, Vrouwen in ’t  Zwart

toelichting

Dries van Agt was van 1977-1982 minister-president van Nederland. Sinds eind jaren negentig zet hij zich actief in voor de rechten van de Palestijnen. Op 10 december 2009 richtte hij ‘The Rights Forum’ op, een stichting die zich inzet voor een rechtvaardig Midden-Oosten beleid van de Nederlandse regering. In de Raad van Advies zitten verscheidene voormalige ministers van Buitenlandse Zaken: Hans van den Broek (CDA) Pieter Kooijmans (CDA) en Hans van Mierlo (D66). Vorig jaar publiceerde Van Agt zijn boek ‘Een schreeuw om recht. De tragedie van het Palestijnse volk’.

Er is veel onwetendheid over wat de Palestijnen de afgelopen decennia is overkomen, vindt oud-premier Dries van Agt. Dit zorgt volgens hem voor onverschilligheid en zelfs afkeer van dit verdreven en verdrukte volk.

De oprichting van de staat Israël in 1948 ging gepaard met de verdrijving of vlucht van 750.000 Palestijnen. In 1967 veroverde Israël de rest van Palestina en volgde de bezetting van Oost-Jeruzalem, de Westoever van de Jordaan en Gaza, met nog eens honderdduizenden vluchtelingen als gevolg. Het planten van nederzettingen in de bezette gebieden zorgde voor grote onrust en is vierkant in strijd met het internationale recht. De Palestijnse samenleving is door de bezetting en de beperkte bewegingsvrijheid volledig ontwricht geraakt. De Palestijnse economie sterft af en massale werkloosheid en armoede zijn het gevolg. Omstandigheden die Van Agt met grote gedrevenheid onder de aandacht brengt.

Alleen een vredesregeling gebaseerd op het internationaal recht kan volgens Van Agt tot duurzame vrede leiden. Amerika en de Europese Unie kunnen dit bevorderen. Maar de EU treedt niet effectief op, mede door de opstelling van de Nederlandse regering. Nederland is daardoor medeverantwoordelijk voor het voortdurende onrecht in Palestina.

bekijk ook het verslag van Anja Meulenbelt

meer informatie over de standpunten en aktiviteiten van Dries van Agt zie website Dries van Agt

kijk hier voor de recensie van het boek op pagina 3 van onze nieuwsbrief.

 

Na aanleiding van de Israelische aanval op Gaza tussen 27 december 2008 en 18 januari 2009 wordt hier een dossier bijgehouden van de ontwikkelingen.  Voor de kille cijfers kijk op deze pagina 

situatie voor de aanval op 27 december

bekijk het filmpje op youtube van Sonja Karkar met alle feiten op een rij.

analyse van Michel Warschawski  naar aanleiding van de gewonnen verkiezingen door Hamas

Drie voorbeelden van Israelische oorlogsmisdaden uitgezocht door The Gardian

1.Gerichte aanvallen op de burgerbevolking met geavanceerde wapens

2. burgers gebruikt als menselijk schild

3. medisch personeel als doelwit

verslag van Anja Meulenbelt tijdens bezoek Gaza

20 februari      21 februari      22 februari

foto’s van Anja Meulenbelt zie linkerkolom

Dagelijks leven onder bezetting

een verhaal over de gevolgen van oorlog en bezetting voor de kinderen in Gaza

Bezetting van Gaza gaat elke dag door. hier een voorbeeld van Israelische agressie tegen ongewapende demonstranten die zich volgens Israel blijkbaar te dicht bij de grens ophouden

Vier maanden na de Israelische aanval eten de inwoners van Gaza slechts eenmaal per dag. lees verder

Oorlog heeft milieu  in Gaza ernstig vervuild lees verder

achtergrondartikelen over de aanval

Een analyse over beeldvorming, waarheid en oorlog door Ruddy Doom en een verslag over

waarheid en oorlog uit Gaza door Simone Korkus

artikel van Avi Schlaim (Israelisch historicus)

artikel van ludo de Brabander

artikel van Harm botje

artikel van Sietse Bosgra

de verwoesting die Israel aanrichtte 

bekijk  filmpje van UNWRA

In de linkerkolom een statistiek over het aantal vrachtwagens met hulpgoederen dat gaza inkomt. Duidelijk is dat zowel voor als na de aanval op Gaza het aantal vrachtwagens nog veel lager ligt dan in 2007. Voor een bevolking van 1,5 miljoen is dit veel te weinig en verklaart de grote tekorten en verklaart ook de smokkeltunnels. klik op het plaatje voor meer detailinformatie zie ook de blog van pessoptimist

Israelische aanval op het Gaza freedom flotilla 

Hier het VN rapport dat de Israelische aanval onderzocht op het gaza flotilla. De conclusies liegen er niet om. Israel wordt in harde bewoordingen veroordeeld voor de aanval en het geweld dat erbij werd gebruikt

de antwoorden van minister Verhagen op de kamervragen van Mariko Peters. Lees en huiver.  De aanval op  Mavi Marmara wordt door de nederlandse regering goedgepraat want het valt onder het oorlogsrecht.  aanvulling met antwoorden op vragen 1, 8 en 9

lees de desinformatie van Israel over de aanval op het flotilla en de juridische achtergronden

lees onze persverklaring

Actie film Breek de blokkade van Gaza via weblog van Anja meulenbelt

kijk voor nieuws van de Gaza free movement  hier  en op de site van UCP ook interessant is de blog van pessoptimist

Groenlinks kamerlid Mariko Peters heeft kamervragen gesteld aan minisiter Verhagen over de veiligheid van het Gaza flottila

Eind mei stuurt de Gaza free beweging een vloot schepen naar Gaza met allerlei hulpgoederen zie filmpje op youtube  Je kunt hier ook aan bijdragen door geld te geven zie hier

onderzoeksrapporten over aanval op Gaza

rapport Failing Gaza een verslag van situatie in Gaza een jaar na de Israelische aanval geschreven door 16 internationale hulporganisaties

Goldstone rapport in opdracht van de VN

internationale Rode kruis  zie ook een video met dezelfde feiten

Amnesty International 

gevolgen van de blokkade van Gaza voor het dagelijks leven zijn ingrijpend kijk deze recente video

een youtube filmpje dat een beeld geeft van hoe Israel omgaat met de vissers van Gaza

Het nieuwste nummer van Soemoed bevat een aantal artikelen over Gaza. 1. De schande van Gaza 2. De blokkade van Gaza wanneer gaat het om Genocide?

VN waarschuwen voor catastrofe in Gazastrook. Zes op de tien huishoudens lijdt onder voedselschaarste. bekijk hier het bericht

achtergronden van de Israelische beweegredenen van de blokkade van Gaza: de bevolking moet gedwongen ”op dieet” om op die manier Hamas dwars te zitten ook al is al lang duidelijk dat dit niet effectief is zie weblog van Anja Meulenbelt

Het europees parlement heeft begin maart conclusies van rapport Godstone onderschreven behalve natuurlijk de VVD en de CU die Israel nog steeds een democratische rechtsstaat noemen. lees verder

Hoe gaat israel om met geweldloze demonstranten ? lees het bericht  over burgers die demonstreren tegen de buffer zone die Israel heeft ingesteld langs de grens met Gaza en waar Israel zich het recht voorbehoudt om iedereen te terrorriseren die er zich ophoud. zie ook hier Weerspreekt ook de stelling dat Gaza niet meer zou worden bezet.

een artikel op de weblog van Anja meulenbelt van Brigitte Herremans van Pax christi over de problemen rond de onderzoeken naar oorlogmisdaden van de betrokken partijen (Israel, Hamas en Palestijnse autoriteit)

Amerikaanse congresleden vragen Obama om de blokkade van Gaza te stoppen kijk hier

Israelische aanval op het Gaza freedom flotilla

lees onze persverklaring

voor meer informatie zie dossier Gaza op de site van het UCP

bekijk de video over de arrestatie van de opvarenden van de Spirit of Humanity. bekijk ook het  interview van Mairead Maguire

Israelische piraterij: Israel rooft humanitaire vracht die bestemd is voor Gaza. zie persbericht NPK  Andere berichten over de Free Gaza boot  bericht 1  bericht 2

verwoestingen in beeld

kijk hieronder om te weten wat Gaza binnenkomt (en voooral hoeveel niet)

een animatie over het leven in Gaza

 

Op 18 januari is op verschillende plaatsen de film To shoot an elephant vertoond. Deze film is een ooggetuige verslag van de Israelische aanval van vorig jaar (operatie  Cast Lead) door Internationale vrijwilligers die op dat moment in Gaza waren. Ze volgen tijdens die oorlogsdagen het gevaarlijke werk van de ambulances die met regelmaat beschoten worden. De film kan gedownload worden : klik op het plaatje

Naar aanleiding van de herdenking van de Gaza oorlog heeft Cordaid een boekje gepubliceerd met verhalen van inwoners van Gaza. Ondanks de extreem moeilijke omstandigheden proberen zij hun waardigheid te bewaren. Download hier het boekje.

 

 

 

 

persverklaring

Het bestuur van de Stichting Groningen-Jabalya heeft met afgrijzen kennis genomen van het door Israël aangerichte bloedbad in de Gazastrook. De aanval op de VN school waarbij dertig burgers omkwamen staat in Jabalya kamp. Het totale dodental in Gaza bedraagt ruim 1400 en er zijn 5400 gewonden. Dit enorme aantal slachtoffers is voor de medische organisaties nauwelijks te verwerken. Door de boycot was er al een groot gebrek aan medische middelen voor het begin van de oorlog en dat is nu met zoveel (zwaar)gewonden ronduit catastrofaal. De slachtoffers zijn voor het grootste deel burgers. Ook de bevolking van de stad Jabalya – waar de stad Groningen de bouw van een jongerencentrum heeft gefinancierd – wordt door deze Israëlische bombardementen zwaar getroffen. Naar schatting is twintig procent van de slachtoffers inwoner van Jabalya

We betreuren het dat Hamas – als reactie op het schenden van het bestand door Israël – de raketaanvallen heeft hervat, maar de verantwoordelijkheid voor de escalatie van geweld ligt volledig bij Israël, dat geen reden heeft voor een zo barbaarse, op de burgerbevolking gerichte aanval. De Stichting roept de regering op dit optreden te veroordelen. Verder roepen wij de regering op om alles te doen wat in haar macht is om de blokkade van Gaza, die leidt tot verhongering van en moord op het Palestijnse volk in Gaza, te doorbreken. Tevens roepen we de regering op om het initiatief van Frankrijk te ondersteunen om te komen tot een eigen Europees initiatief om een einde te maken aan het geweld.

De Stichting Groningen-Jabalya start opnieuw een inzamelingsaktie voor medische en humanitaire hulp onder het motto Groningen voor Jabalya. Want hulp is hard nodig! Steun de PMRS. Stort nu!
Giro 66 87 678 t.n.v. Stichting Groningen-Jabalya o.v.v. “PMRS”.

zie ook artikel van voorzitter Jan Keulen

Groningen, Jabalya en de oorlog in Gaza

Acht jaar geleden besloot de gemeenteraad van Groningen een speciale band aan te gaan met Jabalya, een grote bevolkingskern in het noorden van de Gazastrook. Jabalya bestaat uit een vluchtelingenkamp (meer dan 100.000 mensen) en aanpalende stad (zo’n 50.000 inwoners) en beslaat niet veel meer dan drie vierkante kilometers. Daarmee is het een van de dichtst bevolkte gebieden in het toch al overbevolkte Gaza.
Groningen besloot Jabalya te helpen met het jeugdbeleid. De bevolking in Gaza is jong: meer dan de helft van de bevolking is onder de achttien. Er werd 300.000 euro beschikbaar gesteld voor de bouw van een jeugdcentrum. Ambtenaren uit Jabalya, verantwoordelijk voor het jeugdbeleid, gingen op cursus in Groningen.
Enkele maanden nadat het mooie Groningse jeugdcentrum werd opgeleverd (april 2005) trok Israël zich terug uit Gaza. De 8000 joodse kolonisten, die 25% van Gaza bezet hielden en 40% van de vruchtbare grond, pakten hun biezen. Huizen en boerderijen werden voor vertrek vernietigd.
Ondertussen ging de kolonisering van de Westelijke Jordaanoever in versneld tempo verder en werd er koortsachtig gebouwd aan de scheidingsmuur tussen Israël en Palestijns gebied. Met het vertrek van de Israëli’s uit Gaza kwam de droom van een onafhankelijke Palestijnse staat in Gaza en de Jordaanoever, inclusief Jeruzalem, niet dichterbij. Israël bleef Gaza controleren vanuit de lucht en vanaf zee en de grens tussen Gaza en Israël bleef gecontroleerd door het Israëlische leger.
In januari 2006 won Hamas de Palestijnse parlementsverkiezingen. Het waren eerlijke, democratische verkiezingen maar Israël en de meeste westerse landen hadden geen zin de uitslag te respecteren. De blokkade van Gaza werd aangescherpt, buitenlandse hulp werd stopgezet. Voor de vrienden van Jabalya in Groningen werd het praktisch onmogelijk naar het gebied te reizen en verdere fondsenwerving voor het jongerencentrum was niet langer aan de orde.
Op dit moment tracht het Israëlische leger de militaire macht van Hamas in Gaza te breken. Dat gaat gepaard met buitenproportioneel geweld waar veel burgers het slachtoffer worden. Jabalya ligt nu al voor de derde week in de frontlinie. Van de 850 doden en 3650 gewonden is naar schatting zo’n 20% in Jabalya gevallen. Eenderde van alle slachtoffers zijn kinderen. De psychologische gevolgen van de intense gevechten en bombardementen zullen waarschijnlijk nog na jaren gevoeld worden en de materiele schade is enorm.
Een van de ernstigste incidenten in Jabalya was de beschieting op 6 januari van een VN-school waar honderden Palestijnen hun toevlucht hadden gezocht. De Verenigde Naties hadden Israël precies ingelicht over deze “veilige plaats”. Desondanks werd de school beschoten en kwamen 43 mensen om het leven en werden minstens honderd gewond. VN-woordvoerders ontkenden de Israëlische lezing dat vanuit de school op hen geschoten zou zijn door Hamas-militanten.
Zaterdag 10 januari kwam een hele familie van 8 personen om het leven in Jabalya toen een Israëlische bom hun huis vernietigde. En op 11 januari maakte de mensenrechtorganisatie Human Rights Watch melding van het gebruik van fosforbommen in Jabalya. De fosforwapens die afgrijselijke brandwonden veroorzaken mogen, volgens internationaal recht, niet ingezet worden tegen burgers.
In deze omstandigheden moet en kan Groningen Jabalya niet in de steek laten. Als deze oorlog afgelopen is zal zeker bekeken worden, samen met internationale mensenrechtenorganisaties, of de schuldigen niet gedaagd kunnen worden voor het plegen van oorlogsmisdaden. In de tussentijd zou de gemeente Groningen, samen met burgerorganisaties, kunnen overwegen een aantal jonge oorlogsslachtoffertjes uit Jabalya te adopteren voor medische en/of psychologische hulp en behandeling.

Jan Keulen
Voorzitter Stichting Groningen-Jabalya