Categorie: Nieuws

In 2013 is Hanine Hassan één van de sprekers op de jaarlijkse Nederlandse NAKBA-herdenking in Amsterdam. Een jonge Palestijnse die vanwege haar studie in Nederland uitstekend Nederlands spreekt. De Nakba is de “ramp”  waarmee de oprichting van de staat Israel voor de Palestijnen gepaard ging en  gaat. De kern van haar betoog is: We herdenken geen afgerond, historisch feit. De Nakba is een proces dat doorgaat tot op de dag van vandaag. De ramp is niet beeindigd, niet voorbij. Dit jaar leverde ze weer een bijdrage aan de herdenking, ze sprak een column uit  over de situatie van opnieuw gevluchte Palestijnse vluchtelingen.  Na de zomer verlaat zij Nederland en gaat als onderzoekster werken bij de Columbia-universiteit in New York.  We spraken haar in Utrecht.

“Jongeren in Gaza leven in benauwdheid. Er is niets te doen. Het enige is het strand en de zee. Maar ook daar zie je de blokkeren-de schepen. Ze leven binnen hekken. Ik voel me schuldig omdat ik als hoogopge-leide de kans krijg om weg te gaan. Palestijnen zijn één van de hoogst opge-leide volken. Het komt door onze opvoe-ding: “zij hebben de wapens, wij hebben de brains”. In Gaza is het aantal meisjes dat doorstudeert hoger dan het aantal jongens. Maar als je klaar bent met je studie, dan stopt het. Door het hek kun je niet weg. Voor jongeren zonder studie is het nog uitzichtlozer.

Ik ben een kind van vluchtelingen uit Jaffa. 1,1 miljoen van de 1,7 miljoen Gazanen zijn vluchtelingen. Dat betekent dat je alleen maar naar de vluchtelingenschool kunt, naar het vluchtelingenziekenhuis, etc. Voor de leerlingen van de UNWRA-scholen is het erg pijnlijk: in het curriculum is het mensenrechtenthema verplicht; ze leren wat hun rechten zijn. Maar in hun dagelijks leven komen ze alleen schending daarvan tegen. Steeds maar verwachtingen, van de ene ronde onderhande-lingen naar de andere ronde, en steeds worden die teleurgesteld.  Toch vind je daartussenin ook momenten van dagelijks geluk.”  Als pubermeisje wilde Hanine weglopen van huis. Maar ze kwam niet verder dan het Israëlische checkpoint en na 11 uur was ze weer thuis, ze was een halve kilometer ver gekomen.

(meer…)

Men kan veel dromen hebben maar ze ook realiseren is iets heel anders zeker in de door de blokkade geteiserde Gazastrook. Voor de meeste jongeren is dat een dagelijks feit, maar niet voor  de 24- jarige journaliste Noor Hazareen.

Als enige dochter wilde zij haar ouders eren en werd op haar achttiende leraar Engels. Ze studeerde aan de Al Azhar universiteit en heeft nu een hele reeks banen waaronder journalist bij een aantal TV kanalen inclusief het Engelstalige Al-Etejah kanaal en is redakteur voor Ontha de website met veel aandacht voor vrouwenthema’s.

onafhankelijk

Maar Noor wilde meer en vooral onafhankelijk zijn. Door de beperkingen die zij ervoer als zij reportages maakte kwam zij op het idee om zelf een zender te beginnen. Gezien haar ervaring durfde zij de uitdaging wel aan. ‘’Sinds mijn zestiende heb ik veel functies gehad bij verschillende media bedrijven. En ook al heb ik nu ook een goede baan, mijn droom is nog niet vervuld. Er is nog veel te doen voor mijn volk. Acht jaar lang heb ik het verhaal van de Palestijnen de wereld ingestuurd en ik was verrast over de reacties die de engelstalige reportages elders in de wereld  opriepen. Het was een geweldige ervaring vooral om te zien dat we er in onze strijd niet alleen voor staan.  Wat we moeten doen is contacten houden met mensen in Europa, Amerika en de rest van de wereld. Als mensen delen we dezelfde rechten. Daarom heb ik besloten om het kanaal Update from Gaza (UGC) te beginnen. De taak van het kanaal is om de verhalen van de gewone Palestijnen aan de wereld te vertellen zonder manipulatie.’’ Om dit te realiseren heeft ze alvast een facebook pagina Update from Gaza met nu al 29.000 volgers en ze begon een inzameling online om haar project te financieren. Tegelijk met een youtube kanaal komt er ook binnenkort een website met dezelfde naam. Ze krijgt veel steun zowel lokaal als van activisten buiten Gaza. Als het lukt zal het initiatief ook 15 banen voor jongeren opleveren.  Noor bedankt iedereen die haar project steunt en spreekt de hoop uit dat het snel het licht zal zien.

Yousef A. Ghaben

Youssef Ghaben schreef in december een verslag van de overstromingen die het vluchtelingenkamp in Jabalya trof. Hieronder een vervolg over de ramp na de ramp. Over arme mensen die alles kwijtraakten dat ze hadden. 

Soms lijkt een ramp op het eerste gezicht mee te vallen, maar blijkt de ernst ervan pas  als de gevolgen na enkele weken duidelijk worden. Dat lijkt ook het geval voor de acht dagen durende winter storm Alexa die de Gazastrook vanaf 10 december vorig jaar teisterde en grote overstromingen veroorzaakte onder andere in het Jabalya vluchtelingenkamp.

Toen ik een rondgang maakte door de volledig overstroomde buurten en vooral in het Al-nafaq ” Tunnel” gebied  aan de zuidgrens van het vluchtelingenkamp, was ik echt geschokt.  Voor de inwoners van dit gebied betekende de overstroming  een extra ramp bovenop de al bestaande ellende en armoede.

Ik sprak met geograaf Ahamed Nafez over deze ramp. ” Al-nafaq ligt 20 meter lager dan het omliggende gebied en door de zware dagenlange regenval is al het regenwater uit de omgeving naar dit gebied gestroomd,”  zo verklaart  Ahamed Nafez.

“Dit gedeelte is volledig overstroomd. Op sommige plaatsen stond het water 5 meter hoog. Alleen de daken staken nog net  boven het water uit. Mensen konden zich ternauwe nood redden. Het leek wel alsof een grote dam het plotseling had begeven  zoveel water stroomde in korte tijd het gebied in” zei Sami Tawil, een 55-jarige vluchteling  die zich mengde in ons gesprek.

Het kostte de autoriteiten 15 dagen voordat al het regenwater gemengd met riool- en afvalwater uit het Al-Nafaq gebied was weggepompt. Pas toen was het mogelijk om het gebied in te gaan en de schade op te nemen. Werkelijk, het was vreselijk. Muren zaten onder de schimmel en de stank van vocht overheerste alles. Alle spullen in de huizen waren beschadigd en overdag drong  in de huizen nauwelijks  licht door.

(meer…)

Gezamenlijke verklaring vier mensenrechten organisaties: Israël moet internationale oproep over het respecteren van de rechten van Palestijnen in Israëlische gevangenissen ter harte nemen.

Op 17 april 2014 herdenken Palestijnen over de hele wereld de Dag van de Gevangenen als uiting van solidariteit met de duizenden Palestijnse gevangenen in Israëlische gevangenschap.

Ter gelegenheid van deze belangrijke dag roepen de vier mensenrechten-organisaties Adalah, Al Mezan, Physicians for Human Rights-Israel en het Public Committee against Torture in Israel in een gezamenlijke verklaring de internationale gemeenschap op om er bij Israël op aan te dringen om zich te houden aan de rechten die gevangenen moet beschermen in gevangenschap.

Sinds 1967 heeft Israël meer dan 800.000 Palestijnen gevangen gehouden met als doel controle te houden over (de bevolking van) de bezette gebieden. Op dit moment worden volgens mensenrechten organisatie Addameer meer dan 5200 Palestijnen, inclusief vrouwen en kinderen, gevangenen van voor de Oslo akkoorden (1993) en gekozen parlementariërs gevangen gehouden in Israël in strijd met de vierde Geneefse conventie.

(meer…)

Vanaf donderdag 12 december heeft een winterse storm, die zijn weerga niet kent, de regio van de Oostelijke Middellandse zee ge-geseld: vrieskou, hevige regen, sneeuw en wind teisterden het gebied. De storm was verreweg de hevigste winterstorm van de re-cente geschiedenis.  De laaglig-gende Gazastrook is in het bij-zonder zwaar getroffen door overstroming en stormvlagen. Dit, gecombineerd met de al bestaande humanitaire crisis, heeft geleid tot een humanitaire ramp van onge-kende omvang.

Pompstations en wateropslag in de Gazastrip schoten tekort bij dit enorme overaanbod, en ook als gevolg van het gebrek aan brandstof (veroorzaakt door de recente sluiting van de tunnels naar Egypte). Veel woonbuurten verspreid over de hele Gaza staan onder water; wegen zijn ontoegankelijk voor voetgangers en autoverkeer en huizen onbewoonbaar.

In het overstroomde vluchtelingenkamp Jabalya is het water tot twee meter diep, en gebruiken bewoners boten om langs hun verwoeste huizen te varen.

Zevenduizend inwoners van de Gazastrook zijn geëvacueerd uit hun overstroomde huizen naar noodopvang of naar huizen van familie; maar dat aantal zal zeker snel stijgen. Bewoners kunnen nergens heen om te vluchten, en de situatie zal zeker verslechteren als gevolg van het smeltwater van de sneeuw van de hogere gebieden in Israël. (meer…)

Door Ramzy Baroud*

De meest recente strafmaatregel tegen de Gazastrook lijkt op een bekend scenario met als doel om de Gazastrook te vernederen tot tevredenheid van Israel, de Palestijnse Autoriteit van Mahmoud Abbas en de door militairen gecontroleerde Egyptische regering. Maar de werkelijkheid is veel  onheilspellender.

Deze keer neemt de collectieve bestraffing de vorm aan van  ongezuiverd rioolwater dat de verarmde en door energiecrisis geplaagde strook van 360 km2 en haar 1.8 miljoen inwoners overspoeld. En dat terwijl de crisis als gevolg van het ernstige tekort aan electriciteit en brandstof het gebied al praktisch onleefbaar maakt. Een uitgebreid VN rapport stelde vorig jaar dat als er geen accute maatregelen worden genomen de Gazastrook tegen het jaar 2020 onleefbaar zal zijn. Sinds dat rapport uitkwam, in augustus vorig jaar, is de situatie ernstig verslechterd.

Gedurende de afgelopen jaren en vooral vanaf 2007 toen Israel de blokkade verscherpte, is de wereld gewend geraakt aan twee verschillende werkelijkheden: het door meerdere partijen gesteunde plan om de positie van Hamas in Gaza te verzwakken en tegelijkertijd het  verbazingwekkende vermogen van de bevolking van Gaza om zich staande te houden tegen gevangenschap, blokkade en oorlog.

(meer…)

De Israëlische mensenrechtenactiviste  Angela Goldstein  bracht bezoek aan  Groningen 

Angela zet zich al jaren in om bekendheid te geven aan de situatie waarin de Jahalin bedoeïnen moeten leven en om hun schreeuw om recht te ondersteunen. Veel mensen die de Palestijnse gebieden bezochten kennen Angela als een bevlogen rondleidster. Zij liet hen zien wat de Israëlische bezetting in de praktijk inhoudt. Nu bezoekt zij Nederland samen met vertegenwoordigers van de Jahalin bedoeïnen om de documentaire die zij over hun lot gemaakt heeft  te presenteren. (zie hieronder)

De documentaire gaat over de plannen van de israelische regering om de Jahalin bedoeïnen gedwongen te verplaatsen. De Israelische regering beschouwt hen als illegalen die voor hun uitbreidingsplannen van Jeruzalem in de weg zitten. Volgens Goldstein is de enige manier om dit en de verdere kolonisatie van de Westbank tegen te houden internationale druk op Israel bijvoorbeeld door Europese politici aan te spreken op de economische samenwerking met Israel en door het bevorderen van BDS (Boycot Disinvestment en Sancties)  ”Het zijn de Europese burgers die de steun aan de Palestijnen betalen terwijl Israel de oorzaak is van hun ellende. Als het Israelische burgers geld gaat kosten omdat hun economie leidt onder de BDS maatregelen zal de steun voor het nederzettingenbeleid afbrokkelen.” aldus Goldstein

” Nowhere left to go”

Een documentaire over de Jahalin bedoeïnen

Het leven van de Jahalin Bedoeïnen in de Negev-woestijn wordt ernstig bedreigd. Om als nomadisch volk een fatsoenlijk leven te kunnen leiden hebben zij met hun kudden bewegingsruimte nodig. Maar de Israëlische regering maakte een einde aan de mogelijkheid om hun leven als nomaden te leven door steeds meer van hun grond af te pakken en te bestemmen voor de bouw van nederzettingen. De omstandigheden waar ze nu in moeten leven zijn erbarmelijk, maar het kan nog slechter. Het “landje pik” gaat maar door.

zie ook    www.jahalin.org

zie ook aktie tegen Prawer plan

Door Ola Zaanoun*

Gaza – De familie Falfala woont naast een kleine winkel. De veertienjarige Omar zit voor de winkel om koekjes te verkopen aan kinderen om zo zijn zieke vader te helpen zijn gezin te onderhouden. Maar het kind – eigenlijk al een jonge man – kan de dood van zijn broer Hamza niet vergeten. Die overleed nog geen maand geleden aan de gevolgen van armoede. Omar zit gefrustreerd in gedachten verzonken en denkt aan zijn overleden broer. Die hielp hem vroeger bij de verkoop van snoep aan arme kinderen uit hun wijk.

Ze zijn arm geworden nadat de ziekte van hun 47-jarige vader Khalid Falfala hen dwong te stoppen met school, nog voor het eind van de basisschool, om te gaan werken. Van een gekookte maaltijd kunnen ze alleen maar dromen.

Omar,  mager en schriel van bouw, praat erg boos over zijn broer die door de armoede stierf. Omar: “Hamza – mag God genade met hem hebben – leed pijn door zijn ziekte, en mijn vader keek huilend naar hem, omdat hij niet kon voldoen aan de vraag van mijn moeder om haar zoon naar het ziekenhuis of een dokter te brengen. Mijn vader heeft al geen geld om ons te voeden, dus hoe moet hij een behandeling of medicatie betalen?”

Vader Khalid wordt volgens de Arabische gewoonte ook wel Abu Omar genoemd, vader van Omar, zijn oudste zoon. Hij is verdrietig over zijn onvermogen om zijn familie te redden, terwijl dat het dierbaarste is in zijn leven. Plotseling draait hij zich om naar een hoek van de kamer waar op een versleten matras zijn zoon Mohammed zit , nog geen vier jaar oud. Emotioneel zegt hij: “Hij heeft…., hij is te ziek om te lopen… Ik ben bang dat hij dood gaat, hij heeft infecties, net als Hamza. Hij heeft last van zijn schildklier en niemand kan helpen bij zijn behandeling. En wat kan ik doen, als we al het voedsel missen dat we nodig hebben? Ik kan alleen maar hopen dat ik dood ben voor ik de dood van mijn kinderen zie.”

Achter een stuk textiel ter hoogte van de kamer slapen nog twee van de acht kinderen. Umm Omar zet zich er ondertussen toe om de restanten van kamille te zoeken, om die te koken op haar kleine roestige kachel. Het lijkt er op dat ze graag iets wil aanbieden aan de journalist die te gast is. Het huis en het erf zijn volgens gezinshoofd Khalid ‘nog niet geschikt om dieren in te laten wonen.’

(meer…)

Door Lydia de Leeuw

In de twee jaar dat ik in de Gazastrook woonde, heb ik veel geschreven over de nu al ruim zes jaar durende illegale afsluiting van het gebied door Israël. Ik sprak met vrienden, interviewde mensen met diverse verhalen en achtergronden en deed voor mijn werk veel onderzoek. Hoe zeer de vaak emotionele verhalen mij ook raakten, ik kon me niet voorstellen dat ik de afsluiting zelf ooit aan den lijve zou ondervinden. Ja, ik was weleens in Egypte gestrand omdat de grens dicht ging, maar dat was ‘peanuts’ voor mij als buitenlandse. Ik werd niet – zoals vele Palestijnen uit Gaza overkomt wanneer de grens dicht is – gedeporteerd of dagenlang vastgehouden in een ranzige wachtruimte op het vliegveld. Ik kon mijn wachttijd in Caïro doorbrengen tot de grenspoort weer open ging.

Maar afgelopen mei kwam daar verandering in. Ik voelde me al wekenlang niet goed. De ene arts zei dat ik ziek was geworden van het vervuilde drinkwater (zoals al eens eerder was gebeurd), de andere hield het op een buikgriep. Uiteindelijk werd d.m.v. een bloedonderzoek een alvleesklierontsteking vastgesteld. Dat was slecht nieuws; deze aandoening kan levensbedreigend zijn en dan is intensieve medische zorg vereist. Zorg die in Gaza niet beschikbaar is.

Niet lang na het stellen van de diagnose word ik opgenomen in het Shifa ziekenhuis, het grootste ziekenhuis van Gaza. Daar worden de tekenen van de afsluiting al meteen zichtbaar; er zijn te weinig middelen voorhanden, zoals bijvoorbeeld infuuspalen, lakens en handschoenen. Sommige apparatuur wordt met tape bij elkaar gehouden. Wanneer ik op een zaal word gelegd, schrik ik van de gribus. Er zitten gaten in de muren, de ventilatie werkt nauwelijks en de matrassen zijn dun en doorgelegen. Vrienden komen lakens en een kussen brengen; ook dat was er niet.  (meer…)