Palestijnse kinderen nemen deel aan de feestelijkheden van nationale kinderdag op het terrein van de Universiteit van toegepaste wetenschap foto: Ashraf Amra
door Jamal Khoudary
Voor velen zijn de woorden “Gaza” en “belegering” nauw met elkaar verbonden. Dat is het resultaat van acht jaar van wurgende blokkade. In die jaren is een hele nieuwe generatie geboren, die geen enkele dag heeft meegemaakt zonder stroomstoringen, en die moest wennen aan overvolle klassen, onvoldoende sanitaire voorzieningen en onvermijdelijke ondervoeding. Maar dit is niet het volledige beeld. Drie grote aanvallen sinds 2008 en decennia van militaire omstrengeling door Israël geeft maar een beperkt begrip van het lijden in Gaza.We zijn nu aangekomen op een punt waar hoop de meest schaarse behoefte is geworden.
Ondanks de wapenstilstand die de Israëlische aanval in 2014 op Gaza beeindigde, blijven de humanitaire noden enorm en lijkt de wederopbouw heel ver weg. Oxfam schat in dat in het huidige tempo het 100 jaar duurt voordat de schade van die aanval is gerepareerd, als dit ooit gebeurt. Desondanks moeten ook de gevolgen van acht jaar blokkade worden aangepakt, en niet alleen de effecten van de aanval van 2014. Al vóór het offensief van vorig jaar was er in Gaza een tekort van 75.000 woningen.
Kwetsbaar
Een toch al kwetsbare burgerbevolking werd met elke aanval meer blootgesteld. Vitale infrastructuur zoals water systemen, sanitaire voorzieningen en gezondheidszorg werden allemaal zwaar beschadigd door de recente Israëlische campagne. Maar die infrastructuur stond al op de rand van de afgrond. Elke dag worden miljoenen liters afvalwater in de Middellandse Zee geloosd en soms overstromen hele buurten met rioolwater. Meer dan 100.000 mensen hebben beschadigde of verwoeste huizen. Toegang tot stromend water is beperkt tot een paar uur per week en de meeste gebieden in Gaza zitten achttien uur per dag zonder elektriciteit.
Boeren hebben geen gewassen voor het nieuwe seizoen kunnen planten, en wanneer ze dat wel doen, riskeren ze hun leven. Ook vissers zijn dagelijkse doelwit van de Israëlische surveillance boten. Vorige maand nog werd een visser niet ver uit de kust doodgeschoten.
Al Mezan veroordeelt Israelische escalatie en roept de internationale gemeenschap op burgers te beschermen en te zorgen voor het respecteren van het internationaal recht
De Israëlische bezettingsmacht (IOF) heeft zijn aanvallen tegen burgers in de Gazastrook opgevoerd. Het blijft mensen aanvallen en arresteren die op vogels jagen of picknicken in het grensgebied met Israël. De IOF voerde ook aanvallen uit op vissers. Bij verschillende gelegenheden werd het vuur op hen geopend en werden een aantal van hen gearresteerd.
Sinds het staakt-het-vuren op dinsdag 26 augustus lanceerde de IOF 22 aanvallen tegen vissers, waarbij 10 personen gewond raakten en 30 vissers gearresteerd werden en 13 vissersboten in beslag werden genomen. In 18 gevallen opende het IOF het vuur op Palestijnse burgers. Als resultaat werd een jager op vogels gedood en raakten nog eens 18 mensen gewonden waaronder vijf kinderen. De IOF arresteerde vijf mensen, onder wie vier kinderen, in gebieden dicht bij de grens. De IOF arresteerde 12 andere Palestijnen, waaronder vier kinderen omdat ze volgens de IOF pogingen ondernamen om de oostelijke en noordelijke grens te passeren.
Om ongeveer half zeven ’s avonds op zaterdag 6 december, openden Israëlische kanonneerboten het vuur op Palestijnse vissersboten voor de kust ten westen van Beit Lahiya in het district Noord-Gaza. Een aantal Palestijnse boten werden omsingeld en men arresteerde 10 vissers. Al Mezan heeft hun namen als volgt vastgesteld:
Ahmed Mohammed Zayed, 30 jaar
· Zijn broer Mahmoud, 29 jaar
· Safwat Abdel Malek As-Sultan, 30 jaar
· Sa’ed Zayed Zayed, 32 jaar
· Yaser Othman Meqdad, 39 jaar
· Zijn broer Adham, 27 jaar
· Bahaa Al Din Ziyad An-Najjar, 19 jaar
· Mahmoud Nasser Mahfouz, 24 jaar
· Sfiyan Ahmed Abu Msameh, 18 jaar
· Belal Izzat Abi Oda, 32 jaar
De heftige Israëlische beschieting dwong de vissers hun netten op zee achter te laten en direct aan land te gaan. Als gevolg hiervan verloor Raed Saleh Abu Warda acht visnetten en Subhi Mohammed Sa’adallah zes netten.
Op dezelfde dag om ongeveer negen uur ’s avonds openden Israëlische kanonneerboten het vuur op Mohammed Ameen Abu Warda, 22 jaar en zijn broer Yousif 19 jaar terwijl ze proberen om hun visnet terug te krijgen. Volgens ooggetuigen, omsingelden zeven Israëlische boten de twee vissers en dwong men hen zich uit te kleden, in zee te springen en naar hen toe te zwemmen waarna ze gearresteerd werden. Bij deze twee incidenten nam de IOF vijf vissersboten en 45 visnetten inclusief apparatuur in beslag. Het is vermeldenswaardig dat dit alles gebeurde op 1,5 nautische mijl uit de kust en dus binnen de toegestane zone waar gevist mag worden.
Het Al Mezan Mensenrechten Centrum vind het zorgwekkend dat deze schendingen worden geaccepteerd omdat Israël verklaard dat ze plaatsvinden om veiligheidsredenen. Het accepteren van een dergelijk onjuist argument betekent dat we ons neerleggen bij de praktijk van collectieve straf die tot doel heeft om Palestijnse burgers hun recht te ontzeggen op leven, (fysieke) veiligheid, arbeid en de vrijheid van verkeer en toegang.
Al Mezan herhaalt zijn krachtige veroordeling van de voortdurende Israëlische aanvallen op Palestijnse burgers. Palestijnse vissers en boeren moeten hun beroep in vrijheid kunnen uitoefenen zonder angst voor onwettige aanvallen. Deze aanvallen, in strijd met de regels van het internationaal humanitair recht, ontnemen hen het recht op levensonderhoud en een adequate levensstandaard. Deze aanvallen hebben geleid tot arrestatie, letsel en het doden van de vissers.
Daarom herhaalt Al Mezan zijn oproep aan de internationale gemeenschap om snel in te grijpen om de Israëlische mensenrechtenschendingen te beëindigen. Volgens Al Mezan is de Gazastrook deel van de bezette Palestijnse gebieden (OPT). De overeenkomsten tussen Israël en Palestina, waaronder de Oslo-akkoorden, geven de IOF geen vrijstelling van zijn verplichtingen uit hoofde van de internationale wetgeving. Israël is verplicht om zijn schendingen te beëindigen en om de mensenrechten van de Palestijnen in de bezette gebieden te respecteren.
Wat zal de toekomst zijn van de Gazastrook? De Amerikaanse wetenschapper Sara Roy betwijfelt of er een toekomst is voor Gaza en haar bewoners na het recente Israëlische offensief. Bettina Marx doet verslag.
“Alles is anders deze keer,” zegt Sara Roy. Deze keer, zegt ze, kan de Gazastrook gewoon niet worden herbouwd; de wonden van deze laatste oorlog zijn te erg om te genezen. De 1,8 miljoen inwoners van deze dunne kuststrook hebben geen hoop op onmiddellijke verbetering van hun situatie na de Israëlische militaire offensief van deze zomer bekend als “Protective Edge”.
Als gevolg daarvan vindt er voor het eerst in de recente geschiedenis een ware exodus plaats. Honderden Palestijnen zijn al gevlucht uit de Gazastrook. Ze hebben via tunnels onder de grens met Egypte de strook verlaten, waar ze per schip de Middellandse Zee zijn overgestoken. “Mensen verlaten de Gazastrook op de vlucht voor de onhoudbare situatie in Gaza,” zegt de academica uit Boston.
Vorige week nog zonk een schip met 500 passagiers, velen van hen Palestijnen uit Gaza, voor de kust van Malta. “Dit is nog nooit eerder gebeurd”, benadrukt Roy. “Zelfs in de slechtste tijden overwogen de inwoners nooit om het op te geven.” Nu, echter, verlaten Palestijnen uit alle sociale lagen van de bevolking de kuststrook. Zelfs leden van Hamas en de Islamitische Jihad zijn gevlucht om hun kinderen in het buitenland de kans op een betere toekomst te geven.
De vernietiging van de middenklasse
Sara Roy is een senior research scholar aan de prestigieuze Harvard University Center for Middle Eastern Studies in Boston. Ze kent de Gazastrook beter dan vrijwel elke andere buitenstaander. Al meer dan 30 jaar richt ze haar onderzoek op de economische en sociale structuren van de Palestijnse enclave aan de Middellandse Zee. Ze schreef talloze artikelen en vele boeken over het onderwerp, met inbegrip van een standaardwerk over de economie van de Gazastrook en een boek over Hamas.
Ze werd uitgenodigd naar Berlijn door de Heinrich Böll Foundation om deel te nemen aan een paneldiscussie over de situatie in Gaza. Echter, de andere geplande sprekers, Issam Younis van het Mezan Centrum voor de Rechten van de Mens en de blogger Asmaa al-Ghoul, hebben het niet gehaald. Het lukte hen niet om de Gazastrook te verlaten. Egypte sloot opnieuw de grens.
De laatste keer dat Sara Roy in Gaza was, in mei dit jaar, was slechts enkele weken voor de start van het Israëlische militaire offensief. Zelfs toen voelde je al de wanhoop, meldt ze. Na bijna acht jaar van blokkade, had de economie al een dieptepunt bereikt, met een werkloosheid van rond de 40 procent en een jeugdwerkloosheid van meer dan 60 procent. De oorlog heeft die situatie verder verslechterd. Nu wordt de werkloosheid geschat op ruim 50 procent.
Minstens 175 fabrieken werden verwoest tijdens de aanval, waaronder middelgrote bedrijven zoals de enige asfaltproducent in Gaza, de enige korenmolen en een koekjesfabriek. De ondernemers, die duizenden mensen werk gaven, en zorgden voor een bestaan voor tienduizenden, zijn zelf in armoede vervallen en zijn afhankelijk geworden van humanitaire hulp als gevolg van de vernietiging van hun bedrijven en woningen.
“De middenklasse is grotendeels weggevaagd”, zegt Roy. Dit, voegt ze eraan toe, heeft de ruggegraad van Gaza’s economie kapot gemaakt. Ze zegt verder dat de oorlog de klassenverschillen heeft weggenomen. Iedereen is nu gelijk, omdat de hele bevolking nu in absolute armoede leeft. Er zijn nu nauwelijks nog rijke mensen over in de Gazastrook. Het unieke sociale netwerk, dat de verarmde bevolking in staat stelde zowel sociaal als economisch het hoofd boven water te houden, is vernietigd.
Op dinsdag 9 september hield dr Mustafa Barghouti de oprichter van de Palestine medical Relief Society een toespraak voor een publiek van honderden Palestina activisten over de recente Israelische aanval op Gaza. Het was een ooggetuigeverslag. Zijn verhaal en de beelden zijn extreem schokkend
Thanks for asking.. don’t worry about us we will be fine.. we r palestinian we used to be under attack but we never death.
Regards, Ali “.
Deze mail stuurde Ali Abu Afash mij op tien augustus 2014. Drie dagen later was hij dood. Palestijnse bomspecialisten probeerden tijdens een wapenstilstand van de juli oorlog in Gaza niet ontplofte Israëlische munitie onschadelijk te maken. Ali bezocht met de Italiaanse tv-journalist Simone Camilli ( 35) de plek om de ontmanteling te registeren. Toen ging er iets gruwelijks mis. De Israëlische bom ontplofte en doodde zes mensen, waaronder Ali. Hij was journalist, vertaler en fixer voor buitenlandse media en werkte vanuit het Palestine Centre for Media Freedom.
Ali Abu Afash werkte al jaren als journalist in Gaza stad. Ik leerde hem kennen toen ik in de zomer van 2012 in opdracht van het Doha Centre for Media Freedom in Qatar een workshop radio journalistiek gaf aan Palestijnse journalisten. Hij ving me op bij de zwaarbewaakte grensovergang Eretz, op de grens van Gaza en Israël. Een joviale goedlachse man. Hij bracht me naar het Palestijnse persbureau waar ik twee weken lang les zou geven. Hij was aangesteld als mijn beschermheer. S ’ochtends haalde hij me op, s’ middags trokken we door Gaza stad, bezochten de markt, de hamman en maakten samen met collega journalisten uitstapjes. Ali kende jan en alleman in Gaza. En hij onderhield goede contacten met buitenlandse journalisten want hij sprak redelijk goed Engels. Gedurende de heftige oorlog in augustus 2014 begeleidde hij als fixer ondermeer een Nederlandse verslaggever van het tv-programma Een Vandaag. Ook maakte hij voor de nieuwsbrief van Stichting Groningen- Jabalya verschillende verhalen over het leven in Gaza.
De heftige oorlog tussen Hamas en Israël in de zomer van 2014 liet grote sporen na in Gaza. Ali was op zijn hoede, zo bleek uit onze correspondentie. Hij wist van de gevaren en dat Palestijnse journalisten met name doelwit waren van de Israëliërs. Sinds begin juli hadden al dertien Palestijnse reporters de dood gevonden in het bloedige conflict. Toch vond Ali het zeer van belang om de buitenwereld de vernietiging van Gaza te tonen. Dat deed hij met veel inzet. Hij was betrokken, maar had ook iets van afstand. Hij had humor zonder te vervallen in cynisme. En hij vertrouwde op zijn summoud, de kracht die Gazanen hebben ontwikkeld om met tegenspoed en rampen om te gaan. “We zullen nooit sterven “schrijft Ali in zijn laatste mail aan mij. Toch is dat noodlot hem overkomen. Hij laat een vrouw en twee kleine kinderen achter.
Drie dagen rust in Gaza. Het Rode Kruis zegt nooit eerder zo’n ravage te hebben gezien, Anouk Eigenraam van de NRC beschrijft de nog rokende puinhopen op internet. In ‘Hollandse Zaken’ brengt iemand een onbetwist feit als argument in, maar presentator Grimbergen roept haastig dat hij geen “propagandaoorlog” wil. Niemand lijkt meer te weten welk nieuws gemanipuleerd is en welk niet.
Op 1 juli presenteerde het Jeugdjournaal haar visie op het Midden-Oostenconflict. Met plaatjes waarop Hamas en Israël evenveel tanks hebben. Geen woord over de bezetting en blokkade van Gaza. De informatie rammelde zo dat ik alle aantoonbaar foute feiten analyseerde en op internet zette. Het artikel reesde meteen over het net en na een dag gaf eindredacteur Joris Marseille publiekelijk toe “dat ze dat niet goed hadden gedaan”.
Ik opende een facebookpagina: ‘Foute Feiten in het Journaal’. Met dagelijks een integrale transcriptie van het journaal-item over Gaza. Voorzien van feitelijk correcties, aanvullingen, bronnen. Bezoekers vulden mijn informatie aan. De conclusie was onontkoombaar: de nieuwsvoorziening van de NOS/NTR berust aantoonbaar vrijwel volledig op Israëlische bronnen.
overtuigingen
Onzichtbare valkuil daarbij is de overtuiging, het paradigma, van waaruit over het conflict wordt bericht of gedicussieerd. Er zijn er vier. Als eerste het paradigma van de christelijke partijen, maar ook van onze regering: Israël is een bevriende natie, een toevluchtsoord voor joden, (nazaten van) holocaustslachtoffers, maar ook het bijbelse beloofde land, dat door omringende islamitische staten wordt bedreigd. Het tweede paradigma is dat van de landclaim: twee volken vechten om hetzelfde land en zijn dus even schuldig aan het conflict. Dan is er het paradigma dat Israël een kolonisator noemt die Palestina militair bezet, Palestijns land annexeert en Gaza daarbovenop een blokkade heeft opgelegd; en Hamas is ‘slechts’ een verzetsbeweging, geboren uit de bezetting. Drie paradigma’s die niet alleen onderling conflicteren, maar geen van drie ook maar het begin van een oplossing bieden.
Er is nog een vierde paradigma, dat niet berust op persoonlijke overtuigingen, maar op in internationaal verband gemaakte afspraken: het internationaal recht, het oorlogsrecht (zowel voor een oorlog: ius ad bellum, als voor gedragingen in een oorlog: ius in bello), de universele mensenrechten en het volkenrecht. Zij vormen een toetsbaar en objectief kader voor zowel het Midden-Oostenconflict zelf als het regelmatig oplaaiend militair geweld. En belangrijker: ze bieden instrumenten voor een niet-militaire oplossing.
Oproep burgemeester Jabalya aan buitenlandse partners
Het Palestijnse volk in de Gazastrook leeft al bijna een maand onder een bloedige Israëlische agressie. We vestigden veel hoop op internationale inspanningen om deze agressie te stoppen. Helaas zijn de aanvallen doorgegaan en dat resulteerde in de laatste paar dagen in meer verwoesting als gevolg van de Israëlische onverzoenlijkheid. Israël heeft geen enkele flexibiliteit getoond wat betreft het opheffen van de blokkade van de Gazastrook die het 8 jaar geleden heeft opgelegd. Het blijft doorgaan met haar beruchte gedrag dat alle aspecten van het leven in Gaza doodt zonder aandacht of respect voor de menselijke ethiek of internationale wetten.
De Palestijnse president Mahmoud Abbas zei dat “de mensheid wordt aangevallen in Gaza” en verklaarde “Gaza is een humanitaire ramp”. Hij drong er bij de Verenigde Naties en de internationale gemeenschap op aan om de verantwoordelijkheid voor de crisis te nemen en een bufferzone in te stellen met het doel om de ontheemde bewoners te ondersteunen. Amnesty International heeft verklaard dat “oorlogsmisdaden die neerkomen op misdaden tegen de menselijkheid worden begaan door Israël tegen de bewoners van de Gazastrook”.
De Israëlische agressie resulteerde tot nu toe in 1800 doden en 9.500 gewonden, meer dan de helft van hen vrouwen en kinderen. Israël heeft tientallen massamoorden en massa-executies gepleegd. 76 van deze slachtingen waren feitelijk een genocide op hele gezinnen. Volgens de recente VN-statistieken zijn 280.000 mensen ontheemd. 9000 huizen zijn volledig verwoest, 5.000 huizen zijn gedeeltelijk verwoest, maar kunnen niet meer worden gebruikt en 31.500 zijn gedeeltelijke beschadigd. 153 scholen, 45 moskeeën en 175 overheid instellingen en NGO’s werden vernietigd. Meer dan 1.000.000 mensen hebben geen water of elektriciteit omdat Israël de waterleidingen en de enige elektriciteitscentrale in Gaza heeft verwoest. Volgens het Palestijnse ministerie van Economische Zaken belopen de verliezen in de economische sector in Gaza 4 miljard dollar.
In dergelijke omstandigheden is de verantwoordelijkheid van de gemeenten extra belangrijk aangezien alle basisvoorzieningen en de infrastructuur door de willekeurige Israëlische beschietingen grondig zijn vernietigd. Daarom roept de gemeente Jabalya alle mensen, die in het recht van de Palestijnen geloven om zich te bevrijden en geloven in het recht op een waardig leven, te reageren op deze noodoproep. Het wordt nu tijd alle gevoelens van sympathie te vertalen in daden die ten goede komen aan de onderdrukte inwoners van Gaza en die de ellende, veroorzaakt door de Israëlische agressie, zal verlichten. Ons motto zou moeten zijn: De éne hand bidt, de andere geeft.
Tot slot willen we graag onze diepe dank betuigen aan alle gemeenten en NGO’s die reageerden op onze eerdere oproep. Toch willen we benadrukken dat de ellende onbeschrijfelijk is, en hoe erger het wordt, hoe meer we jullie nodig hebben.
Met vriendelijk groet,
Issam .M .Jouda, burgemeester van Jabalya, 3 augustus 2014
